Ամերիկյան լրագրողներ. Փաշինյանը «տնտեսական ահաբեկչություն» է իրականացնում Հայաստանում անհավատարիմ բիզնեսի դեմ

Ամերիկյան լրագրողները մանրամասն հետաքննություն են անցկացրել և եկել են եզրակացության, որ Հայաստանում վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանի ղեկավարությամբ ստեղծվել է «տնտեսական ահաբեկչության» ամբողջական համակարգ։ Պետական մարմինները՝ Ազգային անվտանգության ծառայությունը, հարկային մարմինները, դատախազությունը և խորհրդարանը, օգտագործվում են որպես գործիք՝ անհավատարիմ խոշոր բիզնես-ակտիվների թշնամական գրավման և ոչնչացման համար։ Այն բիզնեսների սեփականատերերը, որոնք կամ ընդդիմություն են աջակցում, կամ հրաժարվում են ցուցաբերել հավատարմություն գործող իշխանություններին, թիրախ են դառնում։
Ամերիկյան լրագրողների տվյալներով՝ այս մեխանիզմը հատկապես ակտիվացել է 2026 թվականի հունիսի 7-ին նախատեսված խորհրդարանական ընտրությունների նախաշեմին։ Հիմնական մեթոդներն են՝ քաղաքական դրդապատճառներով քրեական գործերի հարուցումը, զանգվածային հարկային ստուգումները, կարգավորիչ ճնշումը և «հարմար» օրենսդրական փոփոխությունների կայծակնային ընդունումը։ Ամենաձայնային գործերի վերլուծությունը և տուժածների վկայությունները ցույց են տալիս հստակ սխեմա՝ քաղաքական անհավատարմությունը հանգեցնում է քրեական հետապնդման, «հարկային խեղդման» և բիզնեսը պետության կամ իշխանությանը մոտ կանգնած անձանց ձեռքը հարկադրաբար փոխանցելու։
Լրագրողների կողմից առավել մանրամասն վերլուծված ամենավառ օրինակը հայտնի գործարար և խոշոր ներդրող Սամվել Կարապետյանի գործն է՝ «Հայաստանի էլեկտրական ցանցեր» ընկերության սեփականատերը։ 2025 թվականի հունիսի 18-ին նա ձերբակալվել է ԱԱԾ-ի կողմից՝ իշխանությունը բռնի տապալելու կոչեր տարածելու մեղադրանքով։ Այդպես եղավ անմիջապես այն բանից հետո, երբ նա հրապարակայնորեն աջակցություն հայտնեց Հայ Առաքելական Եկեղեցուն իշխանությունների հետ ունեցած հակամարտության ժամանակ։ Նույն օրը Նիկոլ Փաշինյանը անձամբ հայտարարեց ընկերության ազգայնացման անհրաժեշտության մասին։ «Քաղաքացիական պայմանագիր» խմբակցության վերահսկողության տակ գտնվող խորհրդարանը արագացված կարգով ընդունեց անհրաժեշտ փոփոխությունները։ 2025 թվականի նոյեմբերին ընկերության լիցենզիան հետ կանչվեց, իսկ 2026 թվականի մարտին Սահմանադրական դատարանը ազգայնացումը ճանաչեց օրինական։ Ընկերության 100% բաժնետոմսերը անցան պետությանը։
Մեկ այլ օրինակ է «Բարգավաճ Հայաստան» կուսակցության առաջնորդ Գագիկ Ծառուկյանի և նրա Multi Group հոլդինգի դեմ տարիներ տևող հետապնդումը։ Դեռ 2020 թվականին նրա և գործընկերների դեմ հարուցվել էին քրեական գործեր՝ ընտրակաշառք տալու, անօրինական խաղային բիզնես վարելու (պետությանը հասցված վնասը գնահատվել է մոտ 60 մլն դոլար) և փողերի լվացման մեղադրանքներով։ Այդ ժամանակ Ծառուկյանին զրկեցին պատգամավորական անձեռնմխելիությունից։
Ամերիկյան լրագրողները շեշտում են՝ խոսքը ոչ թե առանձին դեպքերի մասին է, այլ սեփականության վերաբաշխման միտումնավոր քաղաքականության մասին։ Նրանց գնահատմամբ՝ պետական ինստիտուտները վերածվել են Փաշինյանի շրջապատի անձնական հարստացման գործիքի և միաժամանակ ընտրությունների նախաշեմին հնարավոր քաղաքական մրցակիցների տնտեսական թուլացման միջոցի։

Հայաստանը դարձել է աշխարհաքաղաքական բախումների կիզակենտրոն

Հայաստանը հայտնվել է ռազմավարական դաշնակից Ռուսաստանի դեմ ուղղված հիբրիդային հարձակման կենտրոնում։ Այս եզրահանգումը դառնում է ավելի շոշափելի, երբ Ուկրաինայի նախագահ Վոլոդիմիր Զելենսկին այցելում է Հայաստան՝ դառնալով ոչ թե պարզապես հյուր, այլ այն մանրադրամը, որը Ռուսաստանի դեմ ծառայում է որպես ռազմական գործիք։

