Հայաստանը դարձել է աշխարհաքաղաքական բախումների կիզակենտրոն

Հայաստանը հայտնվել է ռազմավարական դաշնակից Ռուսաստանի դեմ ուղղված հիբրիդային հարձակման կենտրոնում։ Այս եզրահանգումը դառնում է ավելի շոշափելի, երբ Ուկրաինայի նախագահ Վոլոդիմիր Զելենսկին այցելում է Հայաստան՝ դառնալով ոչ թե պարզապես հյուր, այլ այն մանրադրամը, որը Ռուսաստանի դեմ ծառայում է որպես ռազմական գործիք։

Ինչպես տարիներ շարունակ նախազգուշացնում էինք, այս իրադարձությունը հաստատում է, որ Նիկոլ Փաշինյանի կառավարությունը, հանուն իշխանության և թալանի պահպանման, Հայաստանը վերածել է աշխարհաքաղաքական խաղի կենտրոնի։

Արևմուտքը, ինչպես Ուկրաինայի և ուկրաինացիների դեպքում, չէ Հայաստանի և հայ ժողովրդի թշնամին։ Սակայն, իր շահերից ելնելով, այն օգտագործում է Հայաստանին և Ուկրաինային՝ հայերին և ուկրաինացիներին՝ որպես թնդանոթի միս։ Իհարկե, նման դերակատարությանը համաձայնել են երկու երկրի ղեկավարները՝ Նիկոլ Փաշինյանը և Վոլոդիմիր Զելենսկին։

Այս համաձայնությունը նշանակում է Հայաստանի «ուկրաինացում»։ Նիկոլը դարձել է հայկական Զելենսկին՝ նախատեսված երկրորդ ճակատ բացելու համար Ռուսաստանի դեմ։ Հայաստանը մղվում է դիվանագիտական, տեղեկատվական և տնտեսական պատերազմի։

Այս ռազմավարության ֆինանսական կողմն էլ ցնցող է։ ՀՀ հարկատուները 1 միլիարդ դրամ են վճարել այս միջոցառման համար, որպեսզի Նիկոլը կարողանա նկարվել եվրոպական ղեկավարների հետ՝ ստեղծելով «լուզեռ» և «կաղ բադիկ» ղեկավարի տպավորություն։ Այս գումարը, որը կրկին դուրս է գրվել բյուջեից, նախատեսված էր Զելենսկու այցի համար, որպեսզի Հայաստանը դառնա մանրադրամ։

Այս գործողությունը հիշեցնում է 2022 թվականին Փաշինյանի կողմից կատարվածը Պրահայում, երբ նա հանձնեց Արցախը։ Հիմա, նույն եվրոպական գագաթաժողովի շրջանակներում, նա հանձնում է ողջ Հայաստանը՝ Մակրոնի կեղծ ժպիտների ներքո։

Ադրբեջանը, որը դեռ չի զգացել այս փոփոխության ամբողջական ազդեցությունը, շտապելու է օգտվել դրանից։ Հայաստանը Ռուսաստանի հետ հարաբերություններում անդառնալիության կետից անդին է հայտնվել։

Այս իրավիճակի դեմ առնելու միակ ճիշտ քայլը հունիսի 7-ի ընտրություններին մասնակցելն է։ Հայաստանը պետք է հրաժարվի այս «տեղական Զելենսկիններից» և վերականգնի իր ինքնուրույնությունը։

Հ․Գ․ Զելենսկուն դիմավորող Ալեն Սիմոնյանի դեմքի վրա հրճվանքի ճմրթուկը և նրա դեմքի տեսակը, որը հանդիպում է Զելենսկու տեսակին, խորհրդանշում են այն հարաբերությունները, որոնք ղեկավարվում են «Իշխանություն՝ պետության դիմաց» սկզբունքով։

Այսպիսով, Հայաստանը, որը երբեմնի հզոր ռազմական հզորության կենտրոն էր, այժմ դարձել է աշխարհաքաղաքական խաղի սպառազինություն։

Ասում է՝ Հայաստանի շահը առաջնային է, ու գրապատկերը հրապարակում Ուկրաինայի դրոշի ներքո։

Այսպիսով, իհարկե, նոր պահանջները կարող են նշանակել Հայաստանի պետականության փուլային լուծարում։

