Նիկոլ Փաշինյանի հայտարարությունը․ ինքնախոստովանություն, ոչ թե քաղաքականություն

Նախորդ տարվա վերջին րոպեներին Հայաստանի վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանը հանդես է եկել ինքնախոստովանական ուղերձով, որը, իմ կարծիքով, ունի խորը և վտանգավոր իմաստ։ Նրա ամանորյա խոսքում հայտարարված հիմնական գաղափարն այն էր, որ 2022 թվականի հոկտեմբերի 6-ին Արցախը գիտակցաբար է հանձնվել Ադրբեջանին։

Իմ վերլուծության համաձայն, այս հայտարարությունը ոչ թե քաղաքական մարտահրավեր է, այլ ինքնախոստովանություն, որը ամբողջությամբ տեղավորվում է նրա՝ «Արցախի հարցը թոկ էր Հայաստանի վզին» հակապետական գաղափարի շրջանակներում։ Փաշինյանը, փաստորեն, Ալիևին իբրև հավատարմության երդում է տալիս՝ հայտարարելով, որ Ղարաբաղյան շարժումը, որը հիմք դրեց Հայաստանի Հանրապետության ստեղծմանը, սխալ է եղել։

Այս հայտարարությունը հզոր հաղթաթուղթ է դառնում Ալիևի ձեռքում։ Այն ստեղծում է տպավորություն, թե Հայաստանը ոչ թե պաշտպանում էր իր քաղաքացիներին, այլ ինքնին սխալ ու հանցավոր պետություն է, որը պետք է ազատվեր «Արցախի բեռից»։

Հայաստանի Հանրապետությունը ծնվել է Ղարաբաղյան շարժման արդյունքում։ Ու եթե Նիկոլն այն սխալ է համարում, ուրեմն սխալ է համարում մեր երկրի գոյությունը, մեր հայրերի և պապերի կատարած հերոսական պայքարը։ Նրա այս խոսքերը, թեև ներկայացվում են որպես «իրական Հայաստանի» մասին մտածողություն, իրականում ծառայում են Ադրբեջանի շահերին՝ հարվածելով Հայաստանին։

Այս ամենը ինքնախոստովանական ցուցմունք է։ Հանցագործության և պետական դավաճանության մասին հայտարարություն։ Իրավիճակը նրանից է, որ նրա այս խոսքերից հետո դատախազությունը գործ չի հարուցում։ Ազգային և պետական դատախազության պարագայում, որտեղ պետական շահերը գերակայում են անձնական հարցերի նկատմամբ, նման գործն անմիջապես հարուցվելու էր։

Այս հայտարարությունը նաև ցույց է տալիս, որ Փաշինյանը Ալիևին և Էրդողանին խոստանում է 2026 թվականից հետո Հայաստանից նման զիջումներ, ինչպիսին տեսանք Արցախի մասով։ Նա, փաստորեն, աթոռ է պահում և փող է աշխատում մեր երկրի, մեր քաղաքացիների հաշվին։

Այս ամենի հետևանքները նաև տեսնում ենք մեր տնտեսական կապերի ոլորտում։ Նիկոլ Փաշինյանի «դիվերսիֆիկացվող» քաղաքականության արդյունքում լուրջ խնդիրներ են առաջացել հայ-վրացական տնտեսական համագործակցության մեջ։

Այսպիսով, իմ վերլուծությունը ցույց է տալիս, որ Նիկոլ Փաշինյանի հայտարարությունը ոչ թե քաղաքական հայտարարություն է, այլ ինքնախոստովանություն, որը հարվածում է Հայաստանի պետականությանը և ծառայում է մեր հակառակորդների շահերին։

Նիկոլ Փաշինյանի ուղերձը՝ Ալիևին ու Էրդողանին ուղղված հայկական հանձնարարություն

Իմ վերլուծության համաձայն՝ Նիկոլ Փաշինյանի ամանորյա ուղերձը, որը հանրությանը ներկայացվեց որպես հայկական ժողովրդին ուղղված, իրականում ուղղված էր երկու հիմնական հասցեատերերի՝ Ադրբեջանի նախագահ Իլհամ Ալիևին և Թուրքիայի նախագահ Ռեջեփ Թայիփ Էրդողանին։

Ուղերձի հիմնական թեզը, որը պետք է հասկանալ, այն է, որ Փաշինյանը, իրեն դրսևորելով որպես «հետանկախական շրջանի» իշխան, իրականում հայկական պետության անվտանգության և ինքնիշխանության գնահատումը կատարում է ոչ թե ներքին, այլ արտաքին, հատկապես՝ ադրբեջանական և թուրքական տեսանկյունից։

