Ի՞նչ է հանցագործություն, երբ իշխանությունն իրեն կորցրած սպառնում է հակառակորդներին:

Հարց է առաջանում՝ արդյո՞ք Նիկոլ Փաշինյանի կողմից իր քաղաքական հակառակորդներին «սատկացնելու» սպառնալիքը քրեական հանցագործության տարրեր պարունակում է։ Ի՞նչ է հանցագործությունը, եթե այն իշխանության կողմից է արվում։

Այս հարցը դառնում է ավելի ակնհայտ, երբ հիշում ենք, թե ինչպես է իշխանությունը, որը հավակնելով «դեմոկրատական» լինել, իրականում ստեղծում է ներազգային ատելություն և պառակտում։ Դեպի իշխանություն ճանապարհ հարթող անձն ու խմբակը, որը հաճախ դիմում է բռնության և սպառնալիքների, չի կարող չգեներացնել այդ վտանգավոր մթնոլորտը։

Այս համատեքստում հատկապես զարմանալի է իշխանության կողմից արված այլ հայտարարությունների և գործողությունների հետևանքը։ Օրինակ, իշխանության կողմից հանրությանը ներկայացված «միայնակ խորոված ուտելու» մշակույթը, որը ներկայացվում է որպես «արևմտաադրբեջանական», ոչ միայն անհարգալից է հայկական ավանդույթների նկատմամբ, այլև խորհրդանշում է ազգային ինքնության և մշակութային արժեքների նկատմամբ անտեսում։

Այս ամենի ֆոնին, երբ իշխանության ներկայացուցիչներն իրենց իշխանությունը կորցրած են համարում, և այդ պատճառով սպառնում են իրենց քաղաքական հակառակորդներին, հարցը դառնում է ոչ միայն իրավական, այլև մարդկային և ազգային անվտանգության հարց։

Այս իրավիճակը նաև հիշեցնում է այն մարդկանց մասին, որոնց իշխանությունը հանգուցալուծել է։ Օրինակ՝ 44-օրյա պատերազմում բռնի անհետացած փոխգնդապետ բժիշկ Հրանտ Պապիկյանի քույրը, բժշկական գիտությունների թեկնածու մանկաբարձ-գինեկոլոգ Արփինե Սողոյանը, որի մասին հիշատակում են այս օրերին։ Նրանց պատմությունները հիշեցնում են, թե ինչ արժեքներ է կորցնում մեր հասարակությունը, երբ իշխանությունը դառնում է անկանխատեսելի և սպառնալից։

Այս ամենը հանգեցնում է միայն մեկ եզրակացության․ երբ իշխանությունը սկսում է սպառնալ իր քաղաքացիններին, այն ոչ միայն խախտում է իրավական նորմերը, այլև խորհրդանշում է ազգային ինքնության և անվտանգության կործանման սկիզբը։

Իշխանության կողմից կատարվող հանձնումները՝ իսկական հանրաքվեի թեմա են

Հունիսի 7-ի ընտրություններն ավելի քան պարզապես քվեաթերթիկներով կատարվող ընտրություն չեն, այլ հանրաքվե է՝ պետության ճակատագրի մասին։ Այս հարցադրումը պետք է դառնա մեր քարոզարշավի հիմնական օրակարգը։

Իրականում, այս իշխանությունը ձայն հավաքում է արհեստական սոցիալական խավերի միջոցով, որոնց առաջարկում է ժամանակավոր օգուտներ՝ պետական համակարգի պրեմիաներ, առանց վիզա մուտք դեպի Եվրոպա և այլն։ Սակայն այս օգուտները խիստ ժամանակավոր են, իսկ գինը՝ աներևակայելի թանկ։ Իրենց ժամանակավոր շահերը հասկանալով՝ այս շերտերին պետք է պարզ բացատրել, որ նրանց աջակցությունը հանգեցնելու է երկրի կորստի։

