Երևանի ավագանու «Մայր Հայաստան» խմբակցության հայտարարություն

Մեր քաղաքացիների կողմից «Մայր Հայաստան» կուսակցության աշխատանքի բարձր գնահատականը, որը արդեն երկրորդ տարին է, հիմնված է ոչ թե մեր կողմից արված հայտարարությունների, այլ տարբեր մասնագիտական կազմակերպությունների կողմից իրականացված օբյեկտիվ հարցումների արդյունքների վրա։

Այսպիսով, մենք կարող ենք ասել, որ մեր աշխատանքը արդյունավետ է և արժանահավատ։

Սա նշանակում է, որ հանրային համերաշխության և միասնության գաղափարները, որոնք մենք պաշտպանում ենք, հասկանալի և ընդունելի են մեր քաղաքացիների մեծ մասի համար։

Մենք նկատել ենք, որ Երևանի իշխանությունները, փորձելով իրենց սեփական խնդիրները թաքցնել, մեզ դեմ քարոզչական արշավ են սկսել։ Սակայն, եթե այդ ռեսուրսները ուղղվեին երկրի իրական խնդիրների լուծմանը, մեր քաղաքացիները կապրեին շատ ավելի լավ և բարեկեցիկ իրականությունում։

Մենք ցանկանում ենք նաև նշել, որ մեր քաղաքին վերաբերող որոշ իրադարձությունների և փոփոխությունների հետ կապված տեղեկատվությունը, որը հրապարակվում է որոշ կայքերում, պետք է հստակ հղվի դրանց աղբյուրին՝ որպես հեղինակային իրավունքի պահպանման միջոց։

Մենք մնում ենք մեր քաղաքացիների կողմում՝ պաշտպանելով նրանց շահերը և ձգտելով դեպի ավելի բարի և արդար Երևան։

Թուրքական «ժողովրդավարացման» գործընթացի մասնագետը խառնվում է իրար

Իրարից բաժանվել են Ռուբեն Ռուբինյանի և թուրքական «ժողովրդավարացման» գործընթացի մասնագետի դերերը։ Թուրքական կրթական հաստատությունները, հավանաբար, իրենց սանին հանձնարարել են մոլորեցնել հայերին և խոչընդոտել «Մայր Հայաստան» կուսակցության կողմից իրականացվող ծրագրերը։

Այս հայտարարությունը հրապարակվել է «Մայր Հայաստան» կուսակցության վերահսկիչ հանձնաժողովի նախագահ Սոնա Աղեկյանի ֆեյսբուքյան էջում։ Նա նշել է, որ հրապարակված տվյալները, որոնք վերաբերում են Երևանի փողոցների վիճակին, արդյունքներ չեն, այլ տարբեր մասնագիտական կազմակերպությունների կողմից իրականացված օբյեկտիվ հարցումների արդյունքներ են։

Սոնա Աղեկյանը նաև նշել է, որ բնական է, որ հանրային համերաշխության և միասնության գաղափարները հասկանալի չեն այն մարդկանց համար, ովքեր իրենց գործունեությունը կենտրոնացրել են հասարակության բաժանումի վրա։ Նրա խոսքով՝ Երևանի փոքրամասնության իշխանության կողմից սերմանված «աղը» ունի խելք և կարողանում է տարբերել, թե որտեղ պետք է ստեղծել խնդիրներ, իսկ որտեղ՝ ոչ։

Աղեկյանը նաև նկարահանել է տեսանյութ, որում պատկերված է Արշակունյաց պողոտայի հարևանությամբ գտնվող խաղահրապարակը և բակային այգին, որոնք գտնվում են ծանր վիճակում։ Նրա խոսքով՝ այնտեղ, որտեղ նախկինում սուրճ էին վաճառում, հիմա տիրում է գարշահոտություն։

