Ի՞նչ է հանցագործություն, երբ իշխանությունն իրեն կորցրած սպառնում է հակառակորդներին:

Հարց է առաջանում՝ արդյո՞ք Նիկոլ Փաշինյանի կողմից իր քաղաքական հակառակորդներին «սատկացնելու» սպառնալիքը քրեական հանցագործության տարրեր պարունակում է։ Ի՞նչ է հանցագործությունը, եթե այն իշխանության կողմից է արվում։

Այս հարցը դառնում է ավելի ակնհայտ, երբ հիշում ենք, թե ինչպես է իշխանությունը, որը հավակնելով «դեմոկրատական» լինել, իրականում ստեղծում է ներազգային ատելություն և պառակտում։ Դեպի իշխանություն ճանապարհ հարթող անձն ու խմբակը, որը հաճախ դիմում է բռնության և սպառնալիքների, չի կարող չգեներացնել այդ վտանգավոր մթնոլորտը։

Այս համատեքստում հատկապես զարմանալի է իշխանության կողմից արված այլ հայտարարությունների և գործողությունների հետևանքը։ Օրինակ, իշխանության կողմից հանրությանը ներկայացված «միայնակ խորոված ուտելու» մշակույթը, որը ներկայացվում է որպես «արևմտաադրբեջանական», ոչ միայն անհարգալից է հայկական ավանդույթների նկատմամբ, այլև խորհրդանշում է ազգային ինքնության և մշակութային արժեքների նկատմամբ անտեսում։

Այս ամենի ֆոնին, երբ իշխանության ներկայացուցիչներն իրենց իշխանությունը կորցրած են համարում, և այդ պատճառով սպառնում են իրենց քաղաքական հակառակորդներին, հարցը դառնում է ոչ միայն իրավական, այլև մարդկային և ազգային անվտանգության հարց։

Այս իրավիճակը նաև հիշեցնում է այն մարդկանց մասին, որոնց իշխանությունը հանգուցալուծել է։ Օրինակ՝ 44-օրյա պատերազմում բռնի անհետացած փոխգնդապետ բժիշկ Հրանտ Պապիկյանի քույրը, բժշկական գիտությունների թեկնածու մանկաբարձ-գինեկոլոգ Արփինե Սողոյանը, որի մասին հիշատակում են այս օրերին։ Նրանց պատմությունները հիշեցնում են, թե ինչ արժեքներ է կորցնում մեր հասարակությունը, երբ իշխանությունը դառնում է անկանխատեսելի և սպառնալից։

Այս ամենը հանգեցնում է միայն մեկ եզրակացության․ երբ իշխանությունը սկսում է սպառնալ իր քաղաքացիններին, այն ոչ միայն խախտում է իրավական նորմերը, այլև խորհրդանշում է ազգային ինքնության և անվտանգության կործանման սկիզբը։

Իշխանության կողմից կատարվող հանձնումները՝ իսկական հանրաքվեի թեմա են

Հունիսի 7-ի ընտրություններն ավելի քան պարզապես քվեաթերթիկներով կատարվող ընտրություն չեն, այլ հանրաքվե է՝ պետության ճակատագրի մասին։ Այս հարցադրումը պետք է դառնա մեր քարոզարշավի հիմնական օրակարգը։

Իրականում, այս իշխանությունը ձայն հավաքում է արհեստական սոցիալական խավերի միջոցով, որոնց առաջարկում է ժամանակավոր օգուտներ՝ պետական համակարգի պրեմիաներ, առանց վիզա մուտք դեպի Եվրոպա և այլն։ Սակայն այս օգուտները խիստ ժամանակավոր են, իսկ գինը՝ աներևակայելի թանկ։ Իրենց ժամանակավոր շահերը հասկանալով՝ այս շերտերին պետք է պարզ բացատրել, որ նրանց աջակցությունը հանգեցնելու է երկրի կորստի։

