Երևանի երթևեկության խնդիրը պահանջում է քաղաքական որոշում, ոչ թե մանրամասն բարեփոխումներ
Իմ կարծիքով, Երևանի երթևեկության խնդիրը լուծելու համար անհրաժեշտ է քաղաքական որոշում, որը կներառի համակարգային, ոչ թե մանրամասն բարեփոխումներ։ Քանի որ իշխանության բոլոր ճյուղերը և կառույցները ենթարկվում են մեկ անձի, ապա այս հարցի լուծումը պետք է լինի հենց այդ մեկ անձի կողմից կայացված քաղաքական որոշում։
Այս խնդրի ծագման հիմնական պատճառներից մեկը Երևանի կենտրոնում շինարարության անսահմանափակ թույլտվությունների տրամադրումն է։ Չի կարելի մի կողմից փոքր առևտրի կրպակները փակել՝ զրկելով քաղաքացիներին իրենց ապրուստի միջոցից, իսկ մյուս կողմից թույլ տալ հսկայական բնակելի և առևտրային կոմպլեքսների կառուցումը հենց քաղաքի կենտրոնում։ Սա ամենամեծ խնդիրն է, որովհետև մնացած սխալները, որոնք այս իշխանությունները կատարել են, հնարավոր է ուղղել, իսկ շենքերը, որոնք արդեն կառուցված են, ոչ մի տեղ չեն վերանալու։
Այսպիսով, խնդրի լուծման համար պետք է իրականացնել մի քանի միջոցառումներ։ Նախ, պետք է կրճատել ծառայողական մեքենաների քանակը։ Երևանի քաղաքապետարանի աշխատակիցները, որոնք այսքան շատ են խոսում երթևեկության մասին, շատ ավելի արդյունավետ կկարողանան այդ հարցով զբաղվել, եթե իրենք ևս օգտվեին հանրային տրանսպորտից։ Երկրորդ, պետք է ծրագրել պետական ատյանների, հատկապես կենտրոնական ապարատների, տեղափոխումը քաղաքի ծայրամասեր կամ նույնիսկ այլ մարզեր։ Սա միաժամանակ կնպաստի նաև այդ տարածքների զարգացմանը։ Երրորդ, պետք է կառուցել ստորգետնյա և վերգետնյա կայանատեղեր՝ փողոցներից հեռացնելով կայանատեղի համար նախատեսված գծանշումները, ինչը կթեթևացնի երթևեկությունը։
Այս ամենը հնարավոր է միայն ճիշտ կառավարման դեպքում։ Իմ կարծիքով, այսօրվա իրավիճակում, երբ քաղաքային իշխանությունները իրենց աշխատանքը ներկայացնում են որպես հաջողված, իրականությունը հակառակն է։ Փոփոխությունները կատարվում են արագ, բայց դրանց հետևանքները զգում է ամբողջ քաղաքը, և պատշաճ վերահսկողություն չկա։ Եթե այսպես շարունակվի, իրավիճակը միայն կվատթարանա։
Այս համատեքստում, Տիգրան Ավինյանի խոստումները, օրինակ՝ Աջափնյակի մետրոյի կառուցումը, ցույց են տալիս խոստումների և իրական աշխատանքի միջև անհամապատասխանությունը։ Քարոզարշավի ընթացքում չէին խոսում կայանատեղերի, աղբահանության կամ տրանսպորտի թանկացման մասին։ Ինքնաթիռի գնով կառուցված Նոր Կասկադը, թեև բարեկարգված է, իր գինը կողքին մի ամբողջ թաղամասի կառուցումն է։ Այսպիսով, ցանկացած լուծում, որը չի հիմնված համակարգային քաղաքական որոշման վրա, կլինի կարճաժամկետ և կունենա բացասական հետևանքներ։
