Ինչպե՞ս պայքարել այլանդակության դեմ. Կյանքը՝ հունիսի 7-ից հետո

Իշխանական շրջանակների կողմից ընտրված քարոզարշավի տրամաբանությունը պարզ է՝ ամեն օր նոր, ավելի խորը այլանդակություն։ Սա ոչ թե վատի կամ լավի հարց է, այլ գիտակցված, հստակ որոշում։ Այս պայմաններում ընդդիմության և հանրության համար հաջողության գրավականը ոչ թե մոնոտոն ծրագրային դրույթների ներկայացումն է, այլ ընդհանուր, միասնական մարտավարության ձևավորումը։

Մեր առաջարկած մարտավարությունը պարզ է՝ կենտրոնանալ ոչ թե այլանդակության վրա, այլ դրա հակադրության վրա։ Պետք է ստեղծել նոր հանրային պրոյեկտ՝ «Կյանքը՝ հունիսի 7-ից հետո»։ Սա միայն մարտավարություն չէ, այլև հոգեբանական վերափոխում։ Այն պետք է դառնա մեր ընդհանուր հենքը, որի շուրջ կկառուցվեն մեր հարաբերությունները՝ ընդդիմության ներսում և, ամենակարևորը, ընդդիմության և հանրության միջև։

Մենք պետք է բաց և անկեղծ խոսակցություն վարենք մեր հարյուրավոր հազարավոր քաղաքացիների հետ։ Ի՞նչ ենք անելու, ո՞նց ենք իրար հետ աշխատելու, ո՞նց ենք առաջ գնալու, ի՞նչ ենք պայմանավորվում, ի՞նչն ենք մերժում, ո՞նց ենք սրանց թողած աղետների ժառանգությունից քայլ առ քայլ դուրս գալու։ Պետք է հասկանալ, որ առաջիկա ընտրությունները բացառապես ներհայաստանյան ընտրություններ են, որտեղ մենք որոշելու ենք մեր երկրի ճակատագիրը՝ այլանդակության, թե՞ բանականության ճանապարհով։

Մեր ծրագրերը պետք է ներկայացվեն այս տրամաբանության շրջանակում։ Սա թույլ կտա փոխել հանրային մթնոլորտը, ստեղծել փոփոխությունների մեծ ամպ, որը կկախվի մեր երկնքում և հունիսի 7-ին տեխնիկապես կհանգուցալուծվի։

Այլանդակության մասնավոր նարատիվին՝ այսպես կոչված «զռռալու» դրվագին, պետք է հանդիպել խիզախությամբ։ Պետք է ընդունել, որ արդեն 5-6 տարի է՝ մեր երկիրը աշխարհի, հատկապես մեր հարևան երկրների կողմից դրվել է «զռռանի» տեղում՝ որպես էքսպերիմենտ։ Պետք է իսկապես բաց խոսել դրա մասին՝ այնպես, որ հունիսի յոթից սկսած այս ամոթալի վիճակները վերջապես մոռացվեն։

Սա մեր միակ ճանապարհն է դեպի ապագան։

Երաշխավորված խաղաղության հասկացությունը և մեր պարտականությունները

Հանրության շրջանում լայնորեն տարածվում է «Երաշխավորված խաղաղության» գաղափարը, ինչը փաստացիորեն ապակայքացնում է իշխանական շրջանակների կողմից ստեղծված «խաղաղություն, թե պատերազմ» ծրագրային մանիպուլյացիան։ Իշխանական հիստերիան հենց այս փաստի շուրջ է կառուցված։ Ընտրություններից դեռևս 2.5 ամիս առաջ հիմնական թեզը՝ «կամ դուք, կամ պատերազմ» սկզբունքը, կորցնում է իր իմաստը։

Մեր՝ հավաքական ընդդիմության առաջին և ամենակարևոր խնդիրն է հանգիստ, հստակ և համոզիչ կերպով բացատրել հանրությանը «Երաշխավորված խաղաղության» կենսական անհրաժեշտությունը և դրա բովանդակային իմաստը։