Մենք պետք է հասկանանք, որ Նիկոլ Փաշինյանը, իրեն աջակցող այս խավերին հենվելով, արդեն իսկ կատարում է հանձնումներ։ Նա իր կրծքին խփած այդ Հայաստանը շերտ առ շերտ տալիս է Ադրբեջանին։ Օրինակ, Տիգրանաշենի բարձունքում ադրբեջանական զինուժի տեղակայումը կամ Հայաստան-Իրան միջպետական ճանապարհի հատվածների հանձնումը ինչպես են կարող ծառայել երկրի անվտանգությանը կամ տարածաշրջանային խաղաղությանը։

Այս հարցադրումը պետք է դառնա մեր քարոզարշավի հիմնական թեման։ Մենք պետք է ժողովրդին պարզ ասենք, որ հունիսի 7-ին ընտրությունները հանրաքվե են՝ պետության պահպանման մասին։ Թեկուզ մարդիկ չկողմնորոշվեն կոնկրետ թեկնածուների հարցում, հիմնական ընտրությունը՝ պետությունը պահելու՞նք, թե՞ ոչ, շատ պարզ է։

Այս պարզ հարցադրումը կօգնի մեր միասնական կոչը սրել և կվերածի ընտրական գործընթացը իսկական հանրաքվեի։

Եվրոպական ղեկավարները ՆԱՏՕ-ի շուրջ քննարկումներ են վարում Անկարայում՝ Թուրքիայի դերը բարձրացնելու նպատակով

Ինչպես հայտնի է, ԱՄՆ նախագահ Դոնալդ Թրամփի իշխանության գալուց հետո, եվրոպական երկրների իշխող վերնախավերը լուռ հակամարտության մեջ հայտնվեցին Վաշինգտոնի հետ։ Ուկրաինական կոնֆլիկտի շուրջ խնդիրը վերջնականապես բաժանեց Թրամփին այդ եվրոպական վերնախավի ներկայացուցիչներից։

Վերջին՝ ԱՄՆ-Իրան հակամարտության ընթացքում, երբ եվրոպական երկրների իշխանությունները չաջակցեցին Թրամփին, վերջինս սկսեց խոսել այն մասին, որ ՆԱՏՕ-ն ԱՄՆ-ի շահերի տեսանկյունից հեռանկարային կառույց չէ, և որ միայն ԱՄՆ-ն է պաշտպանում եվրոպական երկրներին Մոսկվայից, իսկ վերջիններս ԱՄՆ-ին որևէ օգնություն չեն տրամադրում։

Ավելին, մայիսի 11-ին ԱՄՆ նախագահը հայտարարեց, որ Վաշինգտոնը ՆԱՏՕ-ի կարիքը չունի։ «Մեզ ՆԱՏՕ-ն պետք չէ», – լրագրողներին հայտարարեց Թրամփը՝ նշելով, որ «առանց Միացյալ Նահանգների՝ ՆԱՏՕ-ն «թղթե վագր» է»։

Այս հայտարարությունից հետո, որպես գործողություն, Թրամփը որոշեց Գերմանիայից 36 հազարանոց ամերիկյան զորախմբից չորս հազարը դուրս բերել այդ երկրից և տեղափոխել Լեհաստան։ Սակայն պարզվեց, որ նրանք ոչ թե վերադասավորվեցին դեպի Լեհաստան, այլ վերադարձան Միացյալ Նահանգներ, ինչը գրեթե խուճապ առաջացրեց եվրոպական վերնախավի ներկայացուցիչների մոտ։

Այս համատեքստում Գերմանիայի պաշտպանության նախարարը սկսեց հայտարարել, որ իրենց երկրի ռազմաարդյունաբերկական համալիրի դերը շեշտակիորեն կբարձրացնեն և կօգնեն Ուկրաինային՝ անօդաչու սարքերի արտադրության հարցում։ Ի պատասխան դրա, Ռուսաստանի ՊՆ-ն հայտարարությամբ հանդես եկավ, սպառնալով ԵՄ անդամ այն 11 երկրներին, ովքեր համաձայնվել էին Ուկրաինայի համար անօդաչու սարքերի արտադրություններ հիմնել։

