Արշակ Սրբազանի գործով նախաքննության մարմինը խուճապի մեջ է

Հիշեցնենք, որ Արշակ արքեպիսկոպոսը կալանքի տակ է գտնվում 2018 թվականից հարուցված քրեական գործով, որը վերաբերում է մի խումբ անձանց կողմից նախնական համաձայնությամբ թմրամիջոց ապօրինի իրացնելու մեղադրանքին։ Ըստ մեղադրանքի, եկեղեցու դեմ արշավողներից մեկի ուսապարկում հայտնված թմրանյութի գլանակը սրբազանի հանձնարարությամբ է տեղադրվել։

Այս հարցում, սակայն, ծագում է մի անսպասելի խնդիր։ Գործի հիմք հանդիսացող, այսպես կոչված «իրական ապացույցը»՝ թմրախոտի գլանակը, անհետացել է Արմավիրի մարզային քննչական վարչությունից։ Ըստ տեղեկացված աղբյուրների՝ կամ քննիչները ինքնին են այն ծխել, կամ անփութության հետևանքով այն պարզապես կորցրել են վարչության պահոցներից։

Այս իրավիճակը ստեղծել է բարդություն։ Քանի որ գործը հիմնված է հենց այդ «ապացույցի» վրա, իսկ այն բացակայում է, նախաքննության մարմինը գտնվում է խուճապի մեջ։ Քննիչները և վարչության պետը, ըստ աղբյուրների, սպասում են պատժվելու՝ աշխատանքից նույնիսկ ազատվելու վտանգի տակ։

Արշակ արքեպիսկոպոսին կալանավորելու հրահանգը, ինչպես հայտնի է, ուղիղ վարչապետից է իջեցվել, ուստի բոլորը գիտակցում են դրա կարևորությունը։ Սակայն իրական ապացույցի բացակայության պայմաններում գործը քննելն ու անձին կալանքի տակ պահելը դարձել է անհնարին։

Ամիսներ առաջ կալանավորված սրբազանը վերջերս վիրահատվել է և այժմ գտնվում է հետվիրահատական ապաքինման փուլում։

Իզմիրլյան բժշկական կենտրոնում չեն թույլ տվել Միքայել արքեպիսկոպոս Աջապահյանին ստանալ Սուրբ Հաղորդություն

Այսօր՝ հունվարի 25-ին, Իզմիրլյան բժշկական կենտրոնում, որտեղ բուժվում է կալանավորված Միքայել արքեպիսկոպոս Աջապահյանը, ԲԿ-ի հոգևոր սպասավորը չի կարողացել մատուցել Սուրբ Պատարագը և, հետևաբար, չի կարողացել ստանալ Սուրբ Հաղորդություն։

Արշակ Սրբազանը, որը դեկտեմբերից կալանքի տակ է, վերջերս է կրել վիրահատություն այդ հիվանդանոցում և գտնվում է հետվիրահատական ապաքինման փուլում։

Ավելի վաղ հաղորդվել էր, որ քրեական գործով, որի մեջ մեղադրվում է սրբազանը, նախաքննության մարմինը զբաղված է «տրագիկոմեդիկ զարգացումներով»։

Այս իրադարձությունը տեղի է ունեցել այն պահին, երբ Իզմիրլյան բժշկական կենտրոնում պետք է մատուցվեր Սուրբ Պատարագ։

Հայաստանը՝ Ադրբեջանի «բնական դաշնակից»

Օրերս իշխանական ճամբարին միացած նախկին ընդդիմադիր պատգամավոր Գեղամ Նազարյանի հայտարարությունը Հանրային հեռուստաընկերության եթերում, ըստ որի Հայաստանն ու Ադրբեջանը «բնական դաշնակիցներ» են, կարող է ընկալվել որպես գործող իշխանության արտաքին քաղաքական տրամաբանության բաց տեքստային ձևակերպում։

Այս հայտարարությունը ոչ թե անհատական կարծիք է, այլ իշխանական դիսկուրսի մաս, որը նպատակ ունի նորմալացնել նախկին հակառակորդի հետ ռազմավարական մերձեցման գաղափարը և այն ներկայացնել որպես օբյեկտիվ, նույնիսկ «բնական» գործընթաց։