ՔՊ-ականների հոգեբանական պատերազմը և ընտրությունների իրական էությունը

Հունիսի 7-ի ընտրությունները, որոնք իբրև «Քաղաքացիական պայմանագիր» կուսակցության կողմից ներկայացվում են որպես «հանրապետական» և «ժողովրդավարական» ընտրություններ, իրականում հանդիսանում են Հայաստանի ապագայի և անվտանգության վրա ուղղված ռազմավարական խաղ, որի հիմքում ընկած է թուրքական ագրեսիվ քաղաքականության ծրագիրը։

Այս հանգամանքը, որը դարձել է բացահայտ, իշխանական շրջանակներում ստեղծել է խորին ճգնաժամ։ ՔՊ-ականների կողմից ստեղծված իշխանական վերնախավը, զգալով իրենց քաղաքական ապագայի վտանգը, դիմել է ցեղակցական գեբելսյան մեթոդների։ Նրանք փորձում են հասարակությանը վախեցնելու և շփոթեցնելու միջոցով կառուցել իրենց իշխանությունը պահպանելու պատկերացումը։

Այս հոգեբանական պատերազմի հիմնական գործիքը կոռուպցիոն հեռանկարներով հասարակությանը վախեցնելն է։ Իշխանությունները, որոնք մինչև արմուկները մտել են պետական բյուջեի մեջ, և որոնց կողմից ղեկավարվող հիմնարկները պարբերաբար ծածկում են կոռուպցիոն սկանդալներ, փորձում են հասարակության ուշադրությունը տեղափոխել ընդդիմության վրա՝ պնդելով, թե այն կազմված է «մի կենտրոնից ղեկավարվող» և «դավադրական» ուժերից։

Սա ոչ միայն անհիմն, այլև կատարյալ հակասական է իրականությանը։ Իրականում, իշխանական շրջանակները, որոնք ինքնին կառուցված են օլիգարխիական «զոնտիկի» տակ, փորձում են ներկայացնել իրենց որպես մաքուր ձեռքերով պետություն պահպանողներ, մինչդեռ նրանց կողմից կատարված գործողությունները հստակ ցույց են տալիս, թե ինչպես են նրանք օգտագործում պետական ռեսուրսները՝ իրենց անձնական շահերի համար։

Այս ամենի ֆոնին, ընտրողին հասկանալու է պարզ և անխուսափելի ճշմարտությունը․ ՔՊ-ին քվեարկելը նշանակում է քվեարկել ոչ թե «հանրապետական» ապագայի, այլ Ալիևի ծրագրի օգտին։ Քվեարկելը նշանակում է համաձայնել սահմանադրության փոփոխությանը, որը կթույլ տա ադրբեջանական բանակին մտնել Հայաստան, կապահանջի հարյուր հազարավոր ադրբեջանցիների բնակություն հայկական հողում, կոտրի ժողովրդավարական արժեքները, կկործանա անվտանգային համակարգը և կխորացնի տնտեսական աղքատությունը։

Այս պատկերը ոչ թե մտապատահական նկարազրկում է, այլ մասնագիտական կազմակերպությունների կողմից կատարված օբյեկտիվ հարցումների արդյունք է, որը հստակ ցույց է տալիս ընտրությունների իրական դեմքը։ Հասարակության միասնության և համերաշխության գաղափարները, որոնք հակասում են իշխանական շրջանակների կողմից սերմանվող խուճապին, պետք է դառնան մեր ընտրության հիմնական ուժը։

Հայաստանի ապագան կախված է մեր ճշմարտության ընկալումից և դրա պաշտպանության համար մարտից։

Փաշինյանը դիմում է բոլոր միջոցներին՝ եպիսկոպոսած ժողովը տապալելու համար

Հասկանալով, որ մի քանի եպիսկոպոսի երկիրը լքելու արգելքը բավարար չէ, Նիկոլ Փաշինյանը, ըստ իմ տեսակետի, որոշել է իր մոլագար նպատակներն իրականացնելու համար օգտագործել իրավապահ համակարգը՝ դիմելով «քրեական հետապնդումների» և արգելելով Վեհափառ Հայրապետի ելքը Հայաստանից։