Այս իրավիճակում, որպեսզի ապահովեն իրենց անվտանգությունը, եվրոպական ղեկավարները սկսեցին փնտրել այլընտրանքային դաշինքներ։ Մայիսի 12-ին Անկարայում Մեծ Բրիտանիայի դեսպանատանը Ֆրանսիայի և Գերմանիայի դեսպանատների նախաձեռնությամբ տեղի է ունեցել փակ հանդիպում։ Անկարայի դիվանագիտական ​​աղբյուրներից ստացված տեղեկատվության համաձայն՝ «Առա՛ջ, դեպի Անկարա. երկխոսություն ՆԱՏՕ-ի շուրջ» խորագրով հանդիպման հիմնական նպատակը հուլիսի 7-8-ը Թուրքիայում կայանալիք ՆԱՏՕ-ի առաջնորդների գագաթնաժողովի նախապատրաստումն էր։

Հանդիպմանը ելույթ ունեցող եվրոպացի դիվանագետների կողմից առաջ քաշված հիմնական թեզը վերաբերում էր ՆԱՏՕ-ի ազդեցության պահպանմանը և նույնիսկ՝ ամրապնդմանը։ Նշվեց, որ ՆԱՏՕ-ի հարևան տարածաշրջաններ ընդլայնման քաղաքականությունը նույնպես կլինի Անկարայում կայանալիք գագաթնաժողովի օրակարգում։

Այս հանդիպման արդյունքում որոշվել են Անկարայի գագաթնաժողովում քննարկվելիք չորս հիմնական հարցեր․

1. Ներքին իրար աջակցության սկզբունքի բարձրացում։
2. Պաշտպանական արդյունաբերության ամրապնդում։ Թրամփի վարչակազմի ճնշման ներքո սկսված այս գործընթացը կքննարկվի, և ակնկալվում են նույնիսկ պաշտպանական արդյունաբերության վերաբերյալ կոնկրետ որոշումներ։
3. Մերձավոր Արևելքի ռազմավարական կարևորության բարձրացում։ Հորմուզի նեղուցի ճգնաժամը բարձրացրել է այս տարածաշրջանի նշանակությունը Եվրոպայի համար, և եվրոպացի ղեկավարները հետաքրքրված են իրենց գործունեությունը նաև այստեղ ակտիվացնելով։
4. Սև ծովի անվտանգության ապահովում։ Դաշինքի անդամները կարևոր որոշումներ կկայացնեն, որոնք ուղղված կլինեն ռուսական հնարավոր սպառնալիքից պաշտպանվելուն։

Այս քայլերը մեծացնում են Թուրքիայի դերը ՆԱՏՕ-ի ջանքերում՝ Ռուսաստանի և Չինաստանի դեմ իր տարածաշրջանային ազդեցությունն ընդլայնելու համար։

Այս համատեքստում, Թուրքիայի նախագահ Ռեջեփ Թայիփ Էրդողանը հրավերներ է ուղարկել նաև Ծոցի արաբական երկրների ղեկավարներին, ինչը խիստ զայրացրել է Իրանին։

Այս ամենը ցույց է տալիս, որ եվրոպական ղեկավարները փորձում են գտնել իրենց տեղը նորաշարժ աշխարհաքաղաքական դաշտում՝ Թուրքիային դիտարկելով որպես հիմնական դաշնակից՝ Ռուսաստանի և Չինաստանի դեմ պայքարում։

Պետական համակարգի արժեհամակարգի խորհրդանիշը

Հասարակությունը վաղուց արդեն զգում է առողջապահական համակարգի խայտառակ վիճակը։ Այս իրողության ֆոնին այսօր հանրությանը ցնցեց Նուբարաշենի հոգեկան առողջության պահպանման ազգային կենտրոնում տեղի ունեցած ողբերգական դեպքի վերաբերյալ տարածված հաղորդագրությունը։