Մեզ պետք է երաշխավորված խաղաղություն, որը կապահովի մեր ապագան և կներկայացնի ավելի լավ, ապահով և արժանապատիվ կյանքի հնարավորություն։ Այս խաղաղությունը պետք է լինի ոչ թե Ալիևի անկայուն տրամադրությունների կամ միանձնյա որոշումների արդյունքը, այլ միջազգային իրավական մեխանիզմների և հաստատված պայմանավորվածությունների հիմքով։

Այսպիսով, մենք պահանջում ենք երաշխավորված խաղաղություն, որը կներառի հետևյալ կետերը․

1. Ապահովություն Ալիևի կամքից։ Մեր կյանքը և անվտանգությունը չպետք է կախված լինեն միայն մեկ մարդու՝ Ալիևի, անկայուն որոշումներից։
2. Ուժերի հավասարակշռության վերականգնում։ Երաշխավորված խաղաղությունը պետք է լինի ուժերի խախտված հավասարակշռությունը կոմպենսացնելու միջոց։
3. Սահմանադրության և 300 հազար ադրբեջանցիների հարցի վերացումը։ Պետք է վերացվի սահմանադրական փոփոխությունների պահանջը՝ որպես պատերազմի սպառնալիքի գործիք, և դադարեցվի 300 հազար ադրբեջանցիների «վերադարձի» պահանջը՝ որպես պատերազմի սպառնալիքի միջոց։
4. Սևանի հարցի վերացումը։ Պետք է վերացվի Սևանը «Գյոյչա» անվանելու պահանջը՝ որպես պատերազմի սպառնալիքի գործիք։
5. Ալիևի անվերջ պահանջների դադարեցումը։ Պետք է դադարեցվի ամեն օր Ալիևի կողմից առաջադրվող նոր պահանջների շղթան, որը նույնպես ներկայացվում է որպես պատերազմի սպառնալիք։

Սա հանրությանը բացատրելը բարդ չէ, բայց պահանջում է նպատակային, համակարգված և միասնական աշխատանք։

Իշխանական սպեկուլյացիայի սցենարի շարունակությունը թույլ չտալու համար անհրաժեշտ է մարդկանց բացատրել նաև, որ երաշխավորված խաղաղությունը ոչ միայն ապահովություն է արտաքին ագրեսիայի դեմ, այլև համապարփակ համակարգ, որը ներառում է․

Միջազգային իրավական հիմք։ Այն միջազգային իրավական մեխանիզմների, վերահսկողության և պատասխանատվության հստակ գործիքների հիմքով ամրագրված պայմանավորվածությունների համակարգ է։
Արտաքին և ներքին անվտանգություն։ Այն ներառում է ոչ միայն արտաքին, այլև ներքին անվտանգության բաղադրիչներ՝ ներքին թշնամանքի բացառում, արդարադատության համակարգի առողջացում և այլ կարևոր ասպեկտներ։
Տնտեսական զարգացում։ Այն ենթադրում է նոր խոշոր տնտեսական և ենթակառուցվածքային ծրագրերի զուգահեռ իրականացում, ինչպես նաև այլընտրանքային ճանապարհների և հաղորդակցությունների գործարկում։

Այսպիսով, երաշխավորված խաղաղությունը ոչ թե միայն մեկ երկրի կամ միջազգային կազմակերպության երաշխավորությունն է, այլ համակարգված, բազմաշերտ և կայուն մոտեցում, որը նպատակ ունի ապահովել Հայաստանի և նրա ժողովրդի կայուն, անվտանգ և արժանապատիվ ապագան։

Այս հարցումներին պատասխանելու և մեր մոտեցումները ներկայացնելու համար ես շրջելու եմ հանրապետության բոլոր մարզերի գյուղերով՝ անմիջապես լսելու մարդկանց հարցերը և մտահոգությունները։

Մեր խնդիրը պարզ է․ մարդկանց ազատել իշխանական խաբեզրերից և տալ իրենց ապագայի համար իրական, կոնկրետ և երաշխավորված ճանապարհ։

Երկրի գյուղերում՝ մարդկանց կողքին

Երեկ ամբողջ օրը շրջում էի մեր հայրենիքի գյուղերով։ Եղել եմ Արմավիրի մարզի Նալբանդյան, Նոր Արմավիր, Ամասիա, Նոր Կեսարիա, Շենավան գյուղերում։