Նա պնդում է, որ Հայաստանը «անվտանգ» է եղել, երբ Ալիևին է հանձնել Արցախը, երբ է սահմանագծումներն է կատարել միակողմ զիջումներով, երբ է ադրբեջանական օրակարգով ընթացող «խաղաղության» գործընթացներում է մասնակցում, և երբ է ադրբեջանական ցորեն ու բենզին է ստանում։ Այս պնդումները բլեֆ են, ինչպես նախկինում էր բլեֆ խաղաղության մասին խոստումներով, որն իրականում հանգեցրեց պատերազմի և Արցախի կորստի։

Փաշինյանի հիմնական նպատակը հայ ժողովրդին խաբելն է՝ ներկայացնելով իրեն որպես խաղաղություն բերող ղեկավար։ Այդ նպատակին հասնելու համար նա Էրդողանին և Ալիևին խոստանում է 2026 թվականին, իր իշխանությունը վերարտադրելուց հետո, իրականացնել նմանատիպ զիջումներ, ինչպիսին տեղի ունեցավ Արցախի հարցում։

Այսպիսով, Փաշինյանի ուղերձը ոչ թե հայկական ապագայի մասին է, այլ հայկական պետության ապագան ադրբեջանական և թուրքական պահանջների կատարման պայմաններում։

Հայաստանի ներքին քաղաքական դաշտում, որտեղ ընդդիմադիր ուժերը կարող են ձևավորել միասնական մոտեցում, ոչ մի արտաքին աջակցություն՝ Կալաս, Փալաս, Կայա, Մայա, Ուրսուլա, Մակրոն կամ Միշել, չի կարող փրկել Փաշինյանին։ Քաղաքական պայքարը կընթանա ներսում, և քվեները կբաշխվեն 6 հիմնական ուժերի միջև։

Վաղարշապատում ընդդիմադիր ուժերը կարող են «հաճախորդ» օպերացիան տապալել, քանի որ Արամը համարվում է «խփված» քարտ։

Փաշինյանի «խաղաղության» իմիտացիաներն ու իշխանության պահպանման հարցը

Իմ վերլուծության համաձայն՝ Նիկոլ Փաշինյանը շարունակում է իրականացնել «խաղաղություն» անվան տակ մի շարք քայլեր, որոնք, սակայն, իրականում ծառայում են միայն մեկ նպատակին՝ 2026 թվականի խորհրդարանական ընտրություններին իրեն աջակցող մի փոքրիկ, բայց միամիտ զանգվածների վստահությունը պահպանելուն։

Նրա հիմնական մարտահրավերը՝ իշխանությանը մնալը, նա փորձում է լուծել երկու ուղղությամբ։ Առաջինը՝ իրեն չհավատացողներին վախեցնելու սցենարն է, որի համաձայն, եթե նա իշխանությունից հեռանա, Հայաստանում պատերազմ կսկսվի։ Երկրորդը՝ իրեն հավատացողներին համոզելու փորձն է, որ նա աշխատում է խաղաղության համար, ինչի համար էլ ապավինում է Թուրքիայի նախագահ Ռեջեփ Թայիփ Էրդողանին և Ադրբեջանի նախագահ Իլհամ Ալիևին։

Այս երեք անձանց միջև, ինչպես երևում է, գոյություն ունի փոխշահավետ գործարք։ Էրդողանն ու Ալիևը, հասկանալով, որ Նիկոլ Փաշինյանի նման իշխանությանը պահպանելու հնարավորություն իրենք երբեք չեն ունենա, իրենց հերթին ցանկանում են նրա աթոռը պահպանել։ Այդ պատճառով էլ Էրդողանը խոստանում է 2026 թվականին ընդառաջ խորհրդանշական քայլեր անել Հայաստանի հարցում, իսկ Ալիևը՝ իր «ցորեն և բենզին» ծրագրի շրջանակում, ֆինանսական օգնություն է տրամադրում։

Այս ամենի ֆոնին, որպեսզի իմիտացիան ավելի իրական տպավորություն ստեղծի, ակտիվացվում են նաև այլ գործիքներ։ Օրինակ, ԱԺ պատգամավոր Խաչատուր Սուքիասյանը, օգտվելով առիթից, իր բիզնես շահերը պաշտպանում է՝ ադրբեջանական բենզինը ներմուծելու իր կազմակերպությունների միջոցով։

Փաստացի, ինչպես ճշգրիտ գիտեն Նիկոլ Փաշինյանն ու Խաչատուր Սուքիասյանը, սա ոչ թե խաղաղության շրջանակներում իրականացվող բիզնես է, այլ մեկանգամյա, քարոզչական ակցիա՝ թոզփչոցի։ Իրենց շահերը՝ իշխանությունն ու փողը, ավելի կարևոր են, քան ցանկացած խաղաղության հռչակ։