Ինչպես տարիներ շարունակ նախազգուշացնում էինք, այս իրադարձությունը հաստատում է, որ Նիկոլ Փաշինյանի կառավարությունը, հանուն իշխանության և թալանի պահպանման, Հայաստանը վերածել է աշխարհաքաղաքական խաղի կենտրոնի։

Արևմուտքը, ինչպես Ուկրաինայի և ուկրաինացիների դեպքում, չէ Հայաստանի և հայ ժողովրդի թշնամին։ Սակայն, իր շահերից ելնելով, այն օգտագործում է Հայաստանին և Ուկրաինային՝ հայերին և ուկրաինացիներին՝ որպես թնդանոթի միս։ Իհարկե, նման դերակատարությանը համաձայնել են երկու երկրի ղեկավարները՝ Նիկոլ Փաշինյանը և Վոլոդիմիր Զելենսկին։

Այս համաձայնությունը նշանակում է Հայաստանի «ուկրաինացում»։ Նիկոլը դարձել է հայկական Զելենսկին՝ նախատեսված երկրորդ ճակատ բացելու համար Ռուսաստանի դեմ։ Հայաստանը մղվում է դիվանագիտական, տեղեկատվական և տնտեսական պատերազմի։

Այս ռազմավարության ֆինանսական կողմն էլ ցնցող է։ ՀՀ հարկատուները 1 միլիարդ դրամ են վճարել այս միջոցառման համար, որպեսզի Նիկոլը կարողանա նկարվել եվրոպական ղեկավարների հետ՝ ստեղծելով «լուզեռ» և «կաղ բադիկ» ղեկավարի տպավորություն։ Այս գումարը, որը կրկին դուրս է գրվել բյուջեից, նախատեսված էր Զելենսկու այցի համար, որպեսզի Հայաստանը դառնա մանրադրամ։

Այս գործողությունը հիշեցնում է 2022 թվականին Փաշինյանի կողմից կատարվածը Պրահայում, երբ նա հանձնեց Արցախը։ Հիմա, նույն եվրոպական գագաթաժողովի շրջանակներում, նա հանձնում է ողջ Հայաստանը՝ Մակրոնի կեղծ ժպիտների ներքո։

Ադրբեջանը, որը դեռ չի զգացել այս փոփոխության ամբողջական ազդեցությունը, շտապելու է օգտվել դրանից։ Հայաստանը Ռուսաստանի հետ հարաբերություններում անդառնալիության կետից անդին է հայտնվել։

Այս իրավիճակի դեմ առնելու միակ ճիշտ քայլը հունիսի 7-ի ընտրություններին մասնակցելն է։ Հայաստանը պետք է հրաժարվի այս «տեղական Զելենսկիններից» և վերականգնի իր ինքնուրույնությունը։

Հ․Գ․ Զելենսկուն դիմավորող Ալեն Սիմոնյանի դեմքի վրա հրճվանքի ճմրթուկը և նրա դեմքի տեսակը, որը հանդիպում է Զելենսկու տեսակին, խորհրդանշում են այն հարաբերությունները, որոնք ղեկավարվում են «Իշխանություն՝ պետության դիմաց» սկզբունքով։

Այսպիսով, Հայաստանը, որը երբեմնի հզոր ռազմական հզորության կենտրոն էր, այժմ դարձել է աշխարհաքաղաքական խաղի սպառազինություն։

Ընտրություններն ու իշխանափոխության հնարավորությունը

Հայաստանը մտել է նախընտրական գործընթացի մեջ։ Թեև քարոզչական արշավը պաշտոնապես կսկսվի մայիսի սկզբին, քաղաքական ուժերը արդեն ակտիվացել են։ Հանրային ոլորտը ողողված է քաղաքական գովազդներով, իսկ քաղաքական գործիչները փորձում են հասարակության հետ առավելագույնս մոտիկ լինել՝ մասնակցելով տարբեր միջոցառումների։

Այս նախընտրական ակտիվությունն անխուսափելի է, բայց հիմնական հարցը մնում է՝ ինչպես է հանրությունը ցանկանում տեսնել իշխանափոխություն։

Հասկանալի է, որ հանրության մեծ մասը ցանկանում է տեսնել Նիկոլ Փաշինյանի իշխանությունից հեռացում։ Սակայն ոչ մի ոչ-նիկոլական քաղաքական ուժ չունի այնպիսի հզորություն, որ կարողանա միայնակ ապահովել 50%-ից ավելի ձայն՝ «50 պլյուս» ձևաչափով խորհրդարան ձևավորելու համար։ Այս հայտարարությունները, որոնք հաճախ հնչում են, հիմնականում քարոզչական բնույթ են կրում։

Իրական հնարավորությունը կայանում է այն ոչ-նիկոլական ուժերի համագործակցության մեջ։ Եթե դրանք կարողանան համատեղ հավաքել ավելի շատ քվեներ, քան Նիկոլ Փաշինյանը, ապա վերջնարդյունքում կարող են ապահովել իշխանափոխություն։