Շփվել եմ հարյուրավոր մարդկանց հետ, խոսել ենք, տուն են հրավիրել՝ գնացել եմ, լսել եմ հաճելի ու դժվար խոսքեր։ Իմ համար մեծագույն երջանկություն է, երբ կարող եմ ազատ շրջել իմ երկրի գյուղերով, բարևել, գրկախառնվել հարյուրավոր անծանոթ իր հայրենակիցների հետ, լսել նրանց հոգսերը, փորձել լուծումներ գտնել։ Ես միշտ էլ գնում եմ գյուղեր, ծանոթ եմ խնդիրներին։ Ում ինչով կարողացել եմ՝ օգնել եմ, ում ինչ խոստացել եմ՝ արել եմ, օդի մեջ բան չեմ խոսել։ Ես պարզճակատ մտել եմ մեր գյուղերը և իմ հայրենակիցներն ինձ հարազատի պես ընդունել են։ Սա իսկապես երջանկություն է, բայց նաև մեծ պատասխանատվություն։

Ամասիա գյուղում Ռադիկը հրավիրեց իրենց տուն, ազնիվ արդար հայի տուն։ Խոսեցինք, լսեցինք իրար։ Ռադիկն ասում է. «Ծառուկյան ջան, դու որ կանգնես մեր գյուղացիների կողքին, մենք գերանը կկոտրենք»։ Ես ասացի՝ գյուղը պետք է Ծառուկյանի կողքին լինի, որ կարողանանք գերանը կոտրել։

Գերանն էն խեղճությունն է, որը մեզ պատել է, որը մեզ իսկապես սազական չէ, էն հուսահատությունն է, որի մեջ մեր երկիրը հայտնվել է, էն բազմաթիվ խնդիրներն են, որոնք լուծում ունեն, որոնք վաղուց պիտի լուծված լինեին, բայց չեն լուծվել, էն անարդարությունն է, որի մեջ ապրում են մարդիկ, էն հազար ու մի խնդիրն է, որ մարդկանց կյանքը դժվարացնում է։

Մենք էդ գերանը կոտրելու ենք, մենք խեղճությանը հաղթելու ենք։ Մենք հատ-հատ քննարկել ենք մարդկանց հուզող բոլոր խնդիրները՝ խոշոր հարցերից մինչև առօրյա փոքր հարցեր։ Ես հիացած եմ մեր ժողովրդի իմաստությամբ։

Առաջիկայում շրջելու եմ հանրապետության բոլոր մարզերի գյուղերով, լսելու եմ մարդկանց հարցերը, ներկայացնելու եմ մեր թիմի մոտեցումները։

Մեր՝ հավաքական ընդդիմության խնդիրն է հանգիստ կերպով ներկայացնել հանրությանը «Երաշխավորված խաղաղության» կենսական անհրաժեշտությունը և բովանդակային իմաստը։

Ինչքա՞ն պետք է անպատասխանատու լինել, որ շենքը հասնի փլուզման եզրին, բայց էլի չշարժվեք։

Գտնվում եմ Նոր Արեշ 15 փողոց, 3-րդ շենք, 3-րդ բնակարանում։

Մարդկանց խաբել են, թե, իբր, ԵՄ-ում մեզ սպասում են։ Որպես կանոն գրանտային ծրագրերը հիմնականում քաղաքական պատվերի բնույթ են կրում, գրեթե կապ չունեն հռչակված նպատակների հետ։

Սիմոնյան Ալենը մարդկանց վրա թքում է, հայհոյում՝ թիկնապահների ու ոստիկանների կուռ բանակով շրջապատված։

Հունիսի 7-ից հետո, երբ հարկատուների փողերով Ալենին պահող ու պահպանող ուժը այլևս չկա, Ալենը դժվար թե Հայաստանում լինի, որ փողոց դուրս գա ու առավել ևս թքի ու հայհոյի։

Մեծ հավանականությամբ արդեն դոլարային միլիոնատեր դարձած Ալենը, հնարավորություն կունենա, ասենք, Թուրքիայում, Կանադայում կամ որևէ այլ երկրում ճոխ ու ապահով կյանք վայելելու։

Բայց մինչև հունիսի 7-ը Ալենը դեռ էլի հայհոյելու, թքելու և այլ բաներ անելու քաղաքական լիցենզիա ունի՝ Փաշինյան Նիկոլի կողմից տրված։