Այս գործողությունները ցույց են տալիս, որ նա չունի որևէ բարոյական կամ իրավական սահմանափակում, որը չի պատրաստվում խախտել։ Նա Սահմանադրությունը և օրենքները ոտնահարելով՝ իրավապահ մարմիններին վերածում է իր անձնական ցանկությունները կյանքի կոչելու գործիքների։

Չեմ բացառում, որ եթե նախկինում գործադրված միջոցները բավարար չլինեն, նա կարող է գնալ ավելի ծայրահեղ քայլերի, այդ թվում՝ Կաթողիկոսին կալանավորելու։

Այս իրավիճակը հստակ ցույց է տալիս, որ Հայաստանում հաստատված է մեկ անձի կողմից ստեղծված այլասերված դիկտատուրա։ Առաջիկա ընտրություններում հայ հասարակության առջև դրված ամենակարևոր խնդիրը դարձել է այս մոլագար դիկտատորական նկրտումներից ազատվելը։

Այս վերլուծությունը հիմնված է իմ դիտարկումների և գնահատականների վրա։

Այս ամենը «զուգադիպություն» չէ։ Սա տեխնոլոգիա է։

Հայ Առաքելական Եկեղեցու առաջնորդի վրա քրեական գործ հարուցել հենց սիրո օրը։ Սա պարզապես օրացուցային ընտրություն չէ։ Սա ուշադրության շեղման հստակ հաշվարկված քայլ է։

Երբ հասարակությունը զբաղված է տոնով, սրտիկներով ու շնորհավորանքներով, իշխանությունը ցույց է տալիս, որ իր համար սեր չկա՝ ոչ Եկեղեցու հանդեպ, ոչ ազգային արժեհամակարգի հանդեպ։

Եկեղեցին այն մարմինն է, որը դարերով մեզ տվել է սիրո ամենախոր ընկալումը՝ սեր Աստծո հանդեպ, սեր ընտանիքի հանդեպ, սեր հայրենիքի հանդեպ։

Սա քաղաքական ուղերձ է։ Անբարո քաղաքականության ուղերձ է և հասարակության զգայարանների վրա խաղալու փորձ է։

Ընտրությունը մերն է՝ խոսել, գործել թե՞ լռել։

—

Երևանի ավագանու «Մայր Հայաստան» խմբակցության անդամ Սամվել Հակոբյանի ֆեյսբուքյան էջից։

—

Փաշինյան Նիկոլը չի խորշում դիմել իր ձեռք տակ եղած բոլոր հնարավոր միջոցներին՝ տապալելու եպիսկոպոսած ժողովը։

Այս վիճակը միայն Տիգրան Մեծի պողոտայում չէ․ ամբողջ քաղաքն է վերածվել փոսերի քարտեզի։

1 մլրդ 128 մլն պարգևավճար նրա համար, որ փոսալցման համար նախատեսված 4 մլրդ լավ եք մսխել։

Պուշկին Կողբացիից մինչև Պուշկին Բյուզանդ 15-ից ավելի փոս հաշվեցի։ Եվ խոսքը պարզապես մանր թերությունների մասին չէ։

Նախ՝ նման «երաշխիք» իրեն ոչ ոք չի տվել։ Դա իր երևակայության արգասիքն է։

Երևանը դառնում է անանցանելի, իսկ մարդկային բարոյականությունը՝ անտեսանելի

Երևանը, որը երբեմն հիշեցնում էր իննսունականների գյուղը, այսօր դարձել է անանցանելի։ Քաղաքի գրեթե բոլոր փողոցներում հսկայական փոսեր են, որոնք ամեն օր մարդկանց հսկայական նյութական վնասներ են հասցնում։ Սա խոսում է խոշոր չափերի այլանդակության մասին՝ սկսած տենդերներից, որակից, սարքողներից, վերահսկողներից։