Մենք պետք է հասկանանք, որ Նիկոլ Փաշինյանը, իրեն աջակցող այս խավերին հենվելով, արդեն իսկ կատարում է հանձնումներ։ Նա իր կրծքին խփած այդ Հայաստանը շերտ առ շերտ տալիս է Ադրբեջանին։ Օրինակ, Տիգրանաշենի բարձունքում ադրբեջանական զինուժի տեղակայումը կամ Հայաստան-Իրան միջպետական ճանապարհի հատվածների հանձնումը ինչպես են կարող ծառայել երկրի անվտանգությանը կամ տարածաշրջանային խաղաղությանը։

Այս հարցադրումը պետք է դառնա մեր քարոզարշավի հիմնական թեման։ Մենք պետք է ժողովրդին պարզ ասենք, որ հունիսի 7-ին ընտրությունները հանրաքվե են՝ պետության պահպանման մասին։ Թեկուզ մարդիկ չկողմնորոշվեն կոնկրետ թեկնածուների հարցում, հիմնական ընտրությունը՝ պետությունը պահելու՞նք, թե՞ ոչ, շատ պարզ է։

Այս պարզ հարցադրումը կօգնի մեր միասնական կոչը սրել և կվերածի ընտրական գործընթացը իսկական հանրաքվեի։

Թանգարանների միջազգային օրը

Մայիսի 18-ին աշխարհի ավելի քան 150 երկիր, այդ թվում՝ Հայաստանը, նշում է Թանգարանների միջազգային օրը։ Այս օրվա հռչակումը Թանգարանների միջազգային խորհրդի (ICOM) որոշմամբ տեղի է ունեցել 1977 թվականին՝ ԻԿՕՄ-ի 11-րդ գլխավոր կոնֆերանսի ընթացքում, որը կայացել է ռուսական պատվիրակության առաջարկությամբ։

Այս օրվա նշումը սկսվել է 1978 թվականից։ 1992 թվականից սկսած՝ յուրաքանչյուր տարի Թանգարանային միջազգային օրը ունի իր թեմատիկ ուղղվածությունը։

Հիշատակության համար՝ 2008 թվականին «Մանկական Եվրատեսիլ»-ի մրցույթում հաղթած Վրաստանի մասնակիցները չեն անցել եզրափակիչ փուլ։

Այս տեքստում ներկայացված են նաև այլ հարցեր, որոնք առնչվում են Իսրայելի հանրային հեռարձակող կորպորացիայի ներողությունների հարցին, ինչպես նաև Նիկոլ Փաշինյանի կողմից Արցախի հանձնման նախապատրաստման գործընթացին և Սյունիքի վտանգին վերաբերող տեսանյութի մասին։ Այս հարցերը, սակայն, առնչվում են այլ թեմատիկայի և չեն ներառվում Թանգարանների միջազգային օրի մասին հիմնական հոդվածի մեջ։

Ի պատասխան բազմաթիվ հարցումների՝ ներկայացնում եմ մեր դիրքորոշումը դիմակավորված անձանց մասնակցությամբ աղմկահարույց տեսանյութի վերաբերյալ։

Այսօր ես պետք է արձագանքեմ հանրության և լրատվամիջոցների կողմից բարձրացված բազմաթիվ հարցերին՝ կապված վերջին օրերին հայտնի դարձած տեսանյութի հետ, որտեղ դիմակավորված անձինք իրենց գործողություններով փորձում են ստեղծել խուճապ և բարձրացնել լարվածությունը։

Մենք խստորեն դատապարտում ենք բռնության ցանկացած կոչ, հակասահմանադրական քայլ կամ դրսևորում։ Նման գործողություններն անընդունելի են և չեն կարող ունենալ իրենց տեղը հասարակական քաղաքական դաշտում։