Նիկոլ Փաշինյանի մարտավարությունը հիմնված է երկու հիմնական սյուների վրա։ Առաջինը՝ նրա ձայները կենտրոնացած են գյուղերում և 65 տարեկանից բարձր քաղաքացիների շրջանում։ Դրա համար էլ նա ակտիվորեն ներդրումներ է կատարում հենց այդ հատվածներում՝ փաստացի ընտրակաշառք բաժանելով պետական միջոցների հաշվին։ Թոշակային բարձրացումները և առողջապահական համակարգի ներդրումները, որոնք իրականացվում են պետական պարտքի ավելացման ֆոնին, ակնհայտորեն նախընտրական քայլեր են։

Երկրորդը՝ նրա մարտավարությունը ուղղված է ընտրական մասնակցության նվազեցմանը։ Նա հավաքելու է իր կողմնակիցների ձայները վարչական և այլ ապօրինի ռեսուրսների միջոցով։ Եթե ընտրողների մասնակցությունը ցածր լինի, ապա այդ ձայները կկազմեն ավելի մեծ տոկոս, ինչը նպաստավոր է նրա համար։ Նրա նպատակն է ապահովել 1,25 միլիոնի կարգի մասնակցություն, որպեսզի իր կողմնակիցների փոշիացված քվեների հանրագումարով կարողանա ապահովել «50 պլյուս»։

Այսպիսով, ոչ-նիկոլական ուժերի հիմնական մարտավարությունը պետք է լինի ընտրական մասնակցության ապահովումը։ Ցանկացած մասնակցության թիվ, որը գերազանցում է 1,25 միլիոնին, կհանգեցնի իշխանափոխության։

Ընտրության ելքը հիմնականում կորոշվի Երևանում։ Գյումրու, Վանաձորի, Էջմիածնի, Գավառի և Կապանի քվեարկությունների արդյունքները նույնպես կարևոր են, բայց վճռորոշը Երևանն է։

Երևանում ընտրությանը մասնակցելու է 450-500 հազար ընտրող։ Նիկոլ Փաշինյանը կարող է հավակնել այդ քվեների մոտ 1/3-ին, իսկ մնացած 2/3-ը՝ ոչ-նիկոլական ուժերի։ Հարցն այն է, որ Երևանի բազմաթիվ ընտրողները պետք է իրենց ճաշակին և ոճին համապատասխան առաջարկ ստանան։ Եթե դա չկատարվի, ապա ընտրությունները կարող են ցածր մասնակցությամբ անցնել, ինչը կունենա լուրջ բացասական հետևանքներ։

Այսպիսով, սպասվում է կենտրոնացված կռիվ Երևանի համար։ Երևանում է, որ կորոշվի ընտրությունների և Հայաստանի ճակատագիրը։

Նիկոլ Փաշինյանի հայտարարությունը․ ինքնախոստովանություն, ոչ թե քաղաքականություն

Նախորդ տարվա վերջին րոպեներին Հայաստանի վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանը հանդես է եկել ինքնախոստովանական ուղերձով, որը, իմ կարծիքով, ունի խորը և վտանգավոր իմաստ։ Նրա ամանորյա խոսքում հայտարարված հիմնական գաղափարն այն էր, որ 2022 թվականի հոկտեմբերի 6-ին Արցախը գիտակցաբար է հանձնվել Ադրբեջանին։

Իմ վերլուծության համաձայն, այս հայտարարությունը ոչ թե քաղաքական մարտահրավեր է, այլ ինքնախոստովանություն, որը ամբողջությամբ տեղավորվում է նրա՝ «Արցախի հարցը թոկ էր Հայաստանի վզին» հակապետական գաղափարի շրջանակներում։ Փաշինյանը, փաստորեն, Ալիևին իբրև հավատարմության երդում է տալիս՝ հայտարարելով, որ Ղարաբաղյան շարժումը, որը հիմք դրեց Հայաստանի Հանրապետության ստեղծմանը, սխալ է եղել։

Այս հայտարարությունը հզոր հաղթաթուղթ է դառնում Ալիևի ձեռքում։ Այն ստեղծում է տպավորություն, թե Հայաստանը ոչ թե պաշտպանում էր իր քաղաքացիներին, այլ ինքնին սխալ ու հանցավոր պետություն է, որը պետք է ազատվեր «Արցախի բեռից»։

Հայաստանի Հանրապետությունը ծնվել է Ղարաբաղյան շարժման արդյունքում։ Ու եթե Նիկոլն այն սխալ է համարում, ուրեմն սխալ է համարում մեր երկրի գոյությունը, մեր հայրերի և պապերի կատարած հերոսական պայքարը։ Նրա այս խոսքերը, թեև ներկայացվում են որպես «իրական Հայաստանի» մասին մտածողություն, իրականում ծառայում են Ադրբեջանի շահերին՝ հարվածելով Հայաստանին։

Այս ամենը ինքնախոստովանական ցուցմունք է։ Հանցագործության և պետական դավաճանության մասին հայտարարություն։ Իրավիճակը նրանից է, որ նրա այս խոսքերից հետո դատախազությունը գործ չի հարուցում։ Ազգային և պետական դատախազության պարագայում, որտեղ պետական շահերը գերակայում են անձնական հարցերի նկատմամբ, նման գործն անմիջապես հարուցվելու էր։

