Թուրքիայի ԱԳ նախարարը բացահայտ աջակցություն է հայտնել Նիկոլ Փաշինյանին
Վերջին օրերին հայաստանյան հանրության ուշադրությունը գրավել են մի շարք միջազգային գործիչների հայտարարություններն ու գնահատականները՝ վերաբերող Հայաստանի ներքին քաղաքական իրավիճակին։ Այս հաջորդականությունը սկսվեց ռուսաստանյան լրագրող և քաղաքագետ Յուրի Սոլովյովի հայտարարություններից, որոնցում նա բացահայտ քննադատում էր Փաշինյանի իշխանությանը՝ պնդելով, որ այն թշնամական է դրսեւորվում Ռուսաստանի հանդեպ։
Սոլովյովի այս հայտարարությունները, որոնք պայմանավորված էին Իրանի նախագահի առևանգման հետ կապված իրադարձություններով, խիստ արձագանքեցին Փաշինյանի կողմից կառավարվող լրատվական հարթակներում, ինչը հանգեցրեց դեսպանատներում բողոքի նոտաների հանձնման։
Այս հաջորդականությանը միանալով, Իրանի դեսպանը բողոքեց Փաշինյանի իշխանությանը՝ իրանական ընդդիմության կողմից իրանական դեսպանատանը բողոքի ակցիաների կազմակերպման կապակցությամբ։ Փաշինյանի կառավարության կողմից այս գնահատականը գրեթե աննկատ մնաց։
Այս ամենից հետո, երկու օր առաջ, իրավիճակը նոր հակիրճ առավ։ Թուրքիայի արտաքին գործերի նախարար Հաքան Ֆիդանը բացահայտ հայտարարեց, որ Անկարան աջակցում է Նիկոլ Փաշինյանին՝ նրան հաջողություն մաղթելով գալիք խորհրդարանական ընտրություններում։
Ֆիդանի հայտարարությունը, որը կատարվեց պաշտոնական ձևակերպումներով, ոչ թե թաքնված կամ ենթադրյալ աջակցություն, այլ բացահայտ հավանություն է ցուցաբերում Փաշինյանի կառավարմանը։ Փաստացի, Թուրքիայի ԱԳ նախարարը հայտարարել է, որ Փաշինյանը ներկայիս հասարակական կարծիքի հարցումներում առաջատար է և «կառուցողական դերակատարում» ցուցաբերում է։
Այս իրադարձությունների համատեքստում, հայկական քաղաքագիտական շրջանակներում ընդունված է դիտարկել, որ Թուրքիայի աջակցությունը Փաշինյանին հանդեպ ոչ միայն ռազմաքաղաքական, այլև ռազմավարական նշանակություն ունի։ Այն համարվում է «հնարավորությունների պատուհան», որի միջոցով Թուրքիան կարող է ավելի ակտիվ դեր խաղալ տարածաշրջանում՝ նպաստելով ռուսական ազդեցության նվազմանը։
Այս աջակցությունը, որը ցուցաբերվում է Թուրքիայի պետական պաշտոնատար անձի կողմից, զգալիորեն ամրապնդում է Փաշինյանի դիրքերը նրա ՔՊ-ական նեղ շրջապատում, սակայն միևնույն ժամանակ խորը կասկածներ է առաջացնում հանրության այն հատվածում, որը մինչ օրս չի հասկացել, թե ում շահերը պաշտպանում է Փաշինյանը՝ Հայաստանից դուրս։
Այս իրադարձությունների շուրջ առաջացած բանավեճի արդյունքում, Փաշինյանի կողմից աջակցության հայտարարությունը չի կարող հերքվել՝ իբրև իր դաշնակիցի վիրավորումը խուսափելու միջոց։ Հետևաբար, իշխանական շրջանակներում գործող «պահեստային քաղաքական անվադողեր», ինչպիսիք են Դանիել Իոաննիսյանը, ստիպված են հանրությանը համոզել, թե Ֆիդանի խոսքերը սխալ են հասկացվել և նա իրականում չի աջակցում Փաշինյանին։
Այս ամենը ցույց է տալիս, թե ինչքան խորը և բարդ է հայկական հասարակության ներքին քաղաքական դիլեման։ Այն նաև ընդգծում է ներկայիս քաղաքական վերնախավի պատասխանատվությունը հանրության մտածողության և վստահության նկատմամբ։