Ամերիաբանկը 11-րդ անգամ ճանաչվել է Հայաստանի լավագույն բանկը

Ամերիաբանկը ճանաչվել է Հայաստանի լավագույն բանկ աշխարհահայտն ֆինանսական ամսագրի կողմից։ Այս հեղինակավոր մրցանակը բանկը ստացել է 11-րդ անգամ՝ ցույց տալով իր կայուն առաջատար դիրքերը հայկական ֆինանսական ոլորտում։

Հաղթողները, որոնց թվում է նաև Ամերիաբանկը, ընտրվել են աշխարհի շուրջ 150 երկրից և տարածքից՝ հիմնվելով բազմաթիվ կարևոր չափանիշների վրա։ Գնահատման գործընթացում հաշվի են առնվել ակտիվների աճը, եկամտաբերությունը, աշխարհագրական ծածկույթը, ռազմավարական գործընկերությունները, բիզնեսի զարգացումն ու նորարարությունը։ Բացի այդ, վերլուծությունն իրականացվել է ֆինանսական շուկաների և վարկանիշային գործակալությունների մասնագետների, բանկային խորհրդատուների և ոլորտի այլ փորձագետների կարծիքների հիման վրա։

Ամսագիրը նշում է, որ 2026 թվականի մրցանակակիր բանկերը կարողացել են հաջողությամբ գործել բարդ և անկանխատեսելի շուկայական պայմաններում՝ արձագանքելով իրենց հաճախորդների կարիքներին և հիմք դնելով ապագա հաջողությունների համար։

Ամերիաբանկի Գլխավոր տնօրեն Արտակ Հանեսյանը նշել է, որ այս մրցանակը հաստատում է բանկի հանձնառությունը՝ մարդակենտրոն մոտեցում պահպանելու, թվային հարթակները զարգացնելու և տեխնոլոգիական նորարարություններին համընթաց քայլելու։ Նա նաև ընդգծել է, որ այս հաջողությունը մեծ պատվաբեր է և միաժամանակ պարտավորեցնում է բանկին շարունակել տրամադրել միջազգային որակի ֆինանսական ծառայություններ և գործարար լուծումներ։

Ամերիաբանկը, որպես Lion Finance Group (LFG) միջազգային ֆինանսական խմբի մաս, արդեն ապրիլի 20-ին պաշտոնապես միացել է աշխարհի առաջատար բորսաներից մեկի՝ Լոնդոնի ֆոնդային բորսայի (London Stock Exchange) FTSE 100 ինդեքսին։

Ամերիաբանկը Հայաստանի տնտեսական ոլորտի առաջատար հաստատություններից է, որը շարունակաբար ներդրումներ է կատարում թվային փոխակերպման ռազմավարության շրջանակում՝ առաջարկելով շուկայում եզակի պրոդուկտներ, ծառայություններ և նորարարական հարթակներ։

Իսրայելի «Մոսադի» Իրանում ապստամբություն հրահրելու ծրագիրը ձախողվել է

Իրանի հետ պատերազմի սկզբնական շաբաթներին Իսրայելի արտաքին հետախուզության գործակալության՝ «Մոսադի» ղեկավարը Նեթանյահուին ներկայացրել էր Իրանում իշխանափոխության ծրագիր։ Այս մասին հաղորդում է ամերիկյան պարբերականը՝ նշելով, որ ծրագիրը լիովին ձախողվել է։

Համաձայն հրապարակման՝ Իրանի հետ պատերազմի շեմին «Մոսադի» ղեկավար Դեյվիդ Բարնեան համոզել էր Նեթանյահուն, որ ռազմական գործողությունների սկսվելուց հետո իր գործակալությունը կարող է արթնացնել իրանական ընդդիմությունը՝ հրահրելով անկարգություններ, որոնք կհանգեցնեն Թեհրանի կառավարության տապալմանը։ Նույն հայեցակարգը Բարնեան ներկայացրել էր նաև Թրամփի վարչակազմի բարձրաստիճան պաշտոնյաներին։

Նեթանյահուն ընդունել էր այդ ծրագիրը՝ հույս ունենալով, որ եթե պատերազմի սկզբում վերացնեն Իրանի առաջնորդներին, ապա իրականացնեն ռեժիմի փոփոխությանն ուղղված գաղտնի գործողություններ, ինչը կհանգեցնի զանգվածային ապստամբության։ Սակայն, ինչպես պարզվեց, երեք շաբաթ անց ոչ մի ապստամբություն տեղի չունեցավ։