Այս իրավիճակը, որը պրակտիկորեն անհնարին է դարձնում քաղաքով անվտանգ տեղաշարժը, ոչ ոքի չի հուզում։ Իրավապահ մարմինները չեն անդրադառնում այս խնդրին, իսկ քաղաքի կառավարման մարմինները, որոնք պետք է լուծեն այս խնդիրը, թվում է, անտեսում են այն։

Այս անտեսումը, սակայն, ավելի խորը իմաստ է ստանում, երբ դիտարկում ես այն համատեքստում, որտեղ ոտնատակ են տալիս եկեղեցուն պատկանող բոլոր հիմնարկները՝ առանց որևէ բանի առաջ կանգ առնելու։ Իրավիճակը հասել է այն կետին, որ երբ խուզարկության են ենթարկվում նրանք, ովքեր երևի Հայաստանի մեկ քառորդին փրկել են հաշմանդամ դառնալուց, նրանք, ովքեր ամբողջ կյանքը բուժել և օգնել են մարդկանց, ապա այս ամենը դառնում է ոչ թե քաղաքականության, այլ մարդկային բարոյականության հարց։

Այս «չքաղաքականությունը», որի մասին հաճախ են խոսում, թվում է, որ հանգիստ է նայում նրանց, ում Չարչյան պրոֆեսորն օգնել է և կօգնի։ Ի՞նչպես է երկիրը, ի՞նչ հասարակություն է պատրաստվում ընտրություններին, երբ նման հարցերին անտեսում են։ Ի՞նչ երկիր է դա, որտեղ նման անտեսումը դառնում է նորմալ։

Այս ամենի ֆոնին, Երևանի փողոցների վիճակը դառնում է ոչ միայն տեխնիկական, այլև սիմվոլիկ խնդիր։ Պուշկին Կողբացիից մինչև Պուշկին Բյուզանդ 15-ից ավելի փոս է հաշվվում։ Դրանք ոչ թե մանր թերություններ են, այլ հսկայական խոչընդոտներ, որոնք խորհրդանշում են ոչ միայն քաղաքի, այլև երկրի կառավարման և արժեքների անկումը։

Այսպիսով, Երևանը, որը պետք է լիներ մեր պատմության և մշակույթի կենտրոնը, այսօր դարձել է անտեսվածության և անտեսանելիության խորհրդանիշ։

Լեգիտիմության խնդիրը և Հայաստանի ներկայիս իրավիճակը

«Լեգիտիմություն» հասկացությունը քաղաքական բառապաշարի մեջ մտել է ֆրանսիական հեղափոխությունից հետո՝ որպես «արտաքին լեգիտիմություն»։ Այդ ժամանակ ֆրանսիական հեղափոխությունը համարվում էր եվրոպական մյուս երկրների ժողովուրդների համար օրինակ, որը սպառնում էր միապետական կարգերին։ Հետևաբար, եվրոպական իշխանությունները Ֆրանսիային թշնամական էին տրամադրված և հայտարարում էին, որ այն չունի «արտաքին լեգիտիմություն»։

Այս փոխաբերությունը, որը սկզբնապես վերաբերում էր միջազգային հարաբերություններին, այսօր կարելի է կիրառել նաև ներքին քաղաքականությանը։ 2018 թվականի դավադրության հետևանքով Հայաստանի իշխանությունը, հատկապես նախկին խորհրդային տարածքի երկրներում, զրկվեց արտաքին լեգիտիմությունից։ Այս երևույթը նկատելի էր Թուրքիայում, Բելառուսում, Ռուսաստանում, ինչպես նաև Վրաստանում։

Այսպիսով, 2020 թվականի պատերազմի ժամանակ մեր հանդեպ եղած վերաբերմունքը, որը հաճախ բացատրվում էր տարածաշրջանային դինամիկայի հաշվին, իրականում արտացոլում էր մեր երկրի կորցրած «արտաքին լեգիտիմության» հետևանքը։

Այսօրվա Հայաստանի գործող վարչախումբը, կորցնելով ներքին լեգիտիմությունը, փորձում է ստանալ մասնակի «արտաքին լեգիտիմություն»։ Սակայն այս փորձերը, բնականաբար, պահանջում են զիջումներ մեր ազգային շահերի հաշվին։