Այս իրավիճակը հանգեցնում է նաև հայ-վրացական տնտեսական կապերի խաթարման, որը պայմանավորված է Նիկոլ Փաշինյանի «դիվերսիֆիկացվող» քաղաքականությամբ։

Եթե ընդդիմադիր ուժերը կարողանան ձևավորել միասնական և համոզիչ ծրագիր, ապա ոչ մի արտաքին գործընկեր՝ Կալաս, Փալաս, Կայա, Մայա, Ուրսուլա ֆոն դեր Լյունը, Մակրոնն ու Ժոզեպ Բորելլը չեն կարողանա Նիկոլ Փաշինյանին փրկել։ Քաղաքական պայքարը կընթանա և քվեները կբաշխվեն հիմնական 6 քաղաքական ուժերի միջև։

Վերջում, պետք է նշել, որ Նիկոլ Փաշինյանի հիմնական պահանջը՝ իշխանությանը մնալը, պահանջում է բախումներ։ Իրեն այլ տարբերակ չի մնացել, քանի որ նա վախենում է ընտրություններից, իշխանությունը կորցնելուց և իրենից հետո գալիք օրինականությանը։

Հայ-վրացական տնտեսական կապերի խորը ճգնաժամը. Փաշինյանի «դիվերսիֆիկացման» արդյունքը

Հայաստանը հայտնվել է ծանր տնտեսական ճգնաժամի սրտում, որի հիմնական պատճառը, ըստ իմ վերլուծության, վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանի կողմից իրականացվող «դիվերսիֆիկացման» քաղաքականությունն է։ Այս քաղաքականության հիմնական սկզբունքը հայկական պետության բարեկամական կապերի կորստն ու ապավինումը Թուրքիայի, Ադրբեջանի և ԵՄ-ի բարեհաճությանը։

Այս ճանապարհը, որը Նիկոլ Փաշինյանը ներկայացնում է որպես «ինքնիշխանություն», իրականում հանգեցրել է հայկական պետության և նրա հարևանների միջև հարաբերությունների լարվածության աճի։

Հայ-վրացական տնտեսական կապերի կործանումը

Այս ճգնաժամի ամենակարևոր դրսևորումներից մեկը հայ-վրացական տնտեսական կապերի կործանումն է։ Վրաստանը, որը մինչև վերջին տարիներին Հայաստանի հիմնական տրանսպորտային և առևտրային գործընկերն էր, հիմա կրկնակի թանկացրել է բեռնափոխադրումների սակագները՝ և՛ երկաթուղային, և՛ բեռնատար ավտոմեքենաների մասերով։

Այսպիսի գործողությունները, որոնք հակիրճ բնութագրվում են որպես «դիվերսիֆիկացում», իրականում ծառայում են որպես ճնշում։ Ինչպես հայտնի է դարձել, Հայաստան մտնող բեռնատարների հետ կապված խնդիրները Վրաստանում կարգավորվում են ոչ պաշտոնական ճանապարհով։ Ըստ հայկական բիզնես շրջանակների տեղեկությունների՝ յուրաքանչյուր բեռնատարի համար պահանջվում է 800 ԱՄՆ դոլարի չափով «հարկ», որը թույլ է տալիս անցնել սահմանը առանց խոչընդոտների։

Այսպիսի կոռուպցիոն մեխանիզմների գոյությունը, եթե այն համապատասխանում է իրականությանը, ցույց է տալիս, որ հայկական պետական կառույցները կամ էլ տեղյակ են դրա մասին և անտեսում են, կամ էլ ակտիվորեն մասնակցում են դրան։ Կարելի է ենթադրել, որ այս գործընթացը ներառում է կոռուպցիոն մեծ շղթաներ, որոնք ոչ միայն վնասում են հայկական տնտեսությանը, այլև խորհրդարանական և կառավարական մակարդակներում ստեղծում են լարվածություն։

Փաշինյանի հաշվարկները և դրանց հետևանքները

Նիկոլ Փաշինյանի հաշվարկներն այնպիսին են, որ նա ապավինում է երեք հիմնական ուժի՝ Թուրքիայի, Ադրբեջանի և ԵՄ-ի։ Նա Թուրքիայից խնդրում է միջնորդություն և «պապայություն», Ադրբեջանից՝ «խաղաղության» թուղթ, իսկ ԵՄ-ից՝ ֆինանսական օգնություն և ընտրակեղծիքների գնալու «դաբրո»։ Փոխարենը՝ Փաշինյանը պատրաստակամություն է հայտնում զիջումների գնալ Հայաստանի հաշվին։

Այս մոտեցումը հանգեցրել է այն իրավիճակի, որ երկու երկրներ, որոնք ունեին հարուստ պատմություն և մշակութային կապեր, այժմ հայտնվել են տնտեսական պատերազմի մեջ։