Ամերիկյան և իսրայելական հետախուզական գործակալությունները միաձայն եզրակացրին, որ Իրանի թեոկրատական ​​ղեկավարությունը թուլացած է, բայց մնում է անփոփոխ։ Զինվորականների և ոստիկանության նկատմամբ տարածված վախը մարել է ինչպես ներքին ապստամբության, այնպես էլ՝ սահմանների երկայնքով էթնիկ զինյալների հարձակումների հույսերը։

Այս հանգամանքը ցույց է տվել, որ Իսրայելի և Միացյալ Նահանգների վստահությունը՝ կարողանալ վառել լայնածավալ ապստամբության կայծը, սխալ էր։ Իրանի կառավարությունը փլուզվելու փոխարեն ամրացել է և միայն սրել է լարվածությունը՝ պատասխան հարվածներ հասցնելով Պարսից ծոցի ռազմական բազաներին, քաղաքներին և նավթագազային օբյեկտներին։

Ըստ պարբերականի՝ ԱՄՆ-ում այլևս չկա փորձագետ, որը հավատա Թրամփի հաջողությանն Իրանում՝ առանց ցամաքային գործողությունների։ Սակայն նույնիսկ այդ տարբերակում փորձագետները համոզմունք են հայտնում, որ ԱՄՆ-ն կմխրճվի նոր «Վիետնամի» մեջ, որի արդյունքում նավթի գները կհասնեն 150 դոլարի, իսկ աշխարհի տնտեսությունը կկանգնի։

Իսրայելի վարչապետը, գիտակցելով իր քաղաքական պարտությունը, փորձում է ամեն ինչ անել, որ պատերազմը չդադարի։ Նա վերջերս իր մամուլի ասուլիսում հայտարարել է․ «Հեղափոխությունները օդից չեն իրականացվում»։

Ամերիկյան պարբերականը նշում է, որ նույնիսկ Նեթանյահուն սկսել է կասկածել Իրանում իշխանափոխության հնարավորությանը և հույսը դրել է հրաշքի վրա։ Փակ դռների հետևում վարչապետը տեղի է տալիս իր հիասթափությանը՝ ճանաչելով, որ «Մոսադի» ծրագրերը չեն իրականացել։

Պետական համակարգի աշխատակիցներին պարգևավճարների համակարգը փոխվել է

Հայաստանի պետական կառավարման համակարգի աշխատակիցներին պարգևավճարների տրամադրման ձևաչափը փոխվել է։ Իշխանությունները, փորձելով խուսափել տարեվերջի սկանդալներից, որոնք առաջանում էին բարձրաստիճան պաշտոնյաների միանվագ, բայց խոշոր պարգևատրումների պատճառով, դրանք բաժանել են ամսական վճարումների։

Այս փոփոխության մասին տեղեկացել են իմ աղբյուրները Ազգային ժողովում։ Ըստ այդ տեղեկությունների՝ պատգամավորներին մարտ ամսվա համար վճարվել է շուրջ 670 հազար դրամի պարգևավճար։ ԱԺ աշխատակազմի աշխատակիցներին հավելավճարները կազմել են 40-ից մինչև 400 հազար դրամ։

Իսկ գործադիր իշխանության համակարգում պարգևավճարների չափերը զգալիորեն բարձր են։ Նախարարներին, փոխնախարարներին, վարչության և բաժնի պետերին ամսական վճարվում է 3 մլն դրամից սկսող գումար։

Այսպիսով, բարձրաստիճան պաշտոնյաները աշխատավարձին զուգահեռ ամեն ամիս կստանան այսպիսի մեծ գումարներ՝ որպես աշխատավարձի բաղկացուցիչ մաս։ Այս նախագիծը հաստատված է միայն 2025 թվականի երկրորդ կիսամյակի համար՝ մինչև ընտրություններ։