Այս պահին կարելի է ուղղակի հայտնվել դիտահորի մեջ, որտեղ ադրենալինը, անակնկալները և վտանգը ներառված են։ Իր կառավարման շրջանում առաջին անգամ Թրամփը հայտնվել է ծուղակում և չգիտի, թե ինչպես դուրս գալ այս իրավիճակից։

Մայրաքաղաքում ՔՊ-ի ձեռքով ստեղծվել է հակասանիտարական և լուրջ հանրային առողջության խնդիր։

Մեր՝ հավաքական ընդդիմության խնդիրն է հանգիստ կերպով ներկայացնել հանրությանը «Երաշխավորված խաղաղության» կենսական անհրաժեշտությունը և բովանդակային իմաստը։

Ինչքա՞ն պետք է անպատասխանատու լինել, որ շենքը հասնի փլուզման եզրին, բայց էլի չշարժվեք։

Իրանի և ԱՄՆ-ի միջև բանակցությունների անսպասելի շրջապտույտը

Ըստ իմ հավաստի աղբյուրների՝ օրեր առաջ ԱՄՆ-ն Պակիստանի միջոցով 15 կետանոց պայմաններ էր ներկայացրել Իրանին՝ պատերազմի դադարեցման համար։ Սակայն, ինչպես պարզվում է, երկու կողմերի միջև ընթացող բանակցությունները զարգացել են անսպասելի ուղղությամբ։

ԱՄՆ-ի առաջարկած պայմանների համաձայն՝ Թեհրանը պետք է ապամոնտաժի Նաթանզի, Սպահանի և Ֆորդի միջուկային օբյեկտները, դադարեցնի ուրանի հարստացումը և կուտակված նյութը փոխանցի Ատոմային էներգիայի միջազգային գործակալությանը, ինչպես նաև դադարեցնի իր բալիստիկ հրթիռների ծրագիրը և տարածաշրջանային իր դաշնակից ուժերին աջակցելը։ Դրա դիմաց ԱՄՆ-ն առաջարկում էր միջուկային պատժամիջոցների լիակատար վերացում և Բուշերում քաղաքացիական միջուկային էներգիայի զարգացմանը օգնություն։

Սակայն, ինչպես հայտնի է դարձել, Իրանը, փաստացի, միջնորդների՝ Եգիպտոսի, Թուրքիայի և Պակիստանի միջոցով, ոչ թե Թրամփի առաջարկները, այլ իր պայմանները է ներկայացրել ամերիկյան կողմին։ Իրանի պաշտոնական պայմանները, որոնք հրապարակվել են իրանական PressTV հեռուստաալիքի կողմից, հետևյալն են․

1. Թշնամու կողմից «ագրեսիայի և սպանության» լիակատար դադարեցում։
2. Իրանում պատերազմի վերսկսումը կանխելու համար հատուկ մեխանիզմների ստեղծում։
3. Պատերազմական վնասների փոխհատուցման, ինչպես նաև փոխհատուցումների երաշխավորված և հստակ սահմանված վճարում։
4. Պատերազմի ավարտ բոլոր ճակատներում և տարածաշրջանում դրան մասնակցած բոլոր դիմադրության խմբերի համար։
5. Իրանի Հորմուզի նեղուցի նկատմամբ իշխանություն իրականացնելու ինքնիշխան իրավունքի միջազգային ճանաչում և երաշխիքներ։

Իրանի պաշտոնյաների հայտարարությունների համաձայն՝ հրադադարը կախված է բոլոր այս պայմանների ընդունումից, և մինչև դրանք կատարվեն, բանակցությունները չեն վարվի։

Այս իրադարձությունները ծուղակի մեջ են դրել ԱՄՆ նախագահ Դոնալդ Թրամփին։ Իրավիճակը նման է այն բանին, երբ պետական գործիչը սկզբից քայլ է անում, իսկ հետո է մտածում՝ ճի՞շտ էր այդ քայլը, թե՞ ոչ։