Այս հայտարարությունը նաև ցույց է տալիս, որ Փաշինյանը Ալիևին և Էրդողանին խոստանում է 2026 թվականից հետո Հայաստանից նման զիջումներ, ինչպիսին տեսանք Արցախի մասով։ Նա, փաստորեն, աթոռ է պահում և փող է աշխատում մեր երկրի, մեր քաղաքացիների հաշվին։

Այս ամենի հետևանքները նաև տեսնում ենք մեր տնտեսական կապերի ոլորտում։ Նիկոլ Փաշինյանի «դիվերսիֆիկացվող» քաղաքականության արդյունքում լուրջ խնդիրներ են առաջացել հայ-վրացական տնտեսական համագործակցության մեջ։

Այսպիսով, իմ վերլուծությունը ցույց է տալիս, որ Նիկոլ Փաշինյանի հայտարարությունը ոչ թե քաղաքական հայտարարություն է, այլ ինքնախոստովանություն, որը հարվածում է Հայաստանի պետականությանը և ծառայում է մեր հակառակորդների շահերին։

Նիկոլ Փաշինյանի ուղերձը՝ Ալիևին ու Էրդողանին ուղղված հայկական հանձնարարություն

Իմ վերլուծության համաձայն՝ Նիկոլ Փաշինյանի ամանորյա ուղերձը, որը հանրությանը ներկայացվեց որպես հայկական ժողովրդին ուղղված, իրականում ուղղված էր երկու հիմնական հասցեատերերի՝ Ադրբեջանի նախագահ Իլհամ Ալիևին և Թուրքիայի նախագահ Ռեջեփ Թայիփ Էրդողանին։

Ուղերձի հիմնական թեզը, որը պետք է հասկանալ, այն է, որ Փաշինյանը, իրեն դրսևորելով որպես «հետանկախական շրջանի» իշխան, իրականում հայկական պետության անվտանգության և ինքնիշխանության գնահատումը կատարում է ոչ թե ներքին, այլ արտաքին, հատկապես՝ ադրբեջանական և թուրքական տեսանկյունից։

Նա պնդում է, որ Հայաստանը «անվտանգ» է եղել, երբ Ալիևին է հանձնել Արցախը, երբ է սահմանագծումներն է կատարել միակողմ զիջումներով, երբ է ադրբեջանական օրակարգով ընթացող «խաղաղության» գործընթացներում է մասնակցում, և երբ է ադրբեջանական ցորեն ու բենզին է ստանում։ Այս պնդումները բլեֆ են, ինչպես նախկինում էր բլեֆ խաղաղության մասին խոստումներով, որն իրականում հանգեցրեց պատերազմի և Արցախի կորստի։

Փաշինյանի հիմնական նպատակը հայ ժողովրդին խաբելն է՝ ներկայացնելով իրեն որպես խաղաղություն բերող ղեկավար։ Այդ նպատակին հասնելու համար նա Էրդողանին և Ալիևին խոստանում է 2026 թվականին, իր իշխանությունը վերարտադրելուց հետո, իրականացնել նմանատիպ զիջումներ, ինչպիսին տեղի ունեցավ Արցախի հարցում։

Այսպիսով, Փաշինյանի ուղերձը ոչ թե հայկական ապագայի մասին է, այլ հայկական պետության ապագան ադրբեջանական և թուրքական պահանջների կատարման պայմաններում։

Հայաստանի ներքին քաղաքական դաշտում, որտեղ ընդդիմադիր ուժերը կարող են ձևավորել միասնական մոտեցում, ոչ մի արտաքին աջակցություն՝ Կալաս, Փալաս, Կայա, Մայա, Ուրսուլա, Մակրոն կամ Միշել, չի կարող փրկել Փաշինյանին։ Քաղաքական պայքարը կընթանա ներսում, և քվեները կբաշխվեն 6 հիմնական ուժերի միջև։

Վաղարշապատում ընդդիմադիր ուժերը կարող են «հաճախորդ» օպերացիան տապալել, քանի որ Արամը համարվում է «խփված» քարտ։

Փաշինյանի «խաղաղության» իմիտացիաներն ու իշխանության պահպանման հարցը

Իմ վերլուծության համաձայն՝ Նիկոլ Փաշինյանը շարունակում է իրականացնել «խաղաղություն» անվան տակ մի շարք քայլեր, որոնք, սակայն, իրականում ծառայում են միայն մեկ նպատակին՝ 2026 թվականի խորհրդարանական ընտրություններին իրեն աջակցող մի փոքրիկ, բայց միամիտ զանգվածների վստահությունը պահպանելուն։

Նրա հիմնական մարտահրավերը՝ իշխանությանը մնալը, նա փորձում է լուծել երկու ուղղությամբ։ Առաջինը՝ իրեն չհավատացողներին վախեցնելու սցենարն է, որի համաձայն, եթե նա իշխանությունից հեռանա, Հայաստանում պատերազմ կսկսվի։ Երկրորդը՝ իրեն հավատացողներին համոզելու փորձն է, որ նա աշխատում է խաղաղության համար, ինչի համար էլ ապավինում է Թուրքիայի նախագահ Ռեջեփ Թայիփ Էրդողանին և Ադրբեջանի նախագահ Իլհամ Ալիևին։