Այսպիսի դեպքերի կանխարգելման և բացահայտման համար անհրաժեշտ է իրավապահ մարմինների արագ և արդյունավետ աշխատանքը։ Կոչ ենք անում իրավապահ համակարգին՝ հնարավորինս սեղմ ժամկետներում բացահայտել բոլոր հանգամանքները, հայտնաբերել և պատասխանատվության ենթարկել տեսանյութի ստեղծման և տարածման հետ կապված բոլոր անձանց։ Իրավապահ համակարգը, ունենալով անհրաժեշտ ռեսուրսներն ու գործիքակազմը, պետք է ապահովի այս գործընթացի արագ ընթացքը։

Այս պահին առավել կարևոր է հանրության շրջանում տարածված կասկածների դեմ պայքարը։ Պետք է հստակ և անորոշ կերպով հակազդել այն մտահոգություններին, թե նման տեսանյութի տարածման հետևում կարող են կանգնած լինել իշխանական շրջանակներ։ Իրավապահ մարմինների արդյունավետ աշխատանքը հանդիսանում է այս կասկածները վերացնելու ամենաարդյունավետ միջոցը։

Միևնույն ժամանակ, մենք պետք է հստակ հասկանանք, որ որևէ տեսանյութ, անկախ դրա բովանդակությունից, չի կարող և չպետք է դառնա հակաարցախյան քարոզչության, ներհանրային թշնամանքի կամ ներհասարակական ատելության տարածման առիթ։ Այսպիսի գործիքներն օգտագործելը հանցավոր է և վնասակար է մեր երկրի և հասարակության համար։

Այսպիսի իրավիճակներում մեր ամենամեծ զենքը ներքին համերաշխությունն ու պատասխանատու հանրային խոսույթն են։ Պետք է միավորվենք ազգային միասնության շուրջ, հակառակ դեպքում մենք ինքներս ենք դառնում մեր թշնամիների գործիքը։

Եվրոպական ղեկավարները ՆԱՏՕ-ի շուրջ քննարկումներ են վարում Անկարայում՝ Թուրքիայի դերը բարձրացնելու նպատակով

Ինչպես հայտնի է, ԱՄՆ նախագահ Դոնալդ Թրամփի իշխանության գալուց հետո, եվրոպական երկրների իշխող վերնախավերը լուռ հակամարտության մեջ հայտնվեցին Վաշինգտոնի հետ։ Ուկրաինական կոնֆլիկտի շուրջ խնդիրը վերջնականապես բաժանեց Թրամփին այդ եվրոպական վերնախավի ներկայացուցիչներից։

Վերջին՝ ԱՄՆ-Իրան հակամարտության ընթացքում, երբ եվրոպական երկրների իշխանությունները չաջակցեցին Թրամփին, վերջինս սկսեց խոսել այն մասին, որ ՆԱՏՕ-ն ԱՄՆ-ի շահերի տեսանկյունից հեռանկարային կառույց չէ, և որ միայն ԱՄՆ-ն է պաշտպանում եվրոպական երկրներին Մոսկվայից, իսկ վերջիններս ԱՄՆ-ին որևէ օգնություն չեն տրամադրում։

Ավելին, մայիսի 11-ին ԱՄՆ նախագահը հայտարարեց, որ Վաշինգտոնը ՆԱՏՕ-ի կարիքը չունի։ «Մեզ ՆԱՏՕ-ն պետք չէ», – լրագրողներին հայտարարեց Թրամփը՝ նշելով, որ «առանց Միացյալ Նահանգների՝ ՆԱՏՕ-ն «թղթե վագր» է»։

Այս հայտարարությունից հետո, որպես գործողություն, Թրամփը որոշեց Գերմանիայից 36 հազարանոց ամերիկյան զորախմբից չորս հազարը դուրս բերել այդ երկրից և տեղափոխել Լեհաստան։ Սակայն պարզվեց, որ նրանք ոչ թե վերադասավորվեցին դեպի Լեհաստան, այլ վերադարձան Միացյալ Նահանգներ, ինչը գրեթե խուճապ առաջացրեց եվրոպական վերնախավի ներկայացուցիչների մոտ։