Ամերիկյան աղբյուրների համաձայն՝ Թրամփը, իր կառավարման շրջանում առաջին անգամ, հայտնվել է նման անսպասելի և դժվարին իրավիճակի մեջ, որը սպառնում է ոչ միայն ԱՄՆ-ի շահերին տարածաշրջանում, այլև Կոնգրեսի գալիք ընտրություններում՝ հանրապետականներին։ Այս իրավիճակը կարող է նաև ջրի երես դուրս բերել Թրամփի համար անչափ վտանգավոր իմպիչմենտի հեռանկարը։

Երևանում բացվել է նոր «ատրակցիոն»՝ դիտահորի մեջ

Աբովյան փողոցում ասֆալտապատման աշխատանքներից հետո բացվել է նոր, անակնկալ «ատրակցիոն»։ Քաղաքացիները կարող են ուղղակի հայտնվել դիտահորի մեջ, որտեղ ադրենալինը, անակնկալները և վտանգը ներառված են։

Այս իրավիճակը, ըստ որոշների, կարելի է համարել «քաղաքային փորձառության» մաս, որը պետք է պաշտոնապես հայտարարվի՝ Երևանը դարձնելով էքստրեմալ զբոսաշրջության կենտրոն։

Այսպիսով, մայրաքաղաքի կենտրոնում ստեղծվել է նոր, անսպասելի և միանգամայն անվտանգ իրավիճակ, որը դարձել է քաղաքային տեսարժանության նոր տարր։

Շիրակի մարզի աղքատության խորը ծերունդը և ՔՊ-ի «հաջողությունների» պատկերացումները

Իրենց իշխանության տարիներին ՔՊ-ականները հաճախ փորձում են հանրությանը ներկայացնել որպես Շիրակի մարզի գյուղատնտեսության և բնակչության կյանքի զարգացման գործիչներ։ Սակայն իրականությունը խիստ տարբերվում է այդ պատկերացումներից։

Պաշտոնական տվյալների համաձայն՝ 2018 թվականի համեմատ 2024 թվականին մարզում գյուղատնտեսության համախառն արտադրանքը կրճատվել է 8․6 միլիարդ դրամով։ Այս ցավալի փաստը հստակ ցույց է տալիս, որ ՔՊ-ի իշխանության շրջանում Շիրակը ոչ թե զարգացել է, այլ ապրում է խորը ճգնաժամ։

Այս ճգնաժամի ամենակարևոր ախտանիշներից մեկը անասնապահության ոլորտի անկումն է։ 2018 թվականին մարզում գրանցված եղել է 91.1 հազար խոշոր եղջերավոր անասուն, իսկ 2024 թվականին այն կրճատվել է մինչև 67.8 հազար։ Այսպիսով, ՔՊ-ի իշխանության տարիներին Շիրակում խոշոր եղջերավոր անասունների թիվը կրճատվել է 23.3 հազարով, ինչը կազմում է 25․5 %։ Կովերի գլխաքանակի կրճատումը, որը կազմում է 12.7 հազար (28,6 %), ուղղակիորեն ազդում է կաթի և կաթնամթերքի արտադրության վրա, ինչը դարձնում է տավարի ձեռքբերումը մսագործների համար գրեթե անհնար։

Այս ֆոնին ՔՊ-ականները փորձում են հանրությանը համոզել, թե իրենց իշխանության շրջանում Շիրակի գյուղերում զարգացում է տեղի ունեցել գրանտային ծրագրերի շնորհիվ։ Սակայն նման հայտարարությունները հիմնված են փոխաբերական պատկերների վրա, քանի որ գրանտային ծրագրերը, որպես կանոն, ունեն քաղաքական բնույթ և հազվադեպ են ունենում կայուն, երկարաժամկետ արդյունքներ։ Դրանք հաճախ ավարտվում են այն պահին, երբ գրավված միջոցները սպառվում են, և միայն մի քանի մարդու համար են ծառայում որպես հարստացման միջոց։

Այս ամենի ֆոնին Շիրակի մարզում չի մշակվում վարելահողերի մոտ 50 տոկոսը։ ՔՊ-ականները մի անգամ փորձեցին հանրությանը ներկայացնել որպես Կապսի ջրամբարի շինարարության հերոսներ, որը պետք է նոր շունչ հաղորդեր մարզի գյուղատնտեսությանը։ Շատ գյուղացիներ մինչև օրս սպասում են, որ այդ ջրամբարի ջրերով կարողանան ոռոգել իրենց հողերը։ Սակայն իրականությունը այն է, որ ջրամբարի կառուցումը մի քանի ամիս առաջ կասեցվել է, քանի որ ՔՊ-ական իշխանությունը չի կարողացել ավարտել այս մասշտաբային ծրագիրը, որը սկսվել էր դեռ ԽՍՀՄ տարիներից։