Այս երեք անձանց միջև, ինչպես երևում է, գոյություն ունի փոխշահավետ գործարք։ Էրդողանն ու Ալիևը, հասկանալով, որ Նիկոլ Փաշինյանի նման իշխանությանը պահպանելու հնարավորություն իրենք երբեք չեն ունենա, իրենց հերթին ցանկանում են նրա աթոռը պահպանել։ Այդ պատճառով էլ Էրդողանը խոստանում է 2026 թվականին ընդառաջ խորհրդանշական քայլեր անել Հայաստանի հարցում, իսկ Ալիևը՝ իր «ցորեն և բենզին» ծրագրի շրջանակում, ֆինանսական օգնություն է տրամադրում։

Այս ամենի ֆոնին, որպեսզի իմիտացիան ավելի իրական տպավորություն ստեղծի, ակտիվացվում են նաև այլ գործիքներ։ Օրինակ, ԱԺ պատգամավոր Խաչատուր Սուքիասյանը, օգտվելով առիթից, իր բիզնես շահերը պաշտպանում է՝ ադրբեջանական բենզինը ներմուծելու իր կազմակերպությունների միջոցով։

Փաստացի, ինչպես ճշգրիտ գիտեն Նիկոլ Փաշինյանն ու Խաչատուր Սուքիասյանը, սա ոչ թե խաղաղության շրջանակներում իրականացվող բիզնես է, այլ մեկանգամյա, քարոզչական ակցիա՝ թոզփչոցի։ Իրենց շահերը՝ իշխանությունն ու փողը, ավելի կարևոր են, քան ցանկացած խաղաղության հռչակ։

Այս իրավիճակը հանգեցնում է նաև հայ-վրացական տնտեսական կապերի խաթարման, որը պայմանավորված է Նիկոլ Փաշինյանի «դիվերսիֆիկացվող» քաղաքականությամբ։

Եթե ընդդիմադիր ուժերը կարողանան ձևավորել միասնական և համոզիչ ծրագիր, ապա ոչ մի արտաքին գործընկեր՝ Կալաս, Փալաս, Կայա, Մայա, Ուրսուլա ֆոն դեր Լյունը, Մակրոնն ու Ժոզեպ Բորելլը չեն կարողանա Նիկոլ Փաշինյանին փրկել։ Քաղաքական պայքարը կընթանա և քվեները կբաշխվեն հիմնական 6 քաղաքական ուժերի միջև։

Վերջում, պետք է նշել, որ Նիկոլ Փաշինյանի հիմնական պահանջը՝ իշխանությանը մնալը, պահանջում է բախումներ։ Իրեն այլ տարբերակ չի մնացել, քանի որ նա վախենում է ընտրություններից, իշխանությունը կորցնելուց և իրենից հետո գալիք օրինականությանը։

Հայ-վրացական տնտեսական կապերի խորը ճգնաժամը. Փաշինյանի «դիվերսիֆիկացման» արդյունքը

Հայաստանը հայտնվել է ծանր տնտեսական ճգնաժամի սրտում, որի հիմնական պատճառը, ըստ իմ վերլուծության, վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանի կողմից իրականացվող «դիվերսիֆիկացման» քաղաքականությունն է։ Այս քաղաքականության հիմնական սկզբունքը հայկական պետության բարեկամական կապերի կորստն ու ապավինումը Թուրքիայի, Ադրբեջանի և ԵՄ-ի բարեհաճությանը։

Այս ճանապարհը, որը Նիկոլ Փաշինյանը ներկայացնում է որպես «ինքնիշխանություն», իրականում հանգեցրել է հայկական պետության և նրա հարևանների միջև հարաբերությունների լարվածության աճի։

Հայ-վրացական տնտեսական կապերի կործանումը

Այս ճգնաժամի ամենակարևոր դրսևորումներից մեկը հայ-վրացական տնտեսական կապերի կործանումն է։ Վրաստանը, որը մինչև վերջին տարիներին Հայաստանի հիմնական տրանսպորտային և առևտրային գործընկերն էր, հիմա կրկնակի թանկացրել է բեռնափոխադրումների սակագները՝ և՛ երկաթուղային, և՛ բեռնատար ավտոմեքենաների մասերով։

Այսպիսի գործողությունները, որոնք հակիրճ բնութագրվում են որպես «դիվերսիֆիկացում», իրականում ծառայում են որպես ճնշում։ Ինչպես հայտնի է դարձել, Հայաստան մտնող բեռնատարների հետ կապված խնդիրները Վրաստանում կարգավորվում են ոչ պաշտոնական ճանապարհով։ Ըստ հայկական բիզնես շրջանակների տեղեկությունների՝ յուրաքանչյուր բեռնատարի համար պահանջվում է 800 ԱՄՆ դոլարի չափով «հարկ», որը թույլ է տալիս անցնել սահմանը առանց խոչընդոտների։