Արդյոք կա փրկության ճանապարհ

Այս ճգնաժամի լուծման համար անհրաժեշտ է ընդդիմադիր ուժերի միավորում և միասնական մոտեցում։ Եթե ընդդիմադիր դաշտում ձևավորվեն ճիշտ կոնֆիգուրացիաներ, ապա ոչ մի արտաքին գործոն, ցանկացած Կալաս, Փալաս, Կայա, Մայա, Ուրսուլա, Մակրոն կամ Միշել, չի կարող փրկել Նիկոլ Փաշինյանին։

Հիմնական քաղաքական պայքարը պետք է ընթանա ներսում, քանի որ հայ ժողովրդի ճակատագրի որոշումը պետք է կայացվի ինքնիշխան քվեարկության միջոցով, ոչ թե արտաքին ուժերի ճնշման տակ։

Նիկոլ Փաշինյանի հիմնական խնդիրը ոչ թե անվտանգության ապահովումն է, այլ իր իշխանության պահպանումը, որը նա փորձում է ապահովել հայկական պետության և նրա հարևանների միջև հարաբերությունների ճնշմամբ։ Այսպիսով, հայկական հասարակության առջև կանգնած ամենամեծ մարտահրավերն այս հարաբերությունների վերականգնումն ու հայկական պետության ինքնիշխանության վերականգնումն է։

Նիկոլ Փաշինյանը ԵՄ-ից խնդրում է կրկնել Մոլդովայի սցենարը Հայաստանում

Օրերս հրապարակվեց մի լուր, որը խորապես անհանգստացնում է հայաստանյան քաղաքական շրջանակներին։ Ըստ այդ լուրի՝ Նիկոլ Փաշինյանի կինը՝ Արարատ Միրզոյանը, դիմել է Եվրոպական Միության ղեկավարներին՝ խնդրելով ԵՄ-ն ապահովի իրենց աջակցությունը Հայաստանում տեղի կունենան խորհրդարանական ընտրություններ։ Այս խնդրանքը, փաստորեն, նման է այն սցենարին, որը ԵՄ-ն կիրառեց Մոլդովայում՝ ընտրություններին թույլ չտալով մասնակցել հիմնական ընդդիմադիր ուժերին և իրականացնելով կեղծիքներ։

Մոլդովայի դեպքում ԵՄ-ն, իր գաղափարական և հակառուսական շահերի տեսանկյունից, այդ գործողությունները որակեց որպես «ժողովրդավարական»։ Հիմա Նիկոլ Փաշինյանը փորձում է ստիպել ԵՄ-ին կիրառել նույն մոտեցումը Հայաստանում։ Նա այս գործողությանը պաշտպանության անուն է տալիս՝ «դրսից թելադրվող հիբրիդային պատերազմի դեմն առնել», սակայն իրականում նպատակն է ցանկացած իրական ընդդիմախոսին դուրս թողնել ընտրարշավից։

Այսպիսով, Նիկոլ Փաշինյանը փաստացի խնդրում է ԵՄ-ից աջակցություն, որպեսզի ապահովի իր իշխանությունը՝ ցանկացած իրական մրցակցի ճնշելով։ ԵՄ-ն, իր հերթին, բնականաբար, կգնահատի այս գործընթացը որպես «ժողովրդավարության բաստիոնին» հարիր քայլ և կներկայացնի այն որպես իրենց աջակցության արդյունք։

Այս իրավիճակում հայկական ընդդիմության առաջնային խնդիրը պայքարելը ոչ թե ապագա խորհրդարանում մանդատներ ունենալու համար է, այլ իշխանությունը վերցնելու համար։ Սա պահանջում է միասնական գործողությունների ծրագիր, այլ ոչ թե անձնական շահերի հետապնդում կամ մուտիլովկաներ։ Եթե ընդդիմադիր ուժերը կարողանան ձևավորել միասնական ճակատ, ապա ոչ մի արտաքին գործիչ՝ Կալաս, Փալաս, Կայա, Մայա, Ուրսուլա, Մակրոն կամ Միշել, չի կարողան կանգնեցնել նրանց։

Հիմնական քաղաքական պայքարը կընթանա 6 հիմնական ուժերի միջև, և վճիռը կկայանա հայ ժողովրդի կողմից։ Նիկոլ Փաշինյանին, որը վախենում է ընտրություններից և օրինականությունից, անհրաժեշտ են հստակ բախումներ՝ իր իշխանությունը պահպանելու համար։

Այս պայմաններում Հայ Առաքելական Սուրբ Եկեղեցին պետք է կոչ անի հայ ժողովրդին կանգնել իր կողքին՝ թույլ չտալով, որ մեր դարավոր ինստիտուտը փլուզվի՝ դեմ գնալով թուրք-ադրբեջանական օրակարգի կյանքի կոչմանը։