Այն, ինչ զարմանալիք է, այն չէ, որ առողջապահության նախարար Անահիտ Ավանեսյանը ծանր էր տարել Գագիկ Ծառուկյանի կողմից հնչեցված քննադատությունը։ Իրական խնդիրը այն է, որ պետական կառույցի պաշտոնական լեզուն, մարդկային ողբերգությունը, վերածել է սառը, մեխանիկական և գրեթե անզգայուն ձևակերպման՝ «ինքնավնասման ավարտուն գործողություն»։

Սա պարզապես անհաջող ձևակերպում չէ։ Սա պետական համակարգի մտածողության և արժեհամակարգի արտացոլումն է։ Մարդ է մահացել։ Ընտանիք է կործանվել։ Ծանր ողբերգություն է տեղի ունեցել։ Բայց պետական լեզվի մեջ այն ամենը վերածվել է ցուրտ, անմարդկային արտահայտության։ Սա արդեն բարոյական և արժեքային խոր ճգնաժամի մասին է խոսում։

Առողջապահությունը նախ և առաջ մարդն է՝ իր ցավով, վախով, արժանապատվությամբ և կյանքի իրավունքի համար պայքարով։ Պետական համակարգը պետք է լինի այս մարդու կողքին, ոչ թե նրա ողբերգությունը վերածելու սառը վիճակագրության։

Այս իրադարձությունը հիշեցնում է, որ պետական կառույցները, հաճախ, զբաղված են հերթական շոուներով և տեղեկատվական աղմուկով, փորձելով շեղել հանրության ուշադրությունը իրական խնդիրներից, այլ ոչ թե դրանք լուծելու փոխարեն։

Ընտրությունների կեղծման սցենարի մասին՝ Վահե Հովհաննիսյանի վերլուծություն

Ընտրությունների քարոզարշավի սկսվելուց ընդամենը 3-4 օր անց պարզ է դառնում, որ իշխանությունները կողմ են դառնում ընտրությունների կեղծման ճանապարհին։ Այս եզրահանգումը հիմնված է վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանի հայտարարությունների վրա, որոնցում նա անհնազարկ կերպով կապում է հայրենի քաղաքական ուժերին արտաքին, հատկապես ռուսական, աղբյուրների հետ։

Իմ վերլուծության համաձայն, նման մոտեցումը վկայում է այն մասին, որ իշխանությունները, հաշվի առնելով ընտրական մրցակցության ընթացքը, արդեն հիմա տեսնում են իրենց պարտությունը՝ հատկապես քաղաքներում և մյուս բնակավայրերում։ Այս իրավիճակում նրանք փորձում են ծրագրային բանավեճը տեղափոխել ինքն իրենց վերահսկողության տակ գտնվող ինֆորմացիոն ոլորտ, որտեղ կարող են կառուցել իրենց սցենարը։

Այս ընտրություններն ավելի քան քաղաքական մրցակցություն են։ Սրանք հարցի պատասխանն են, թե ում կողմից է կառուցվելու մեր երկրի ապագան։ Ընտրողը պետք է որոշի՝ ընտրում է արդյոք Հայաստանը՝ իր ինքնիշխանությունը, ազգային շահերը և ապագան, թե՞ «արևմտյան Ադրբեջանը»՝ այնպիսի սցենար, որը կրկնում է Արցախի ողջ մարդկության ճակատագիրը։

Այս պարզ ճշմարտությունը պետք է հասանելի լինի բոլոր քաղաքացիներին։ Ընդդիմության վրա է ընկնում պատասխանատվությունը՝ ամեն կերպ խուսափելու ծրագրային բանավեճից և ուղիղ խոսելու ժողովրդի հետ՝ բացահայտելու իշխանությունների կողմից մշակված սցենարը։