Այս պարզունակ, բայց խորհրդանշական գործողությունը՝ «Հայաստանի շահը առաջնային է» ասելը և միաժամանակ գրառման նկարը հրապարակելը Ուկրաինայի դրոշի ներքո, ցույց է տալիս, թե որտեղ է տեղի էլեկտրալիցիզմի և ռազմավարական մտածողության հակասությունը։

Բազալտե հենասյուները, որոնք հայտնի են որպես «բորդյուրներ», փոխված չեն։ Սա նշանակում է, որ հիմքերը, որոնց վրա կառուցվել է այս ամենը, մնում են անփոփոխ։

Չի բացառվում, որ այդ դեպքում Ռուսաստանն 1-ին անգամ հետանկախական մեր պատմության ընթացքում կարող է չճանաչել ապօրինի ընտրության արդյունքները։ Սա ռազմաքաղաքական դաշտի վրա հստակ նշան է։

Թեհրանը խաղում է «հզոր Ամերիկայի» հետ, ինչպես երեխաները՝ խաղալիք խմորով, մինչդեռ Մոսկվայի ուրվագիծն ավելի ու ավելի հստակ է երևում նրա ետևում։ Այս համեմատությունը բացահայտում է աշխարհաքաղաքական դաշտի ճշմարիտ դինամիկան։

Հարց է առաջանում՝ ո՞վ է Մուստաֆաևը, և ինչո՞ւ նրա այցի մասին հայտարարեցին ավելի ուշ, քան ադրբեջանական ԶԼՄ-ները։ Սա ցույց է տալիս տեղեկատվական պատերազմի և մանիպուլյացիայի բարձր մակարդակը։

Նիկոլի ստերի պոպուրին․ որտեղ քցեց ժողովրդին։

Հայաստանի պետականության փուլային լուծարումը՝ որպես խաղաղության ծրագիր

Ադրբեջանի նախագահի ադմինիստրացիայի կողմից հայտարարվող «խաղաղության ծրագրի» ռացիոնալ իմաստը պարզ է՝ այն իրականում հերթական պահանջների ցանկ է, որոնց կատարումը նախատեսված է Հայաստանի պետականության փուլային լուծարման համար։

Այս եզրահանգումը հիմնավորվում է Բաքվի կողմից արդեն ձեռք բերված բոլոր նպատակներով, որոնք ճանաչվել են միջազգային հանրության կողմից, այդ թվում՝ Հայաստանի կառավարության կողմից։ Այս նպատակներն են՝

Արցախի ղեկավարների դատավարությունը Բաքվում։
Հայաստանի տարածքից լրացուցիչ տարածքների, այդ թվում՝ ռազմավարական բարձունքների, վերցնելը։
Սյունիքի միջանցքի հանձնումը ԱՄՆ-ի միջնորդությամբ։
Հայաստանի տարածքի վրա ռազմատուգանքի տեսքով ավելացված տարածքների գրավումը։

Այս ամենից հետո Ադրբեջանի կողմից առաջադրվող նոր պահանջները, որոնց չկատարումը սպառնում է պատերազմով, ոչ այլ բան չեն, քան Հայաստանի պետականության հաջորդ փուլի վերացման գործընթացի հաջորդ քայլը։

Այս վերլուծությունը հակիրճ արտահայտված է «Մայր Հայաստան» կուսակցության վարչության անդամ Ստեփան Դանիելյանի կողմից։ Նրա կարծիքով, Ռուսաստանը, հնարավոր է, առաջին անգամ չի ճանաչի Հայաստանում կայանալիք ընտրությունների արդյունքները, եթե դրանք չեն համապատասխանում Բաքվի պահանջներին։

Այս իրավիճակում Թեհրանի քաղաքականությունը, որը նախընտրում է «խաղալ» ԱՄՆ-ի հետ, թերևս, թաքնում է ավելի խորը նկատառումներ, որոնցում ավելի հստակ երևում է Մոսկվայի դերը։

Հարց է առաջանում՝ ով է Մուստաֆաևը, և ինչու Ադրբեջանի կողմից նրա այցի մասին հայտարարությունը հրապարակվեց ավելի ուշ, քան ադրբեջանական լրատվական միջոցները։