Վաղարշապատի ավագանու ընտրություններ. Քաղաքական դաշտի վերջնական հաշվարկ

Նոյեմբերի 16-ին կայանալիք Վաղարշապատի ավագանու արտահերթ ընտրություններին մասնակցության հայտ է ներկայացրել 9 քաղաքական ուժ՝ 1 դաշինք և 8 կուսակցություն։ Սակայն, դատելով իրավիճակից, հիմնական քաղաքական պայքարը կընթանա և քվեները կբաշխվեն 6 ուժերի միջև։

Իրականում, 9 ուժերից 3-ը ակնհայտ հետնապահներ են և ընտրություններին մասնակցում են անհասկանալի մոտիվացիայով։ Նրանց դերը կլինի ավելի շուտ ցուցադրական, քան ռեալ մրցակից լինելու։

Հիմնական դիմակայությունը կառաջանա 6 ուժերի միջև, որոնցից յուրաքանչյուրը ունի իր հստակ նպատակը և հանրության մեջ ունի իր աջակցողների խավը։

Իշխանության դաշինքը. ՔՊ և «Հանրապետություն»

Այս ընտրություններին իշխանությունը ներկայացնում է երկու կուսակցություն՝ Նիկոլ Փաշինյանի «Քաղաքացիական պայմանագիրը» և իր կցորդը՝ Արամ Սարգսյանի «Հանրապետությունը»։ Սա այն զույգն է, որը կոալիցիա է կազմել Երևանի ավագանուում և խայտառակ ձևով տապալել է կառավարումը՝ զուգահեռաբար թալան, տուգանքի մատերիալ դարձնելով մայրաքաղաքի բնակիչներին ու հյուրերին։

Արամ Սարգսյանը, որը մասնագիտությամբ աշխատում է իր եղբայր՝ Վազգեն Սարգսյանի հետ, Նիկոլ Փաշինյանի կցորդն է ոչ միայն Երևանի ավագանուում, այլև թուրքամետ քաղաքականության հարցերում։ Նա թուրքական 5-րդ շարասյան տիպիկ ներկայացուցիչ է և երբեմն Նիկոլից ավելի Նիկոլ է դառնում, երբ խոսքը վերաբերում է հայ-ռուսական հարաբերություններ փչացնելուն կամ Թուրքիային քծնելուն։

Այս զույգը արդեն իսկ կնքել են որպես ուրացողների դաշինք։

Ընդդիմադիր դաշտի հիմնական ուժերը

Վաղարշապատ համայնքի ղեկավարի թեկնածուն Արգիշտի Մեխակյանն է՝ Արցախյան 1-ին պատերազմում զոհված ազատամարտիկ Մեխակ Մեխակյանի որդին։

Նիկոլ Փաշինյանը հիմա բացահայտորեն հայտարարում է, որ Արցախը թոկ է եղել Հայաստանի վզին, և ինքը ուրախ է, որ այլևս չկա։ Ստացվում է, որ Հայաստանի վզին թոկ կապողերից մեկը եղել է Արգիշտիի հայրը։ Հիմա, եթե Արգիշտին կիսում է Նիկոլի գաղափարները, ուրեմն հոր գործն ուրացող է՝ դավաճան։ Իսկ եթե չի կիսում, բայց դարձել է «Քաղաքացիական պայմանագիր» կուսակցության թեկնածուն, ուրեմն ․․․

Դատելով ամենից՝ Արգիշտին հանուն աթոռի համաձայն է Նիկոլի մտքերի ու արածների հետ։ Այսինքն՝ ուրացող է։

Մյուս ուրացողը Արամն է, ով Վազգեն Սարգսյանի դիակի վրայով է մտել քաղաքականություն, հետո սեփականաշնորհել է եղբոր իմիջը և հիմա անում է Վազգենի դավանած գաղափարների հակառակը։

Ահա այս ուրացողների դաշինքը փորձելու է վաղարշապատցիներին խաբել, աթոռը պահել և անցնել նոր թալանների։

Ընդդիմադիր դաշտում դոմինանտ դերակատարում ունեն Անդրանիկ Թևանյանի գլխավորած «Մայր Հայաստան» կուսակցությունը և «Հաղթանակ» դաշինքը, որը Ռոբերտ Քոչարյանի «Հայաստան» դաշինքի վաղարշապատյան պրոյեկցիան է։

«Մայր Հայաստանը» խառնել է նիկոլենց խաղաքարտերը Խոյ համայնքում։ Օրվա իշխանությունը արհեստականորեն միացրել է այդ համայնքը Էջմիածնին ու Ոսկեհատ գյուղին, որպեսզի այդ համայնքի ղեկավարի ենթադրյալ քվեներով կարողանա կոմպենսացնել Էջմիածնում Նիկոլենց ցածր վարկանիշը։