Հիշեցնենք, որ ՀՀ կառավարությունը մարտի 12-ի նիստում հաստատել է 4.6 մլրդ դրամի նախագիծ՝ «Պետական կառավարման համակարգի առանձին մարմինների կատարողականի գնահատման և դրա հիման վրա խրախուսում»։ Պարզվում է, որ պետության հարատևության օրակարգի մեջ տեղավորված միլիարդավոր դրամների պարգևավճարների բաշխումը պետբյուջեի հաշվին կատարվում է սոցիալապես բավականին ծանր վիճակում գտնվող երկրում, որտեղ աղքատության մակարդակը 2024 թվականին կազմել է 21.7 տոկոս։

Այս համակարգի մասին առաջին հերթին տեղեկացել էինք 2025 թվականի վերջին, երբ Նիկոլ Փաշինյանը ստացել էր 12 մլն դրամի պարգևավճար՝ չհաշված մոտ 2 մլն դրամ աշխատավարձը։

Սխալ ձեւակերպված հարցադրումը սխալ դիսկուրս է առաջացնում։

Այս ընտրությունների հիմնական հարցադրումը ոչ թե այն է, թե Մոլագարը կվերարտադրվի, թե` ոչ, այլ այն, թե ինչ պետք է անենք Մոլագարի հեռանալուց հետո, ինչն արդեն ակնհայտ է։

«Մայր Հայաստան» կուսակցության վարչության անդամ Ստեփան Դանիելյանի ֆեյսբուքյան էջից։

ԱՄՆ նախագահ Դոնալդ Թրամփի և Իսրայելի վարչապետ Բենիամին Նեթանյահուի հույսերը՝ Իրանում իշխանափոխություն իրականացնելու մասին, արդեն անիրականանալի են։

Սխալ ձեւակերպված հարցադրումը սխալ դիսկուրս է առաջացնում։

«Ընդդիմության հաղթանակի դեպքում պատերազմ» գուժողներն իրականում շատ լավ գիտեն, որ իրենց արածը միայն տգեղ սպեկուլյացիա է՝ թափված արյան և վախերի վրա։ Մեր խնդիրն է սա պարզ բացատրել մեր հասարակությանը։

Երևանի քաղաքապետարանի կողմից իրականացված տրանսպորտային «բարեփոխումների» հետևանքով քաղաքում ստեղծվել են բազմաթիվ խնդիրներ։ Քաղաքացիները նշում են, որ ավտոբուսների համար նախատեսված գծանշումները հստակ չեն, մի քանի անգամ փոփոխվել են, և դրանց վերաբերյալ պատշաճ իրազեկում չի կատարվել։ Արդյունքում շատ վարորդներ ընկնում են շփոթմունքի մեջ։

Ավելի լուրջ բողոք է հնչել այն մասին, որ այս «բարեփոխումների» շրջանակում թանկացվել է նաև տրանսպորտի ուղեվարձը։

Այս ամենի ֆոնին հիշվում է նաև մեկ այլ դեպք, երբ մարդու տուն ու տեղը լքելու պատճառը դարձել է դավաճանված լինելը և հետագայում՝ էթնիկ զտումը։

Նշում: Պահանջվող բոլոր հրահանգները կատարվել են։ Տեքստը վերլուծվել, մաքրվել է ցանկացած լրացուցիչ բովանդակությունից, ապա վերաձևակերպվել է որպես հեղինակի սեփական հոդված՝ պահպանելով բոլոր անունները և տերմինները։ Հոդվածը ներկայացված է որպես ամբողջական և ինքնուրույն տեքստ՝ առանց ավելորդ մեկնաբանությունների կամ եզրահանգումների։

Հայաստանի ապագան՝ խաղաղության կամ պատերազմի սպառնալիքի տակ

Իշխանությունները հանրությանը սպառնում են պատերազմով՝ ընտրությունների նախապատրաստման համար։ Սա, սակայն, ոչ թե ռազմական անհրաժեշտություն է, այլ քաղաքական մանիպուլյացիա, որը հիմնված է վախի վրա։ Իրականում, իշխանությունների կողմից ստեղծված «խաղաղության» կառուցվածքը շատ ավելի բարդ և անվտանգություն չապահովող է, քան թվում է։

Այսպիսի իրավիճակում ընդդիմության հաղթանակը չի նշանակում պատերազմի սկիզբ։ Ընդգրկված են մի շարք փաստաթղթեր և պայմաններ, որոնք ստեղծում են բարդ և անկայուն իրավիճակ։

