Ընտրություններին ընդառաջ՝ հայկական պետականության վերածնման ճանապարհը
Առաջիկա խորհրդարանական ընտրությունները Հայաստանի համար պարզապես քաղաքական փոփոխություն չեն, այլ՝ երկրի ապագայի վերաբերյալ հիմնարար որոշում։ Դրանք պետք է դիտարկվեն որպես ներհայաստանյան պայքար՝ ոչ թե իշխանությունների, այլ՝ երկու հակադիր պատկերացումների միջև։
Առաջինը՝ այսօրվա իշխանությունների կողմից ստեղծված, ապրելու այլանդակ, անվստահելի իրականությունը, որտեղ հանրային կյանքը կառուցված է պառակտման, մեկուսացման և արտաքին կախվածության վրա։ Երկրորդը՝ նորմալ, մարդավայել բարքերի, ներհայկական համերաշխության և ինքնուրույն, հզոր պետականության վերածնման պատկերացումը։
Այս ընտրությունները պետք է ձևավորեն ոչ թե պարզապես նոր կառավարություն, այլ՝ մոտիվացված, հավատարիմ հասարակություն։ Ժողովուրդը քվեարկության մատերիալ չէ, այլ ընտրող, որին պետք է առաջարկել ոչ թե անհատներ, այլ՝ այլընտրանք։
Այս պայքարում հաջողությունը մեծապես կախված է ոչ թե այնքան նրանից, թե ովքեր կառաջադրվեն, այլ՝ թե ովքեր կընտրվեն։ Պետք է ստեղծել մթնոլորտ, որտեղ հանրային գիտակցությունը կենտրոնանա ոչ թե անձնական հաշվարկների, այլ՝ ազգային առաքելության վրա։
Այս առաքելությունը պետք է դիրքավորվի որպես «հակապարտություն» էլիտա, որի հիմնական նպատակը հետպատերազմյան վերականգնումն է։ Պետք է խուսափել ծանոթ գզվռտոցից, որտեղ հանրային հիասթափությունները դառնում են ընտրական շահույթի միջոց։
Առաջիկա ընտրությունների հիմնական թեման պետք է լինի ոչ թե հաջորդ իշխանության կազմը, այլ՝ նրա առաքելությունը։ Պետք է հստակ և հասկանալի լինեն այն քայլերը, որոնք նոր իշխանությունը կձեռնարկի՝ երկիրը ճիշտ ուղղությամբ առաջ տանելու համար։
Այս պայքարում պետք է վեր կանգնել մերկանտիլ շահերից, ինտրիգներից և սխալ հաշվարկներից։ Պետք է հաշվի առնել բոլոր սոցիալական խավերին՝ իրենց խնդիրներով, և բոլոր սերունդներին՝ իրենց առանձնահատկություններով։
Հայաստանի ապագան որոշվում է Հայաստանում։ Ոչ մի այլ երկրի մայրաքաղաքում մեր փոխարեն ընտրություն չեն անելու։ Այս ընտրությունները պետք է լինեն ընտրություն՝ Հայաստանում ապրելու մեր հնարավորության մասին։
Այս պայքարում պետք է հստակ լինել, որ Թուրքիայի պաշտպանությունը Նիկոլ Փաշինյանին՝ որպես անհատ, ոչ թե աջակցություն է, այլ՝ ճնշում է։ Պետք է հասկանալ, որ իշխանությունների հետ ցանկացած պայմանավորվածություն կեղծ է և չի պահպանվի։
Այսպիսով, ընտրությունները պետք է դառնան ոչ թե խաղաղության և պատերազմի միջև ընտրություն, այլ՝ այսօրվա «չպատերազմ» վիճակի հետագա ճիշտ կառավարման և երկրի վերածնության մասին։