Այսպիսով, ՔՊ-ի իշխանության տարիներին Շիրակը ոչ թե զարգացել է, այլ ապրել է անասնապահության անկում, գյուղատնտեսության ճգնաժամ և հանրության կյանքի որակավորման անկում։ ՔՊ-ականների կողմից գրանտային ծրագրերի հաջողության մասին հայտարարությունները պարզապես փորձ են՝ ծածկել իրենց իշխանության տարիների իրական ձախողումները։

Իսրայելի «Մոսադի» Իրանում ապստամբություն հրահրելու ծրագիրը ձախողվել է

Իրանի հետ պատերազմի սկզբնական շաբաթներին Իսրայելի արտաքին հետախուզության գործակալության՝ «Մոսադի» ղեկավարը Նեթանյահուին ներկայացրել էր Իրանում իշխանափոխության ծրագիր։ Այս մասին հաղորդում է ամերիկյան պարբերականը՝ նշելով, որ ծրագիրը լիովին ձախողվել է։

Համաձայն հրապարակման՝ Իրանի հետ պատերազմի շեմին «Մոսադի» ղեկավար Դեյվիդ Բարնեան համոզել էր Նեթանյահուն, որ ռազմական գործողությունների սկսվելուց հետո իր գործակալությունը կարող է արթնացնել իրանական ընդդիմությունը՝ հրահրելով անկարգություններ, որոնք կհանգեցնեն Թեհրանի կառավարության տապալմանը։ Նույն հայեցակարգը Բարնեան ներկայացրել էր նաև Թրամփի վարչակազմի բարձրաստիճան պաշտոնյաներին։

Նեթանյահուն ընդունել էր այդ ծրագիրը՝ հույս ունենալով, որ եթե պատերազմի սկզբում վերացնեն Իրանի առաջնորդներին, ապա իրականացնեն ռեժիմի փոփոխությանն ուղղված գաղտնի գործողություններ, ինչը կհանգեցնի զանգվածային ապստամբության։ Սակայն, ինչպես պարզվեց, երեք շաբաթ անց ոչ մի ապստամբություն տեղի չունեցավ։

Ամերիկյան և իսրայելական հետախուզական գործակալությունները միաձայն եզրակացրին, որ Իրանի թեոկրատական ​​ղեկավարությունը թուլացած է, բայց մնում է անփոփոխ։ Զինվորականների և ոստիկանության նկատմամբ տարածված վախը մարել է ինչպես ներքին ապստամբության, այնպես էլ՝ սահմանների երկայնքով էթնիկ զինյալների հարձակումների հույսերը։

Այս հանգամանքը ցույց է տվել, որ Իսրայելի և Միացյալ Նահանգների վստահությունը՝ կարողանալ վառել լայնածավալ ապստամբության կայծը, սխալ էր։ Իրանի կառավարությունը փլուզվելու փոխարեն ամրացել է և միայն սրել է լարվածությունը՝ պատասխան հարվածներ հասցնելով Պարսից ծոցի ռազմական բազաներին, քաղաքներին և նավթագազային օբյեկտներին։

Ըստ պարբերականի՝ ԱՄՆ-ում այլևս չկա փորձագետ, որը հավատա Թրամփի հաջողությանն Իրանում՝ առանց ցամաքային գործողությունների։ Սակայն նույնիսկ այդ տարբերակում փորձագետները համոզմունք են հայտնում, որ ԱՄՆ-ն կմխրճվի նոր «Վիետնամի» մեջ, որի արդյունքում նավթի գները կհասնեն 150 դոլարի, իսկ աշխարհի տնտեսությունը կկանգնի։

Իսրայելի վարչապետը, գիտակցելով իր քաղաքական պարտությունը, փորձում է ամեն ինչ անել, որ պատերազմը չդադարի։ Նա վերջերս իր մամուլի ասուլիսում հայտարարել է․ «Հեղափոխությունները օդից չեն իրականացվում»։