Հարց է առաջանում՝ ի՞նչ սցենարով է իշխանությունը փորձելու խաթարել ընտրությունների նորմալ ընթացքը։ Կարելի է խոսել «մոլդովական», «ռումինական» կամ նույնիսկ «նիկոլական» մոտեցումների մասին, որոնք բոլորն էլ ենթադրում են արտաքին ուժերի կողմից իշխանությանը աջակցություն և ընտրական գործընթացի կեղծում։

Երևանում կայանալիք Եվրոպական քաղաքական համայնքի գագաթաժողովի նպատակը՝ աջակցություն իշխանությանը

Հայաստանը պատմական միջոցառումների շարքի կենտրոնում է։ 2025 թվականի մայիսին ընտրվելուց հետո, որպես Եվրոպական քաղաքական համայնքի (ԵՔՀ) 8-րդ գագաթաժողովի հյուրընկալող երկիր, մեր երկիրը այսօր, մայիսի 4-ին, հյուրընկալում է եվրոպական քաղաքական համայնքին մասնակցող պետությունների ղեկավարներին, ինչպես նաև՝ Միության արտաքին գործերի և անվտանգության քաղաքականության հարցերով գերագույն ներկայացուցիչներին։

Գագաթաժողովը, որը կկայանա Երևանում, կհաջորդի Հայաստան–Եվրամիություն առաջին գագաթաժողովը, որը նախատեսված է հաջորդ օրը։ Այս միջոցառումների բաղադրիչ է նաև Ֆրանսիայի նախագահ Էմանուել Մակրոնի այցը, որի հետ Նիկոլ Փաշինյանը մտադիր է կնքել հատուկ համաձայնագիր։

Այս գագաթաժողովի օրակարգը կենտրոնացած է չորս ռազմավարական թեմաների շուրջ՝ ժողովրդավարական դիմադրողականության ամրապնդում, տնտեսական և էներգետիկ անվտանգության ամրապնդում, ինչպես նաև անվտանգության փոփոխվող կարիքների և տարածաշրջանային մարտահրավերների բավարարում։

Հրավիրված պատվիրակների թվում են նաև Կանադայի վարչապետ Մարկ Քարնին, ով մասնակցում է որպես հյուր՝ առաջին անգամ Եվրոպական քաղաքական համայնքի գագաթաժողովին, ինչպես նաև ՆԱՏՕ-ի գլխավոր քարտուղար Մարկ Ռյուտեն և Եվրոպայի խորհրդի գլխավոր քարտուղար Ալեն Բերսեն։

Փաշինյանը հրավիրել է նաև Ուկրաինայի նախագահ Վոլոդիմիր Զելենսկուն, որը կայցելեն Երևան՝ բալանսավորելու քայլ, քանի որ օրեր առաջ հյուրընկալվել էր Ադրբեջանում և այդ երկրի հետ ռազմավարական բնույթի համաձայնագրեր էր կնքել։

Այս միջոցառումների գլխավոր նպատակը, սակայն, ոչ թե ԵՄ-ի հետ հնարավոր ինտեգրման հեռանկարն է, այլ իշխանությանը աջակցության խորհրդանշական դրսևորումը։ Հայաստանում մոտենում են խորհրդարանական ընտրություններ, և գագաթնաժողովը ցույց է տալիս Եվրոպայի աջակցությունը Նիկոլ Փաշինյանի կառավարությանը։ Սա ուշադրության խորհրդանշական դրսևորում է, որտեղ Եվրոպան պատրաստ է երկխոսել հենց նրա հետ։

Թեև ԵՄ-ի ներկայացուցիչները պաշտոնապես հայտարարում են, որ չեն ուզում խառնվել ընտրություններին, այս միջոցառումները դա հենց նման «հիբրիդային» միջամտության ամենավառ դրսևորումներից են։ ԵՄ-ին Հայաստանի միանալու գաղափարը ներկայիս պայմաններում անտեղի է։ ԵՄ անդամակցության գործընթացը բարդ է նաև պաշտոնական թեկնածուների համար, իսկ Հայաստանը նման կարգավիճակ չունի։