Երբ այդ թեզը համադրվում է Ադրբեջանի նկատմամբ բացասական քաղաքական-տեղեկատվական դիսկուրսի գրեթե լիակատար բացակայության, ինչպես նաև Ռուսաստանի դեմ համակարգային հակաքարոզչության առկայության հետ, ձևավորվում է հստակ քաղաքական պատկեր։ Խոսքը ոչ թե բազմավեկտոր արտաքին քաղաքականության, այլ թշնամի–բարեկամ առանցքների վերաձևակերպման մասին է։

Ում դեմ է ուղղված Հայաստան–Ադրբեջան տանդեմը

Ձևավորվող Հայաստան–Ադրբեջան տանդեմը չի կարող չլինել ուղղված երրորդ ուժերի դեմ։ Արևմուտքի քավորությամբ ստեղծվող այս կառուցվածքի հիմնական թիրախը դառնում է Ռուսաստանը՝ որպես նախկին անվտանգության առանցքային դերակատար։

Միաժամանակ այս տանդեմը օբյեկտիվորեն սպառնալիք է նաև Իրանի տարածաշրջանային դիրքերին, քանի որ տրանսպորտային, էներգետիկ և անվտանգության բաղադրիչներով սերտացումը նպատակ ունի շրջանցել և թուլացնել Իրանի դերակատարումը։

Արդյունքում ձևավորվող առանցքը ոչ թե հաշտեցման նախագիծ է, այլ արտաքին կառավարվող գեոպոլիտիկական կոնստրուկցիա, որտեղ Հայաստանը օգտագործվում է որպես թույլ օղակ ավելի լայն հակադրության շղթայում։

Եթե հայ հանրությունը և քաղաքական էլիտան կամք ու հնարավորություն չգտնեն կտրուկ փոփոխությունների գնալու, ապա մեզ համար նախատեսվում է Ադրբեջանի առաջնորդությամբ հակառուսական ճակատում մսացու լինելու դեր։ Այդ փոփոխությունների բացակայությունը Հայաստանը կարող է վերածել աշխարհաքաղաքական աղետի գոտու, որտեղից դուրս գալու հնարավորությունները խիստ սահմանափակ են։

Ինչով է վտանգավոր Հայաստանի և Ադրբեջանի էներգետիկ համակարգերի միավորումը

Այս ռազմավարական մտահոգությունը սկիզբ է առել 2017 թվականին, երբ ՔՊ-ի հիմնադիր անդամ Ալեն Սիմոնյանը իր 10 փոփոխությունների ցանկում նշել էր «Հայաստան, Վրաստան, Ադրբեջան՝ մեկ միասնական կառույցների ստեղծում» կետը։ Այդ ժամանակ շատերը սա համարեցին անլուրջ մտքի շարադրում, սակայն ժամանակը ցույց տվեց, որ այն դարձավ իշխանության բերված ՔՊ-ի հռչակագիրը։

Օրերս վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանի հայտարարությունը՝ ԱԺ ամբիոնից, որ «Հայաստանի և Ադրբեջանի էներգետիկ համակարգերը միանալու են իրար», ավելացրեց իրական մտահոգության առարկա։

Սա արդեն լրջագույն հայտարարություն է, որը պետք է դիտարկել ոչ թե որպես փոխկապակցվածության, այլ ասիմետրիկ կախվածության մոդել։ Դասական լիբերալ տեսությունը ենթադրում է, որ փոխկապակցվածությունը նվազեցնում է հակամարտության հավանականությունը, սակայն դա գործում է միայն այն դեպքում, երբ կողմերը համադրելի են ուժի, ինստիտուցիոնալ կայունության և ռազմաքաղաքական նպատակների մեջ։

Այս պարագայում Հայաստանը պատերազմում պարտված, անվտանգային ճեղքեր ունեցող և չվերականգնված ռազմական կարողություններով պետություն է, մինչդեռ Ադրբեջանը հանդես է գալիս որպես ուժ կուտակող, պահանջատիրական և վերանայողական դերակատար։ Արդյունքում էներգետիկ միավորումը չի ստեղծում հավասարակշռություն, այլ ամրագրում է ուժերի անհավասարությունը՝ այն տեղափոխելով ոչ ռազմական, բայց նույնքան ազդեցիկ ոլորտ։