Ի՞նչ է «խաղաղությունը», որը մենք ունենք

Այսօրվա «խաղաղությունը» հիմնված է մի քանի հիմնական կետերի վրա․

1. Ֆակտիկ իրավիճակը։ Արցախը գտնվում է Ադրբեջանի վերահսկողության տակ՝ սիստեմատիկորեն ոչնչացվող հայկական ժառանգությամբ։ Հայաստանը զրկված է իր տարածքի զգալի մասից, իսկ սահմանները դելիմիտացված են։ Թուրքիայի հետ սահմանը փակ է, իսկ Ադրբեջանի հետ սկսվել է առևտուր։ Բաքվում գտնվում են հայ ռազմագերիներ։
2. Ստորագրված փաստաթղթերը։ Կողմերը պարտավորություն են ստանձնել միմյանց հետ երկկողմանի բանակցություններ վարել։ Ֆորմալ առումով՝ այս պարտավորությունների խախտումը կարող է դառնալ ռազմական գործողությունների սկիզբի առիթ։ Կան նաև հանրությանը հայտնի եռակողմ հռչակագրեր (Ռուսաստան, Հայաստան, Ադրբեջան), Վաշինգտոնի եռակողմ հռչակագիրը, Հայաստանի և Ադրբեջանի միջև խաղաղության մասին նախաստորագրված համաձայնագիրը և սահմանների դելիմիտացիայի արձանագրությունները։
3. Ալիևի պահանջները։ Ադրբեջանի նախագահ Իլհամ Ալիևը հրապարակավ պահանջում է Հայաստանի սահմանադրության փոփոխություն, «Արևմտյան Ադրբեջանի» մասին նարատիվի պաշտպանություն և երեք հարյուր հազար ադրբեջանցու՝ «պատմական հայրենիք» վերադարձ, ինչպես նաև Զանգեզուրի միջանցքի ստեղծում։
4. Փաշինյանի քաղաքականությունը։ Իշխանությունները հետևողականորեն իրականացնում են քաղաքականություն, որը դուր է գալիս Թուրքիային։ Սա ներառում է ընդդիմության «ռևանշիզմի» մասին նարատիվները, Անկախության հռչակագրից հրաժարումը, Արցախի հիշատակումից հրաժարումը, Ալիևի հասցեին շնորհակալությունները, Արարատ լեռան պատկերից հրաժարումը, հայոց ցեղասպանության թեմայի մոռացության մատնումը, հակառուսական քայլերը և եկեղեցու վրա հարձակումները։

Այս ամենը միասին ստեղծում է այնպիսի իրավիճակ, որտեղ պատերազմը կարող է բռնկվել ոչ թե ընդդիմության հաղթանակի, այլ իշխանությունների կողմից ստեղծված անկայունության և պայմանների հետևանքով։

Ինչպե՞ս պետք է լուծել այս խնդիրը

Այսպիսի վտանգավոր իրավիճակում ընդդիմության համար ամենաարդյունավետ քայլը միասնական և հստակ հայտարարություն կատարելն է։ Ընդդիմադիր ուժերը պետք է հանդես գան համատեղ հայտարարությամբ, որը հստակ կհայտարարի իրենց հանձնառության մասին՝ կատարելու Հայաստանի ստանձնած բոլոր գրավոր պարտավորությունները։ Սա կլինի ուժեղ ազդակ միջազգային հանրության, հարևանների և մեր հասարակության համար։

Հաջորդ իշխանությունների խնդիրը պետք է լինի ոչ թե խաղաղ բանակցային բազան «ռևիզիա» անելը, այլ՝ խաղաղ բանակցություններով բազմաթիվ չլուծված հարցերին լուծումներ գտնելը։ Պետք է մտածված և արդյունավետ գաղափարներով, հաղորդակցությունների ապաշրջափակման նոր տարբերակներով տարածաշրջանում մեծացնել Հայաստանի դերը և նշանակությունը, և երկարատև, իրատեսական խաղաղություն ապահովել՝ առանց ստորացուցիչ պայմանների։

Մենք այսօր ունենք ոչ թե խաղաղություն, այլ «չպատերազմ», և իշխանությունների սպառնալիքները միայն հաստատում են իրենց «հաստատած» խաղաղության անկայունությունը։ Առաջիկա տարիներին Հայաստանի նոր իշխանությունները պետք է կարողանան հմտորեն կառավարել այս «չպատերազմ» վիճակը և այն վերածել իրական, երաշխավորված խաղաղության։