Այսպիսով, մայիսի 4-5-ի գագաթաժողովը պետք է դիտարկել որպես քաղաքական հայտարարություն, որի հիմնական նպատակը Նիկոլ Փաշինյանի իշխանությանը ընտրություններից առաջ աջակցություն տրամադրելն է։

Եվրոպական խորհրդարանի բանաձևը և Ադրբեջանի արձագանքը

Եվրոպական խորհրդարանը հունիսի 7-ի խորհրդարանական ընտրություններից առաջ Հայաստանին ուղղված բանաձև ընդունեց, որը հստակորեն արտահայտում է ԵՄ-ի կողմից Հայաստանի ինքնիշխանության և տարածքային ամբողջականության նկատմամբ աջակցությունը։ Այս փաստաթուղթը, որը հիմնականում ուղղված է ադրբեջանական իշխանություններին, պարունակում է մի քանի կարևոր կետեր։

Նախ, Եվրախորհրդարանը վերահաստատում է իր աջակցությունը Լեռնային Ղարաբաղի հայերի իրավունքներին՝ ներառյալ նրանց ինքնության, սեփականության և մշակութային ժառանգության պաշտպանությունը։ Բանաձևում կոչ է արվում պատասխանատվության ենթարկել հայկական մշակութային և կրոնական ժառանգության ոչնչացման համար պատասխանատուներին և միջազգային գնահատման առաքելություն հրավիրել այդ տարածաշրջան։

Երկրորդ, Եվրախորհրդարանը դատապարտում է Ադրբեջանի կողմից հայ ռազմագերիների և պատանդների անօրինական կալանավորումը և պահանջում է նրանց անհապաղ ազատ արձակում։

Երրորդ, Եվրախորհրդարանը զգուշացնում է «հիբրիդային սպառնալիքների» մասին, որոնք, նրանց կարծիքով, Ռուսաստանից են և ուղղված են Հայաստանի ընտրությունների վրա։ Բանաձևում կոչ է արվում միջազգային և ազգային առաքելություններին վերահսկել ընտրությունների ընթացքը և Հայաստանի իշխանություններին լիովին համագործակցել նրանց հետ։

Այս բանաձևը Բաքվում առաջացրեց անմիջական և բուռն արձագանք։ Ադրբեջանի ԱԳ նախարարությունը կանչել է Ադրբեջանում Եվրամիության դեսպանին և նրան բողոքի նոտա է հանձնել։ Բաքուն որոշել է դադարեցնել Եվրախորհրդարանի հետ համագործակցությունը բոլոր ոլորտներում, ինչպես նաև սկսել «Եվրանեսթ» խորհրդարանական վեհաժողովից դուրս գալու գործընթացը։

Ադրբեջանը բանաձևը համարում է Ադրբեջանի ներքին գործերին միջամտություն և մեղադրում է Եվրոպական խորհրդարանին անհիմն մեղադրանքներ հնչեցնելու մեջ՝ հայ բնակչության վերադարձի վերաբերյալ։ Բաքուն նաև նշում է, որ Եվրոպան, միաժամանակ, շարունակում է աջակցել Ադրբեջանին՝ գազի մատակարարման հարցում, ինչը, ըստ ադրբեջանցիների, ցույց է տալիս ԵՄ-ի անհամաչափ մոտեցումը։

Այս իրադարձությունները տեղի են ունենում այն պահին, երբ Լեռնային Ղարաբաղի հայ բնակչությունը ստիպված է եղել լքել իր տները, իսկ Ադրբեջանում հայերի իրավունքների և անվտանգության վերաբերյալ մտահոգությունները շարունակում են աճել։ Եվրախորհրդարանի բանաձևը, թեև ֆորմալ բնույթի է, փաստացի դարձել է Բաքվի և Երևանի միջև լարվածության աճի նոր կատալիզատոր։