Այսպիսի կոռուպցիոն մեխանիզմների գոյությունը, եթե այն համապատասխանում է իրականությանը, ցույց է տալիս, որ հայկական պետական կառույցները կամ էլ տեղյակ են դրա մասին և անտեսում են, կամ էլ ակտիվորեն մասնակցում են դրան։ Կարելի է ենթադրել, որ այս գործընթացը ներառում է կոռուպցիոն մեծ շղթաներ, որոնք ոչ միայն վնասում են հայկական տնտեսությանը, այլև խորհրդարանական և կառավարական մակարդակներում ստեղծում են լարվածություն։

Փաշինյանի հաշվարկները և դրանց հետևանքները

Նիկոլ Փաշինյանի հաշվարկներն այնպիսին են, որ նա ապավինում է երեք հիմնական ուժի՝ Թուրքիայի, Ադրբեջանի և ԵՄ-ի։ Նա Թուրքիայից խնդրում է միջնորդություն և «պապայություն», Ադրբեջանից՝ «խաղաղության» թուղթ, իսկ ԵՄ-ից՝ ֆինանսական օգնություն և ընտրակեղծիքների գնալու «դաբրո»։ Փոխարենը՝ Փաշինյանը պատրաստակամություն է հայտնում զիջումների գնալ Հայաստանի հաշվին։

Այս մոտեցումը հանգեցրել է այն իրավիճակի, որ երկու երկրներ, որոնք ունեին հարուստ պատմություն և մշակութային կապեր, այժմ հայտնվել են տնտեսական պատերազմի մեջ։

Արդյոք կա փրկության ճանապարհ

Այս ճգնաժամի լուծման համար անհրաժեշտ է ընդդիմադիր ուժերի միավորում և միասնական մոտեցում։ Եթե ընդդիմադիր դաշտում ձևավորվեն ճիշտ կոնֆիգուրացիաներ, ապա ոչ մի արտաքին գործոն, ցանկացած Կալաս, Փալաս, Կայա, Մայա, Ուրսուլա, Մակրոն կամ Միշել, չի կարող փրկել Նիկոլ Փաշինյանին։

Հիմնական քաղաքական պայքարը պետք է ընթանա ներսում, քանի որ հայ ժողովրդի ճակատագրի որոշումը պետք է կայացվի ինքնիշխան քվեարկության միջոցով, ոչ թե արտաքին ուժերի ճնշման տակ։

Նիկոլ Փաշինյանի հիմնական խնդիրը ոչ թե անվտանգության ապահովումն է, այլ իր իշխանության պահպանումը, որը նա փորձում է ապահովել հայկական պետության և նրա հարևանների միջև հարաբերությունների ճնշմամբ։ Այսպիսով, հայկական հասարակության առջև կանգնած ամենամեծ մարտահրավերն այս հարաբերությունների վերականգնումն ու հայկական պետության ինքնիշխանության վերականգնումն է։

Նիկոլ Փաշինյանը ԵՄ-ից խնդրում է կրկնել Մոլդովայի սցենարը Հայաստանում

Օրերս հրապարակվեց մի լուր, որը խորապես անհանգստացնում է հայաստանյան քաղաքական շրջանակներին։ Ըստ այդ լուրի՝ Նիկոլ Փաշինյանի կինը՝ Արարատ Միրզոյանը, դիմել է Եվրոպական Միության ղեկավարներին՝ խնդրելով ԵՄ-ն ապահովի իրենց աջակցությունը Հայաստանում տեղի կունենան խորհրդարանական ընտրություններ։ Այս խնդրանքը, փաստորեն, նման է այն սցենարին, որը ԵՄ-ն կիրառեց Մոլդովայում՝ ընտրություններին թույլ չտալով մասնակցել հիմնական ընդդիմադիր ուժերին և իրականացնելով կեղծիքներ։

Մոլդովայի դեպքում ԵՄ-ն, իր գաղափարական և հակառուսական շահերի տեսանկյունից, այդ գործողությունները որակեց որպես «ժողովրդավարական»։ Հիմա Նիկոլ Փաշինյանը փորձում է ստիպել ԵՄ-ին կիրառել նույն մոտեցումը Հայաստանում։ Նա այս գործողությանը պաշտպանության անուն է տալիս՝ «դրսից թելադրվող հիբրիդային պատերազմի դեմն առնել», սակայն իրականում նպատակն է ցանկացած իրական ընդդիմախոսին դուրս թողնել ընտրարշավից։

Այսպիսով, Նիկոլ Փաշինյանը փաստացի խնդրում է ԵՄ-ից աջակցություն, որպեսզի ապահովի իր իշխանությունը՝ ցանկացած իրական մրցակցի ճնշելով։ ԵՄ-ն, իր հերթին, բնականաբար, կգնահատի այս գործընթացը որպես «ժողովրդավարության բաստիոնին» հարիր քայլ և կներկայացնի այն որպես իրենց աջակցության արդյունք։