Այս համատեքստում Գերմանիայի պաշտպանության նախարարը սկսեց հայտարարել, որ իրենց երկրի ռազմաարդյունաբերկական համալիրի դերը շեշտակիորեն կբարձրացնեն և կօգնեն Ուկրաինային՝ անօդաչու սարքերի արտադրության հարցում։ Ի պատասխան դրա, Ռուսաստանի ՊՆ-ն հայտարարությամբ հանդես եկավ, սպառնալով ԵՄ անդամ այն 11 երկրներին, ովքեր համաձայնվել էին Ուկրաինայի համար անօդաչու սարքերի արտադրություններ հիմնել։

Այս իրավիճակում, որպեսզի ապահովեն իրենց անվտանգությունը, եվրոպական ղեկավարները սկսեցին փնտրել այլընտրանքային դաշինքներ։ Մայիսի 12-ին Անկարայում Մեծ Բրիտանիայի դեսպանատանը Ֆրանսիայի և Գերմանիայի դեսպանատների նախաձեռնությամբ տեղի է ունեցել փակ հանդիպում։ Անկարայի դիվանագիտական ​​աղբյուրներից ստացված տեղեկատվության համաձայն՝ «Առա՛ջ, դեպի Անկարա. երկխոսություն ՆԱՏՕ-ի շուրջ» խորագրով հանդիպման հիմնական նպատակը հուլիսի 7-8-ը Թուրքիայում կայանալիք ՆԱՏՕ-ի առաջնորդների գագաթնաժողովի նախապատրաստումն էր։

Հանդիպմանը ելույթ ունեցող եվրոպացի դիվանագետների կողմից առաջ քաշված հիմնական թեզը վերաբերում էր ՆԱՏՕ-ի ազդեցության պահպանմանը և նույնիսկ՝ ամրապնդմանը։ Նշվեց, որ ՆԱՏՕ-ի հարևան տարածաշրջաններ ընդլայնման քաղաքականությունը նույնպես կլինի Անկարայում կայանալիք գագաթնաժողովի օրակարգում։

Այս հանդիպման արդյունքում որոշվել են Անկարայի գագաթնաժողովում քննարկվելիք չորս հիմնական հարցեր․

1. Ներքին իրար աջակցության սկզբունքի բարձրացում։
2. Պաշտպանական արդյունաբերության ամրապնդում։ Թրամփի վարչակազմի ճնշման ներքո սկսված այս գործընթացը կքննարկվի, և ակնկալվում են նույնիսկ պաշտպանական արդյունաբերության վերաբերյալ կոնկրետ որոշումներ։
3. Մերձավոր Արևելքի ռազմավարական կարևորության բարձրացում։ Հորմուզի նեղուցի ճգնաժամը բարձրացրել է այս տարածաշրջանի նշանակությունը Եվրոպայի համար, և եվրոպացի ղեկավարները հետաքրքրված են իրենց գործունեությունը նաև այստեղ ակտիվացնելով։
4. Սև ծովի անվտանգության ապահովում։ Դաշինքի անդամները կարևոր որոշումներ կկայացնեն, որոնք ուղղված կլինեն ռուսական հնարավոր սպառնալիքից պաշտպանվելուն։

Այս քայլերը մեծացնում են Թուրքիայի դերը ՆԱՏՕ-ի ջանքերում՝ Ռուսաստանի և Չինաստանի դեմ իր տարածաշրջանային ազդեցությունն ընդլայնելու համար։

Այս համատեքստում, Թուրքիայի նախագահ Ռեջեփ Թայիփ Էրդողանը հրավերներ է ուղարկել նաև Ծոցի արաբական երկրների ղեկավարներին, ինչը խիստ զայրացրել է Իրանին։

Այս ամենը ցույց է տալիս, որ եվրոպական ղեկավարները փորձում են գտնել իրենց տեղը նորաշարժ աշխարհաքաղաքական դաշտում՝ Թուրքիային դիտարկելով որպես հիմնական դաշնակից՝ Ռուսաստանի և Չինաստանի դեմ պայքարում։