Եվրոպական գագաթնաժողովը՝ ռազմավարական սխալի վերջնական կետը

Հայաստանը, որը 2018 թվականին իմ վարչապետության սկիզբը նշեց ֆրանկոֆոն պետությունների ղեկավարների գագաթնաժողովով, կարող է այս ճանապարհը ավարտել Եվրոպական քաղաքական համայնքի գագաթնաժողովով։ Սակայն այս անցումը, որը նախագծվել էր որպես ներքին քաղաքական շոշափում, ունի բոլոր նախադրյալները վերածվելու ռազմավարական սխալի։

Իմ արտաքին քաղաքականությունը երբեք չի եղել երկրի շահերի պաշտպանության գործիք։ Իրականում, արտաքին քաղաքականության հայտարարությունները, որոնք հաճախ անզգույշ, կտրուկ են և զուրկ են ռազմավարական մտքից, միայն մեկ նպատակ ունեն՝ ներքին լսարանին դիվիդենտներ բերել։ Դրա հետևանքով, Հայաստանը, որը միշտ էլ եղել է խոցելի դիրքում, փոխարենը հավասարակշռված և մտածված քաղաքականություն վարելու փոխարեն, հայտնվել է «Հայաստանը Եվրոպա տանող» ռոմանտիկ կերպարի կառավարման տակ։

Եթե մի քանի տարի առաջ այս մակերեսային «ծրագրին» հավատացողներ կային, այսօր արդեն իսկ ակնհայտ է, որ Հայաստանը Եվրոպային ոչ մի քայլով չի մոտեցել։ Փոխարենը մենք դարձել ենք աշխարհաքաղաքական հակադրության մարտադաշտ, որտեղ մենք շահելու ոչինչ չունենք։ Շահ ունի միայն իշխանությունը, որը հույս ունի հակառուսական օրակարգի դիմաց ստանալ եվրոպացիների լռությունը՝ իր հակաժողովրդավարական քայլերի նկատմամբ։

Քաղաքացին արդեն հասկացել է, որ այս քաղաքականության հետևանքով Հայաստանը կորցրել է իր անվտանգային համակարգը, կրել է ահռելի կորուստներ, իսկ դրա դիմաց ոչինչ չի ստացել։ Նույնիսկ կենցաղային հարցում՝ վիզայի ազատականացման խնդրում, մենք չենք կարողացել որևէ արդյունք ստանալ եվրոպական իշխանությունների կողմից։

Հայաստանը, իհարկե, պետք է սերտ կապեր ունենա Եվրամիության հետ։ Բայց այս իշխանությունն ապացուցել է, որ այդ ուղղությամբ ևս որևէ առաջընթաց չի արձանագրել։ Նրանց համար միակ «եվրոպական» վարքագիծը հակառուսականությունն է, որի գինը վճարելու է շարքային քաղաքացին՝ ոչ մի միլիմետրով չմոտեցնելով Հայաստանը Եվրոպային՝ ոչ բովանդակային, ոչ արժեքային իմաստով։

Այդ համատեքստում Եվրոպական քաղաքական համայնքի գագաթնաժողովը, որի օրակարգը, ընդունվելիք հայտարարությունները և այնպիսի գործիչների ներկայությունը, ինչպիսին է Վոլոդիմիր Զելենսկին, կարող է ավելի ընդգծել Հայաստանի անհավասարակշռված արտաքին քաղաքականությունը՝ խորացնելով մտահոգությունները նման ընթացքի տնտեսական ու անվտանգային բացասական հետևանքների վերաբերյալ։

Ուստի, յուրաքանչյուր հայ քվեարկողի համար ավելի ակնհայտ է դառնում, որ գագաթնաժողովից մեկ ամիս անց ինձ տրված յուրաքանչյուր քվե կարող է լինել ի վնաս Հայաստանի անվտանգության և տնտեսական կենսունակության։ ՀԱՕԿ-ի ու սպորտի գործերին պետական փոխամարտության հետևանքով՝ շուտով իզգոյ է դառնալու հենց պատկան միջազգային կառույցների արձագանքը, սանկցիաների հետևանքով։