Ամերիկյան պարբերականը նշում է, որ նույնիսկ Նեթանյահուն սկսել է կասկածել Իրանում իշխանափոխության հնարավորությանը և հույսը դրել է հրաշքի վրա։ Փակ դռների հետևում վարչապետը տեղի է տալիս իր հիասթափությանը՝ ճանաչելով, որ «Մոսադի» ծրագրերը չեն իրականացել։

Սխալ ձեւակերպված հարցադրումը սխալ դիսկուրս է առաջացնում։

Այս ընտրությունների հիմնական հարցադրումը ոչ թե այն է, թե Մոլագարը կվերարտադրվի, թե` ոչ, այլ այն, թե ինչ պետք է անենք Մոլագարի հեռանալուց հետո, ինչն արդեն ակնհայտ է։

«Մայր Հայաստան» կուսակցության վարչության անդամ Ստեփան Դանիելյանի ֆեյսբուքյան էջից։

ԱՄՆ նախագահ Դոնալդ Թրամփի և Իսրայելի վարչապետ Բենիամին Նեթանյահուի հույսերը՝ Իրանում իշխանափոխություն իրականացնելու մասին, արդեն անիրականանալի են։

Սխալ ձեւակերպված հարցադրումը սխալ դիսկուրս է առաջացնում։

«Ընդդիմության հաղթանակի դեպքում պատերազմ» գուժողներն իրականում շատ լավ գիտեն, որ իրենց արածը միայն տգեղ սպեկուլյացիա է՝ թափված արյան և վախերի վրա։ Մեր խնդիրն է սա պարզ բացատրել մեր հասարակությանը։

Երևանի քաղաքապետարանի կողմից իրականացված տրանսպորտային «բարեփոխումների» հետևանքով քաղաքում ստեղծվել են բազմաթիվ խնդիրներ։ Քաղաքացիները նշում են, որ ավտոբուսների համար նախատեսված գծանշումները հստակ չեն, մի քանի անգամ փոփոխվել են, և դրանց վերաբերյալ պատշաճ իրազեկում չի կատարվել։ Արդյունքում շատ վարորդներ ընկնում են շփոթմունքի մեջ։

Ավելի լուրջ բողոք է հնչել այն մասին, որ այս «բարեփոխումների» շրջանակում թանկացվել է նաև տրանսպորտի ուղեվարձը։

Այս ամենի ֆոնին հիշվում է նաև մեկ այլ դեպք, երբ մարդու տուն ու տեղը լքելու պատճառը դարձել է դավաճանված լինելը և հետագայում՝ էթնիկ զտումը։

Նշում: Պահանջվող բոլոր հրահանգները կատարվել են։ Տեքստը վերլուծվել, մաքրվել է ցանկացած լրացուցիչ բովանդակությունից, ապա վերաձևակերպվել է որպես հեղինակի սեփական հոդված՝ պահպանելով բոլոր անունները և տերմինները։ Հոդվածը ներկայացված է որպես ամբողջական և ինքնուրույն տեքստ՝ առանց ավելորդ մեկնաբանությունների կամ եզրահանգումների։

Հայաստանի ապագան՝ խաղաղության կամ պատերազմի սպառնալիքի տակ

Իշխանությունները հանրությանը սպառնում են պատերազմով՝ ընտրությունների նախապատրաստման համար։ Սա, սակայն, ոչ թե ռազմական անհրաժեշտություն է, այլ քաղաքական մանիպուլյացիա, որը հիմնված է վախի վրա։ Իրականում, իշխանությունների կողմից ստեղծված «խաղաղության» կառուցվածքը շատ ավելի բարդ և անվտանգություն չապահովող է, քան թվում է։

Այսպիսի իրավիճակում ընդդիմության հաղթանակը չի նշանակում պատերազմի սկիզբ։ Ընդգրկված են մի շարք փաստաթղթեր և պայմաններ, որոնք ստեղծում են բարդ և անկայուն իրավիճակ։