«Մայր Հայաստանի» ավագանու ցուցակը գլխավորում է Գրիշա Հարությունյանը, ով Դողս համայնքի ղեկավարն է եղել։ Ավագանու նախընտրական ցուցակի 2-րդ հորիզոնականում Դավիթ Կարապետյանն է, ով երկար տարիներ ղեկավարել է Ծաղկունք համայնքը։

Ուրիշ ուժեր և նրանց դերը

Ընտրությունների մասնակցության հայտ են ներկայացրել նաև Արթուր Վանեցյանի «Հայրենիք» կուսակցությունը և «Ժառանգությունը»։ Վերջինիս մասնակցությունը ձևական է, քանզի իրականում «Ժառանգության» միջոցով ընտրություններին մասնակցում է գեներալ Մանվել Գրիգորյանի կինը՝ Նազիկ Ամիրյանը, ում աղջիկն ընդգրկված է այդ կուսակցության ավագանու ցուցակում։

Ինչ վերաբերում է «Հայրենիքին», ապա այդ ուժի ավագանու ցուցակը գլխավորում է 44-օրյա պատերազմում զոհված Վաչագան Մանուկյանի հայրը՝ բանաստեղծ Խաչիկ Մանուկյանը։

Եթե այս ուժերից որևէ մեկին չհաջողվի միանձնյա իշխանություն ձևավորել, ապա ակնհայտ է, որ պետք է միասնաբար զրկել ՔՊ–ին իշխանությունից։

Վաղարշապատի ընտրություններում ընդդիմադիր դաշտում միմյանց դեմ չգործելը և թիրախավորելը բացառապես ՔՊ–ին ու նրա կցորդ 5-րդ շարասյանը կլինի հաղթանակի գրավ

Վաղարշապատի ավագանու արտահերթ ընտրությունները և Նիկոլ Փաշինյանի հաշվարկները

Վաղարշապատում կայանալիք ավագանու արտահերթ ընտրությունները դարձել են ծանրակշիռ քաղաքական դաշտ, որտեղ Նիկոլ Փաշինյանը փորձում է իր իշխանությունը պահպանել արհեստական միջոցներով։

Իրականությունը սակայն հակասում է նրա հաշվարկներին։ Փաշինյանը, որպեսզի Խոյ համայնքի ձայների հաշվին աթոռը պահպանի Վաղարշապատում, արհեստականորեն միացրել է Խոյը Էջմիածնին և Ոսկեհատին։ Սա, սակայն, հիմնված է սխալ ենթադրության վրա։ Փաշինյանի և «Քաղաքացիական պայմանագրի» վարկանիշը Խոյում, և ընդհանրապես, շատ ցածր է։ Այս փաստը հայտնի է նույնիսկ իրենց շրջապատին։

Այդ պատճառով էլ խաղի մեջ ներգրավվել է «Հանրապետություն» կուսակցությունը՝ որպես իրենց կցորդ։ Սա նման է Երևանում կատարվածին, երբ ընտրողներին խաբեցին՝ պնդելով, որ կցորդ չեն, իսկ քվեները հետո փոխանցեցին «Քաղաքացիական պայմանագրի» կուսակցությանը։ Սակայն այս էժանագին խաղը արդեն բացահայտված է։ Գյումրիի ընտրությունները դրան հստակ վկայություն են։ Այնտեղ նույնիսկ չհաջողվեց ձայնը փախցնել և կցորդել։

Վաղարշապատում էլ նույն սցենարը կապիտալացնելու փորձը կապառվի։ Տեղի ունեցող թալանը, վատ կառավարումը և ծառայությունների գների անհողին բարձրացումը բոլորի աչքի առաջ են։ Քաղաքացիները չեն թույլ տա, որ «խփված» քարտի դերում հանդես գալիս Արամ Սարգսյանը հաջողվի իրենց ձայնը փոխանցի «Քաղաքացիական պայմանագրի» կուսակցությանը։

Հիմնական քաղաքական պայքարը կընթանա և քվեները կբաշխվեն 6 ուժերի միջև։

Նիկոլ Փաշինյանին բախումներ են պետք։ Ինքն այլ տարբերակ չունի։ Ինքը վախենում է ընտրություններից, վախենում է իշխանությունը կորցնելուց, վախենում է օրինականությունից։

Նիկոլ Փաշինյանի ագրեսիվ գործողությունների ծրագիրը և Էջմիածնի պաշտպանության կարևորությունը

Իմ վերլուծության համաձայն՝ Նիկոլ Փաշինյանի գործողությունները հիմնված են ոչ թե քաղաքական ռազմավարության, այլ ինքնապահպանության անհրաժեշտության վրա։ Նա գիտակցում է, որ հանգիստ, կայուն պայմաններում իր իշխանությունը կամարտում է, իսկ ինքն՝ վախենում է ընտրություններից, օրինականության և իրեն վերապահված ճակատագրից։