Այս իրավիճակում հայկական ընդդիմության առաջնային խնդիրը պայքարելը ոչ թե ապագա խորհրդարանում մանդատներ ունենալու համար է, այլ իշխանությունը վերցնելու համար։ Սա պահանջում է միասնական գործողությունների ծրագիր, այլ ոչ թե անձնական շահերի հետապնդում կամ մուտիլովկաներ։ Եթե ընդդիմադիր ուժերը կարողանան ձևավորել միասնական ճակատ, ապա ոչ մի արտաքին գործիչ՝ Կալաս, Փալաս, Կայա, Մայա, Ուրսուլա, Մակրոն կամ Միշել, չի կարողան կանգնեցնել նրանց։

Հիմնական քաղաքական պայքարը կընթանա 6 հիմնական ուժերի միջև, և վճիռը կկայանա հայ ժողովրդի կողմից։ Նիկոլ Փաշինյանին, որը վախենում է ընտրություններից և օրինականությունից, անհրաժեշտ են հստակ բախումներ՝ իր իշխանությունը պահպանելու համար։

Այս պայմաններում Հայ Առաքելական Սուրբ Եկեղեցին պետք է կոչ անի հայ ժողովրդին կանգնել իր կողքին՝ թույլ չտալով, որ մեր դարավոր ինստիտուտը փլուզվի՝ դեմ գնալով թուրք-ադրբեջանական օրակարգի կյանքի կոչմանը։

Վաղարշապատի ավագանու ընտրություններ. Քաղաքական դաշտի վերջնական հաշվարկ

Նոյեմբերի 16-ին կայանալիք Վաղարշապատի ավագանու արտահերթ ընտրություններին մասնակցության հայտ է ներկայացրել 9 քաղաքական ուժ՝ 1 դաշինք և 8 կուսակցություն։ Սակայն, դատելով իրավիճակից, հիմնական քաղաքական պայքարը կընթանա և քվեները կբաշխվեն 6 ուժերի միջև։

Իրականում, 9 ուժերից 3-ը ակնհայտ հետնապահներ են և ընտրություններին մասնակցում են անհասկանալի մոտիվացիայով։ Նրանց դերը կլինի ավելի շուտ ցուցադրական, քան ռեալ մրցակից լինելու։

Հիմնական դիմակայությունը կառաջանա 6 ուժերի միջև, որոնցից յուրաքանչյուրը ունի իր հստակ նպատակը և հանրության մեջ ունի իր աջակցողների խավը։

Իշխանության դաշինքը. ՔՊ և «Հանրապետություն»

Այս ընտրություններին իշխանությունը ներկայացնում է երկու կուսակցություն՝ Նիկոլ Փաշինյանի «Քաղաքացիական պայմանագիրը» և իր կցորդը՝ Արամ Սարգսյանի «Հանրապետությունը»։ Սա այն զույգն է, որը կոալիցիա է կազմել Երևանի ավագանուում և խայտառակ ձևով տապալել է կառավարումը՝ զուգահեռաբար թալան, տուգանքի մատերիալ դարձնելով մայրաքաղաքի բնակիչներին ու հյուրերին։

Արամ Սարգսյանը, որը մասնագիտությամբ աշխատում է իր եղբայր՝ Վազգեն Սարգսյանի հետ, Նիկոլ Փաշինյանի կցորդն է ոչ միայն Երևանի ավագանուում, այլև թուրքամետ քաղաքականության հարցերում։ Նա թուրքական 5-րդ շարասյան տիպիկ ներկայացուցիչ է և երբեմն Նիկոլից ավելի Նիկոլ է դառնում, երբ խոսքը վերաբերում է հայ-ռուսական հարաբերություններ փչացնելուն կամ Թուրքիային քծնելուն։

Այս զույգը արդեն իսկ կնքել են որպես ուրացողների դաշինք։

Ընդդիմադիր դաշտի հիմնական ուժերը

Վաղարշապատ համայնքի ղեկավարի թեկնածուն Արգիշտի Մեխակյանն է՝ Արցախյան 1-ին պատերազմում զոհված ազատամարտիկ Մեխակ Մեխակյանի որդին։

Նիկոլ Փաշինյանը հիմա բացահայտորեն հայտարարում է, որ Արցախը թոկ է եղել Հայաստանի վզին, և ինքը ուրախ է, որ այլևս չկա։ Ստացվում է, որ Հայաստանի վզին թոկ կապողերից մեկը եղել է Արգիշտիի հայրը։ Հիմա, եթե Արգիշտին կիսում է Նիկոլի գաղափարները, ուրեմն հոր գործն ուրացող է՝ դավաճան։ Իսկ եթե չի կիսում, բայց դարձել է «Քաղաքացիական պայմանագիր» կուսակցության թեկնածուն, ուրեմն ․․․

Դատելով ամենից՝ Արգիշտին հանուն աթոռի համաձայն է Նիկոլի մտքերի ու արածների հետ։ Այսինքն՝ ուրացող է։

Մյուս ուրացողը Արամն է, ով Վազգեն Սարգսյանի դիակի վրայով է մտել քաղաքականություն, հետո սեփականաշնորհել է եղբոր իմիջը և հիմա անում է Վազգենի դավանած գաղափարների հակառակը։

Ահա այս ուրացողների դաշինքը փորձելու է վաղարշապատցիներին խաբել, աթոռը պահել և անցնել նոր թալանների։