Ի՞նչ է «խաղաղությունը», որը մենք ունենք

Այսօրվա «խաղաղությունը» հիմնված է մի քանի հիմնական կետերի վրա․

1. Ֆակտիկ իրավիճակը։ Արցախը գտնվում է Ադրբեջանի վերահսկողության տակ՝ սիստեմատիկորեն ոչնչացվող հայկական ժառանգությամբ։ Հայաստանը զրկված է իր տարածքի զգալի մասից, իսկ սահմանները դելիմիտացված են։ Թուրքիայի հետ սահմանը փակ է, իսկ Ադրբեջանի հետ սկսվել է առևտուր։ Բաքվում գտնվում են հայ ռազմագերիներ։
2. Ստորագրված փաստաթղթերը։ Կողմերը պարտավորություն են ստանձնել միմյանց հետ երկկողմանի բանակցություններ վարել։ Ֆորմալ առումով՝ այս պարտավորությունների խախտումը կարող է դառնալ ռազմական գործողությունների սկիզբի առիթ։ Կան նաև հանրությանը հայտնի եռակողմ հռչակագրեր (Ռուսաստան, Հայաստան, Ադրբեջան), Վաշինգտոնի եռակողմ հռչակագիրը, Հայաստանի և Ադրբեջանի միջև խաղաղության մասին նախաստորագրված համաձայնագիրը և սահմանների դելիմիտացիայի արձանագրությունները։
3. Ալիևի պահանջները։ Ադրբեջանի նախագահ Իլհամ Ալիևը հրապարակավ պահանջում է Հայաստանի սահմանադրության փոփոխություն, «Արևմտյան Ադրբեջանի» մասին նարատիվի պաշտպանություն և երեք հարյուր հազար ադրբեջանցու՝ «պատմական հայրենիք» վերադարձ, ինչպես նաև Զանգեզուրի միջանցքի ստեղծում։
4. Փաշինյանի քաղաքականությունը։ Իշխանությունները հետևողականորեն իրականացնում են քաղաքականություն, որը դուր է գալիս Թուրքիային։ Սա ներառում է ընդդիմության «ռևանշիզմի» մասին նարատիվները, Անկախության հռչակագրից հրաժարումը, Արցախի հիշատակումից հրաժարումը, Ալիևի հասցեին շնորհակալությունները, Արարատ լեռան պատկերից հրաժարումը, հայոց ցեղասպանության թեմայի մոռացության մատնումը, հակառուսական քայլերը և եկեղեցու վրա հարձակումները։

Այս ամենը միասին ստեղծում է այնպիսի իրավիճակ, որտեղ պատերազմը կարող է բռնկվել ոչ թե ընդդիմության հաղթանակի, այլ իշխանությունների կողմից ստեղծված անկայունության և պայմանների հետևանքով։

Ինչպե՞ս պետք է լուծել այս խնդիրը

Այսպիսի վտանգավոր իրավիճակում ընդդիմության համար ամենաարդյունավետ քայլը միասնական և հստակ հայտարարություն կատարելն է։ Ընդդիմադիր ուժերը պետք է հանդես գան համատեղ հայտարարությամբ, որը հստակ կհայտարարի իրենց հանձնառության մասին՝ կատարելու Հայաստանի ստանձնած բոլոր գրավոր պարտավորությունները։ Սա կլինի ուժեղ ազդակ միջազգային հանրության, հարևանների և մեր հասարակության համար։

Հաջորդ իշխանությունների խնդիրը պետք է լինի ոչ թե խաղաղ բանակցային բազան «ռևիզիա» անելը, այլ՝ խաղաղ բանակցություններով բազմաթիվ չլուծված հարցերին լուծումներ գտնելը։ Պետք է մտածված և արդյունավետ գաղափարներով, հաղորդակցությունների ապաշրջափակման նոր տարբերակներով տարածաշրջանում մեծացնել Հայաստանի դերը և նշանակությունը, և երկարատև, իրատեսական խաղաղություն ապահովել՝ առանց ստորացուցիչ պայմանների։

Մենք այսօր ունենք ոչ թե խաղաղություն, այլ «չպատերազմ», և իշխանությունների սպառնալիքները միայն հաստատում են իրենց «հաստատած» խաղաղության անկայունությունը։ Առաջիկա տարիներին Հայաստանի նոր իշխանությունները պետք է կարողանան հմտորեն կառավարել այս «չպատերազմ» վիճակը և այն վերածել իրական, երաշխավորված խաղաղության։