Էներգետիկան ժամանակակից պետությունում պարզապես տնտեսության ճյուղ չէ, այլ իշխանության ենթակառուցվածք։ Ով վերահսկում է էներգետիկ հոսքերը, վերահսկում է նաև քաղաքական որոշումների կայացման միջավայրը։ Նման միավորման պայմաններում Ադրբեջանը ստանում է մշտական լծակ Հայաստանի ներքին կայունության վրա ազդելու համար՝ ճնշում գործադրելով ոչ թե բաց ռազմական գործողություններով, այլ կառավարվող ռիսկերով՝ անորոշություններով, տեխնիկական խափանումների սպառնալիքով, շուկայի մանիպուլացիայով։

Սա «կախվածության միջոցով զսպման» դասական օրինակ է, որտեղ թույլ կողմը սահմանափակում է իր մանևրի հնարավորությունները՝ ինքնիշխանության մի հատվածը հանձնելով հակառակորդին։

Ավելին, երբ հակառակորդ պետությունը բացահայտորեն չի հրաժարվել հակահայ հռետորաբանությունից և շարունակում է ներկայացնել քաղաքական ու տարածքային պահանջներ, էներգետիկ միավորումը դառնում է ոչ թ

Երևանի իշխանությունները ձյան մաքրման խնդիրը Գյումրու հետ համեմատելու փորձերը

Երևանի քաղաքային իշխանությունների որոշ ներկայացուցիչներ, փորձելով իրենց անպատասխանատու և անկարող գործողությունները մեղմել, ձյան մաքրման աշխատանքները տապալելու և քաղաքը պարալիզացնելու թեման փորձում են համեմատել Գյումրու հետ։

Սա ոչ այլ բան է, քան Գյումրու տեղի որոշ քաղաքական գործիչների կողմից իրենց գոյությունը քաղաքում արդարացնելու անհաջող փորձ։ Նրանց հետ ամեն ինչ հասկանալի է՝ իրենց քաղաքը չի հետաքրքրում, կարևոր է միայն իշխանական շեֆի աչքը մտնելը։

Եթե Երևանում տեղի ուներ Գյումրուց մոտավորապես կես քանակությամբ ձյուն, ես հաստատ համոզված եմ, որ մայրաքաղաքը շաբաթներով կմնար անցանցելի վիճակում։ Իհարկե, Գյումրու իրավիճակը ևս իդեալական չէ, բայց այն ի տարբերություն միլիարդներով պարգևավճարներ բաժանող ՔՊ-ականների կառավարած Երևանի՝ իրավիճակը տանելի է։

Այսօր ես կնկարեի, բայց մտքովս չէր անցել, որ երևանյան իշխանությունները Գյումրու վրա կփորձեն ինքնահաստատվել՝ իրենց ապիկարությունը արդարացնելու համար։

Հ․Գ․ Մյուս անգամ «Մայր Հայաստան» կուսակցությանը բնորոշում տալուց որոշ ՔՊ-ական պատանիների հորդորում եմ օգտագործել բացառապես հայամետ քաղաքական ուժ որակումը։ Հիշե՜ք, «Մայր Հայաստանի» սկզբունքային տարբերություններից մեկը՝ էրդողանի ու Ալիևի սիրելի «Քաղաքացիական պայմանագրից» հենց դրանում է կայանում։

Դերենիկ Մալխասան
«Մայր Հայաստան» կուսակցության վարչության անդամ
Ֆեյսբուքյան էջից

Գյումրիի քաղաքապետ Վարդան Ղուկասյանի դիմումը ԱԱԾ-ի մեկուսարանից

Հայաստանի օրվա իշխանությունների կամայական որոշմամբ արդեն ավելի քան երեք ամիս է, ինչ զրկված եմ ազատության։ Բացի այն, որ Նիկոլ Փաշինյանի կամակատար իրավապահ մարմինները և դատական իշխանության ներկայացուցիչները նպատակադրված կերպով խախտում են իմ և երկրի մյուս քաղբանտարկյալների իրավունքները՝ զրկելով մեզ բանտում տարրական պայմաններից, նրանք ջանք չեն խնայում կատարելագործելու մահվան այն գործիքակազմը, որը յուրովի օգտագործում են յուրաքանչյուրիս նկատմամբ։