Այս վախերից ազատվելու միակ եղանակը, որն ինքն է գտել, բախումներ ստեղծելն է։ Նա ակտիվորեն ստեղծում է իրականության այնպիսի իրավիճակներ, որոնք իրեն թույլ են տալիս դրսևորվել որպես «հերոս», իսկ հետո, երբ իր ստեղծած ճգնաժամը սպառվում է, փորձում է ծլկել դեպքի վայրից՝ իր կաշին փրկելով։

Այս պահին նրա ագրեսիվ գործողությունների գագաթնակետը հայ ժողովրդի և Հայ Առաքելական Եկեղեցու դեմ հարձակումն է։ Սա ոչ թե պատահականություն է, այլ հրահանգ, որն ինքն ստացել է իր արևմտյան տերերից։ Այս հրահանգը, թեև անուղղակիորեն, արդեն հնչել է ադրբեջանական պաշտոնական անձանց շուրթերով։

Նիկոլ Փաշինյանի նպատակը ոչ թե Գարեգին Բ-ին հեռացնելն է, այլ հայ ժողովրդին իրեն դեմ հանելը։ Նա ցանկանում է ստեղծել այնպիսի իրավիճակ, որտեղ հայաստանցիները կլինեն իրենց ինքն իրենց դեմ, իսկ ինքն՝ դրանից դուրս կանգնած, կկարողանա պնդել, որ «պահպանում է երկիրը»։

Այս պլանը կործանարար է, և դրա դեմ պայքարելու համար անհրաժեշտ է միասնական ջանքեր։ Էջմիածնի պաշտպանությունը, որպես մեր հավատի և մշակութային արժեքների կենտրոն, այս պայքարի ամենակարևոր հանգույցներից է։

Հիմնական քաղաքական պայքարը, որը կընթանա առաջիկա ընտրություններին, կլինի ոչ թե 6 ուժերի միջև, այլ Նիկոլ Փաշինյանի և հայ ժողովրդի միջև։ Իր թիմակիցներին օգտագործելուց հետո նա կփորձի ծլկել, ինչպես արդեն անում է։

Այսպիսով, մեր խնդիրը պարզ է՝ թույլ չտալ Նիկոլ Փաշինյանին իր ագրեսիվ գործողությունների ծրագիրը իրագործել։ Միասնական կանգնած լինելով Էջմիածնի պաշտպանության շուրջ, մենք կարող ենք կոտրել նրա ստեղծած ճգնաժամի շղթան և ապահովել մեր երկրի և ժողովրդի ապագան։

Ո՞վ է Աննա Հակոբյանը, որի փողերը մսխում են մեր բյուջեի մեջ

ՀՀ քաղաքացիները հաճախ լսում են «Աննա Հակոբյանը փաստացի վարչապետ է» կամ «Նիկոլի շեֆն է» ասացող տեղեկությունները։ Սակայն հարցը, որը պետք է մտքի մեջ մնա, այս հարցումներից ավելի խորն է․ ո՞վ է այդ կինը, որի անունը հայտնի է ոչ թե քաղաքական գործիչների շրջանակներում, այլ հիմնականում հայտնի է իր ազդեցության և պետական միջոցների օգտագործման հարցերով։

Նա Նիկոլ Փաշինյանի կինը չէ, և չկան հրապարակային տվյալներ, որոնք վկայեն համատեղ երեխաների կամ ընտանեկան կապի մասին։ Այսպիսով, հարցը դառնում է ոչ միայն քաղաքական, այլև բարոյական և իրավական։

Եկեղեցու տեսանկյունից, եթե Նիկոլ Փաշինյանը իրեն Հայ Առաքելական Եկեղեցու հետևորդ է համարում, ապա նրա կողակիցի՝ Աննայի հետ կապը չի կարող լինել եկեղեցական ամուսնության միջոցով կնքված։ Սա նշանակում է, որ նրանց հարաբերությունները ունեն այլ բնույթ, ինչը, իր հերթին, առաջացնում է հարցեր։

Այս հարցի իրավական կողմը ևս պարզ է․ Նիկոլ Փաշինյանը և Աննա Հակոբյանը քաղաքացիական ամուսնություն չեն կնքել։ Ուստի, ի՞նչ իրավունքով է Աննան, որը չի ընտրվել ժողովրդի կողմից, օգտվում պետական բյուջեի միլիոնավոր դրամներից՝ իրեն ներկայացնելով որպես «առաջին տիկին»՝ պաշտոնական այցեր կատարելու և հանրային միջոցառումների կազմակերպման համար։