Ընդդիմադիր դաշտում դոմինանտ դերակատարում ունեն Անդրանիկ Թևանյանի գլխավորած «Մայր Հայաստան» կուսակցությունը և «Հաղթանակ» դաշինքը, որը Ռոբերտ Քոչարյանի «Հայաստան» դաշինքի վաղարշապատյան պրոյեկցիան է։

«Մայր Հայաստանը» խառնել է նիկոլենց խաղաքարտերը Խոյ համայնքում։ Օրվա իշխանությունը արհեստականորեն միացրել է այդ համայնքը Էջմիածնին ու Ոսկեհատ գյուղին, որպեսզի այդ համայնքի ղեկավարի ենթադրյալ քվեներով կարողանա կոմպենսացնել Էջմիածնում Նիկոլենց ցածր վարկանիշը։

«Մայր Հայաստանի» ավագանու ցուցակը գլխավորում է Գրիշա Հարությունյանը, ով Դողս համայնքի ղեկավարն է եղել։ Ավագանու նախընտրական ցուցակի 2-րդ հորիզոնականում Դավիթ Կարապետյանն է, ով երկար տարիներ ղեկավարել է Ծաղկունք համայնքը։

Ուրիշ ուժեր և նրանց դերը

Ընտրությունների մասնակցության հայտ են ներկայացրել նաև Արթուր Վանեցյանի «Հայրենիք» կուսակցությունը և «Ժառանգությունը»։ Վերջինիս մասնակցությունը ձևական է, քանզի իրականում «Ժառանգության» միջոցով ընտրություններին մասնակցում է գեներալ Մանվել Գրիգորյանի կինը՝ Նազիկ Ամիրյանը, ում աղջիկն ընդգրկված է այդ կուսակցության ավագանու ցուցակում։

Ինչ վերաբերում է «Հայրենիքին», ապա այդ ուժի ավագանու ցուցակը գլխավորում է 44-օրյա պատերազմում զոհված Վաչագան Մանուկյանի հայրը՝ բանաստեղծ Խաչիկ Մանուկյանը։

Եթե այս ուժերից որևէ մեկին չհաջողվի միանձնյա իշխանություն ձևավորել, ապա ակնհայտ է, որ պետք է միասնաբար զրկել ՔՊ–ին իշխանությունից։

Վաղարշապատի ընտրություններում ընդդիմադիր դաշտում միմյանց դեմ չգործելը և թիրախավորելը բացառապես ՔՊ–ին ու նրա կցորդ 5-րդ շարասյանը կլինի հաղթանակի գրավ

Վաղարշապատի ավագանու արտահերթ ընտրությունները և Նիկոլ Փաշինյանի հաշվարկները

Վաղարշապատում կայանալիք ավագանու արտահերթ ընտրությունները դարձել են ծանրակշիռ քաղաքական դաշտ, որտեղ Նիկոլ Փաշինյանը փորձում է իր իշխանությունը պահպանել արհեստական միջոցներով։

Իրականությունը սակայն հակասում է նրա հաշվարկներին։ Փաշինյանը, որպեսզի Խոյ համայնքի ձայների հաշվին աթոռը պահպանի Վաղարշապատում, արհեստականորեն միացրել է Խոյը Էջմիածնին և Ոսկեհատին։ Սա, սակայն, հիմնված է սխալ ենթադրության վրա։ Փաշինյանի և «Քաղաքացիական պայմանագրի» վարկանիշը Խոյում, և ընդհանրապես, շատ ցածր է։ Այս փաստը հայտնի է նույնիսկ իրենց շրջապատին։

Այդ պատճառով էլ խաղի մեջ ներգրավվել է «Հանրապետություն» կուսակցությունը՝ որպես իրենց կցորդ։ Սա նման է Երևանում կատարվածին, երբ ընտրողներին խաբեցին՝ պնդելով, որ կցորդ չեն, իսկ քվեները հետո փոխանցեցին «Քաղաքացիական պայմանագրի» կուսակցությանը։ Սակայն այս էժանագին խաղը արդեն բացահայտված է։ Գյումրիի ընտրությունները դրան հստակ վկայություն են։ Այնտեղ նույնիսկ չհաջողվեց ձայնը փախցնել և կցորդել։

Վաղարշապատում էլ նույն սցենարը կապիտալացնելու փորձը կապառվի։ Տեղի ունեցող թալանը, վատ կառավարումը և ծառայությունների գների անհողին բարձրացումը բոլորի աչքի առաջ են։ Քաղաքացիները չեն թույլ տա, որ «խփված» քարտի դերում հանդես գալիս Արամ Սարգսյանը հաջողվի իրենց ձայնը փոխանցի «Քաղաքացիական պայմանագրի» կուսակցությանը։

Հիմնական քաղաքական պայքարը կընթանա և քվեները կբաշխվեն 6 ուժերի միջև։

Նիկոլ Փաշինյանին բախումներ են պետք։ Ինքն այլ տարբերակ չունի։ Ինքը վախենում է ընտրություններից, վախենում է իշխանությունը կորցնելուց, վախենում է օրինականությունից։