Իշխանության հասած այս անձինք, որոնք Հայ Առաքելական Սուրբ Եկեղեցին տանջող և սպանող արյունարբուներ են, թույլ չեն տալիս ինձ մասնակցել մեր եկեղեցու կիրակնօրյա պատարագներին։ Բացի այն, որ ինձ և մյուսներին պահում են անմարդկային պայմաններում, նրանք նույնիսկ թույլ չեն տալիս ինձ ստանալ պատշաճ բժշկական օգնություն՝ արգելելով անգամ շտապ բուժօգնության խմբին մտնել իմ խուց և տեղափոխել ինձ հիվանդանոց՝ բժիշկի ցուցման համաձայն։

Սա ոչ արդարադատության, ոչ էլ հումանիզմի բացակայություն է․ սա դանդաղ մարդասպանություն է։

Հորդորում և առաջարկում եմ Հայաստանի անկախ լրագրողներին և լրատվամիջոցներին՝ մտնել ԱԱԾ-ի մեկուսարան և սեփական աչքերով համոզվել, թե ինչ պայմաններում են պահվում Նիկոլ Փաշինյանի իշխանության դեմ արտահայտված քաղբանտարկյալները։ Այդ փաստերը ներկայացրեք միջազգային կազմակերպություններին, ինչպես նաև նրանց, որոնք կեղծ խաղաղության անվան տակ իրականում մորթում են Հայաստանը՝ աջակցելով օրվա իշխանություններին։ Նմանները ոչ թե Հայաստանի զարգացման մասին են մտածում, այլ իրենց քաղաքական և տարածաշրջանային շահերի մասին։

Ուստի օրերս Ռուսաստանի Դաշնության արտաքին գործերի նախարարի և Ռուսաստանի ազդեցիկ քաղաքական գործիչների հրապարակային հնչեցրած մտահոգությունները՝ իմ և Հայաստանի մյուս քաղաքական բանտարկյալների վերաբերյալ, մեկ նպատակ ունեն՝ արթնացնել ձեզ, կոչ անել լինել զգոն առաջիկայում սպասվելիք քաղաքական վերադասավորումների և աշխարհաքաղաքական իրադարձությունների նկատմամբ։

Իմ անունից իմ փաստաբանի կողմից ներկայացված հրատապ միջոց կիրառելու դիմումի քննության շրջանակում Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանը 2026 թվականի հունվարի 22-ի որոշմամբ հարցեր է ուղղել Հայաստանի Հանրապետության կառավարությանը՝ կալանավայրում իշխանությունների կողմից իմ նկատմամբ դրսևորված վերաբերմունքի, ինչպես նաև ինձ արդյունավետ բժշկական օգնություն տրամադրելու վերաբերյալ։

Հայաստանի Հանրապետության կառավարությունը պարտավոր է Եվրոպական դատարանին պատասխան ներկայացնել մինչև 2026 թվականի հունվարի 29-ը։ Իրողությունն այն է, որ միջազգային հանրությունը բավականին երկար ժամանակ բաց աչքերով հանդուրժում է Հայաստանում տեղի ունեցող քաղաքական հալածանքները, հաշվեհարդարը, խոսքի, խղճի և հայ քրիստոնյաների կրոնական ազատությունների սահմանափակումներն ու արգելքները։ Սակայն սա չի կարող շարունակվել հավերժ։

Սիրելիներս, ես մեծ հավատքով պայքարում եմ և չեմ ընկրկում։ Հորդորում եմ լինել զգոն, աչալուրջ և ուշադիր։ Օրվա իշխանությունները փորձել են մեզ լռեցնել, բայց չեն կարող լռեցնել ժողովրդի արդար ցասումը։ Սթափ գնահատեք իրավիճակը, համադրեք փաստերը։ Առջևում շատ անելիքներ կան, որոնցից կախված է լինելու մեր սուրբ հայրենիքի ապագան։

Գյումրի համայնքի ղեկավար, քաղաքապետ
Վարդան Ղուկասյան