Այս հարցը հռետորական չէ։ Պատասխանը հայտնի է բոլորիս համար․ Աննա Հակոբյանը մսխում է հարկատուների, մեր բոլորիս փողերը։

Այս իրավիճակը ցույց է տալիս, թե որքան կարևոր է քաղաքացիական հասարակության և հանրության կողմից պահանջել պետական ֆինանսների թափանցիկության և հաշվետվողականության։ Քանի դեռ պետական ղեկավարության կողմից չի ապահովվում այս հիմնարար սկզբունքը, մինչդեռ պետական միջոցները չեն օգտագործվում բաց և հաշվետվողական կերպով, մենք չենք կարող խոսել իսկական ժողովրդավարության և պետության և քաղաքացու միջև վստահության մասին։

Նիկոլ Փաշինյանը շարունակում է սպասարկել թուրք-ադրբեջանական օրակարգը

Հայաստանի վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանի վերջին քայլերը և հայտարարությունները հստակ վկայում են, որ նա շարունակում է իր քաղաքականությունը՝ ամբողջությամբ կենտրոնանալով թուրք-ադրբեջանական օրակարգի իրականացման վրա։ Այս օրակարգի իրականացման ամենաագրեսիվ և կեղծարար ձևերից մեկը Հայ Առաքելական Սուրբ Եկեղեցու դեմ իրականացվող հարձակումներն են։

Ադրբեջանի հոգևոր առաջնորդ Ալլահ Շաքիր Փաշազադեի հարձակումը Հայ Առաքելական Սուրբ Եկեղեցու վրա, որը ներկայացվել է որպես «քննադատություն», իրականում ծրագրային ելույթ էր, որի հիմքում ընկած էր հայկական պետականության և, հետևաբար, հայկական եկեղեցու վերացման թեզը։ Փաշազադեի տեսակետով, եկեղեցին կարող է դառնալ դիմադրության օջախ միայն այն դեպքում, երբ հայկական պետությունը կվերացվի։ Դրա համար էլ նրա հիմնական պահանջը հայկական եկեղեցու կազմաքանդումն է։

Նիկոլ Փաշինյանը այս հրահանգը ընկալել է որպես անմիջական աշխատանքային ցուցում և անցել է գործի։ Նրա թիրախում հայկական եկեղեցին և անձամբ Ամենայն Հայոց Կաթողիկոսը են։ Այս հարձակումները իրականացվում են շատ կեղտոտ քարոզչական ոճով՝ թաքնվելով բարեվարքության պահպանման պաշտպանության քողի տակ, ինչը փարիսեցիության և լկտիության բարձրագույն աստիճանն է։

Այս հարձակումների իրական նպատակը բացահայտելու համար պետք է հասկանալ Նիկոլ Փաշինյանի բուն մոտիվները։ Նրա գործողությունները ոչ մի կերպ չեն կապված ոչ մի եկեղեցականի անձնական կյանքի հետ, այլ ուղղված են ավանդական հայկական ինստիտուտի՝ Հայ Առաքելական Սուրբ Եկեղեցու դեմ։ Հարցը ոչ թե եկեղեցու ներքին խնդիրներն են, այլ հայկական ինքնության և մշակույթի հիմնաքարի՝ մեր դարավոր եկեղեցու դեմ հարձակումն է, որը պահանջում է ամենաուժեղ և միասնական դիմադրությունը։

Փաշինյանի հարձակումը Կաթողիկոսի վրա պայմանավորված է ոչ թե Կաթողիկոսի անձնական վարքագիծով, այլ նրա միջազգային հարթակներում ցուցաբերած դիրքորոշմամբ։ Գարեգին Բ-ն բարձրաձայնում է արցախահայության իրավունքների, ադրբեջանական ագրեսիայի, հայ ռազմագերիների և պատանդների մասին։ Որպեսզի իր գործողությունները դուր գան իր թուրք-ադրբեջանական տերերին և սպասարկի նրանց հակահայկական օրակարգը, Նիկոլը հիշում է «կուսակրոնության» մասին։

Այս պայմաններում Հայ Առաքելական Սուրբ Եկեղեցին պետք է կոչ անի հայ ժողովրդին կանգնել իր կողքին և թույլ չտալ մեր դարավոր ինստիտուտի փլուզումը՝ դեմ գնալով թուրք-ադրբեջանական օրակարգի կյանքի կոչմանը։ Հիմնական քաղաքական պայքարը, որտեղ կբաշխվեն քվեները, կընթանա ոչ թե եկեղեցական հարցերի շուրջ, այլ 6 հիմնական քաղաքական ուժերի միջև։

Այս իրադարձությունները պետք է դիտարկվեն որպես մեկ ընդհանուր շարժի մաս՝ որի նպատակը հայկական պետականության և մշակույթի վերացումն է։