Փափուկ ուժի կիրառումն ու հիբրիդային պատերազմը

Արցախը հայաթափ անողներից մեկը (կամ՝ մի քանիսը), Արցախը դավաճանաբար հանձնելու քավորը, Արցախում հայերի էթնիկ զտում իրականացնողը (կամ՝ իրականացնողներից մի քանիսը) այսօր Երևան է ժամանել։ Նրանք քայլում են մեր քաղաքի փողոցներով և ցինիկաբար հայտարարում, որ Բաքվում կքննարկեն հայ գերիների հարցը։

Սա 21-րդ դարի գեբելսյան քարոզչամեքենայի կատարելագործված տարբերակն է։ Դահիճները ներկայանում են որպես մարդասերներ, իսկ զոհերին մնում է դահիճներով հիանալը և հետները սելֆի անելը։

Հայոց ցեղասպանությունից հետո ո՞վ է կարող պատկերացնել, որ Ջեմալի կամ Թալեաթի հետ սելֆի կանեն։

Այս իրադարձությունները, ինչպես նաև Հայաստանի կառավարության կողմից սպորտի և ՀՕԿ-ի գործերին պետական փնթի միջամտությունը, շուտով կհանգեցնեն միջազգային կառույցների արձագանքի և սանկցիաների։

Հայաստանը Եվրոպային ոչ մի քայլով չի մոտեցել, այլ դարձել է աշխարհաքաղաքական հակադրության մարտադաշտ։

Եվրոպական խորհրդարանն ընդունել է «Աջակցություն ժողովրդավարական դիմադրությանը Հայաստանում» վերնագրով բանաձև։

Այս ամենը փափուկ ուժի կիրառման և հիբրիդային պատերազմի դրսևորումներն են։

Անդրանիկ Թևանյան
«Մայր Հայաստան» կուսակցության նախագահ

Ասում է՝ Հայաստանի շահը առաջնային է, ու գրապատկերը հրապարակում Ուկրաինայի դրոշի ներքո։

Այսպիսով, իհարկե, նոր պահանջները կարող են նշանակել Հայաստանի պետականության փուլային լուծարում։

Այս պարզունակ, բայց խորհրդանշական գործողությունը՝ «Հայաստանի շահը առաջնային է» ասելը և միաժամանակ գրառման նկարը հրապարակելը Ուկրաինայի դրոշի ներքո, ցույց է տալիս, թե որտեղ է տեղի էլեկտրալիցիզմի և ռազմավարական մտածողության հակասությունը։

Բազալտե հենասյուները, որոնք հայտնի են որպես «բորդյուրներ», փոխված չեն։ Սա նշանակում է, որ հիմքերը, որոնց վրա կառուցվել է այս ամենը, մնում են անփոփոխ։

Չի բացառվում, որ այդ դեպքում Ռուսաստանն 1-ին անգամ հետանկախական մեր պատմության ընթացքում կարող է չճանաչել ապօրինի ընտրության արդյունքները։ Սա ռազմաքաղաքական դաշտի վրա հստակ նշան է։

Թեհրանը խաղում է «հզոր Ամերիկայի» հետ, ինչպես երեխաները՝ խաղալիք խմորով, մինչդեռ Մոսկվայի ուրվագիծն ավելի ու ավելի հստակ է երևում նրա ետևում։ Այս համեմատությունը բացահայտում է աշխարհաքաղաքական դաշտի ճշմարիտ դինամիկան։

Հարց է առաջանում՝ ո՞վ է Մուստաֆաևը, և ինչո՞ւ նրա այցի մասին հայտարարեցին ավելի ուշ, քան ադրբեջանական ԶԼՄ-ները։ Սա ցույց է տալիս տեղեկատվական պատերազմի և մանիպուլյացիայի բարձր մակարդակը։

Նիկոլի ստերի պոպուրին․ որտեղ քցեց ժողովրդին։