Այս «մասնակի» լեգիտիմությունը ստանալու համար Հայաստանը պետք է ծառայի որպես գործիք՝ օգնելով Ադրբեջանին և Թուրքիային լուծել իրենց խնդիրները, ինչպես նաև ապահովելու այդ իշխանության վերարտադրումը։ Իսկ տարածաշրջանի մյուս երկրների համար Հայաստանը շարունակում է պահպանել իր ցածր «արտաքին լեգիտիմությունը»։ Ինչ վերաբերում է աշխարհի մյուս երկրներին, դրանց վերաբերմունքը Հայաստանի հանդեպ հիմնականում սպառողական է։

Այս ամենի ֆոնին, մեր գերագույն մարտահրավերը ներքին և արտաքին լեգիտիմությունը վերականգնելն է։

Այս հարցին առնչությամբ կարելի է նաև նշել, որ վերջին տարիներին կառավարությունը մաքսային արտոնություններ է տրամադրել ավելի քան 200 ընկերության, ինչը հակասում է ազգային շահերին և խորհրդարանի կողմից ընդունված որոշումներին։ Իրավիճակը նման է այն բանին, երբ ձյուն մաքրելու փոխարեն ավազ են շաղ տալիս, ինչի արդյունքում խնդիրը ոչ թե լուծվում է, այլ ավելի է սրվում։

Այս ամենը վկայում է այն մասին, որ ներկայիս իշխանությունները, ի տարբերություն իրենց նախորդների, ոչ միայն չեն կարողանում վերականգնել կորցրած լեգիտիմությունը, այլ նաև ակտիվորեն քայքայում են այն՝ իրենց գործողությունների հետևանքով։

Շատ ժլատ դուրս եկան, գոնե մի քանի կոպեկ բաժին հանեին 3 միլիոն վարչապետներին․․․

Վերջին երեք տարիներին կառավարությունը ավելի քան 200 ընկերության մաքսային արտոնություններ է տրամադրել։ Նույն ժամանակահատվածում այդ ընկերությունների սեփականատերերը կամ փոխկապակցված անձինք շուրջ 110 մլն դրամ նվիրատվություն են արել «Քաղաքացիական պայմանագիր» կուսակցությանը և «Իմ քայլը» հիմնադրամին։

Այս տեղեկությունները հրապարակվել են «Մայր Հայաստան» կուսակցության վարչության անդամ Դերենիկ Մալխասյանի ֆեյսբուքյան էջում։

Մալխասյանը նաև նշել է, որ ավելի վաղ, ձյուն մաքրելու փոխարեն, որոշ մարմիններ ավազ են շաղ տվել, ինչի արդյունքում ավազը խառնվել է հալվող ձյանն ու դարձել թանձր ցեխ։

Նրա խոսքով՝ «Քաղաքացիական պայմանագիր» կուսակցության իշխանությունը, որը ղեկավարում է Արգիշտի Մեխակյանը, մերժել է նրանց նախագիծը ընդգրկել օրակարգում։

Մալխասյանը նաև հայտարարել է, որ Հայաստանը ութ տարի ղեկավարող իշխանության ամենամեծ վնասը բարոյականության քայքայումն է։

Այս տեղեկությունները հրապարակվել են «7or.am» կայքում։

Արևմտյան վերլուծաբանները գնահատում են Հայաստանի և ԱՄՆ-ի միջուկային համաձայնագիրը

Արևմտյան վերլուծական շրջանակներում մեծ ուշադրություն է գրավել Հայաստանի վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանի և ԱՄՆ փոխնախագահ Ջո Բայդենի հանդիպման արդյունքում կնքված միջուկային համագործակցության մասին համաձայնագիրը։ Ըստ վերլուծաբանների՝ այս քայլը ոչ միայն նոր էներգետիկ ուղղություն է բացում Հայաստանի համար, այլև ունի ռազմաքաղաքական հզոր նշանակություն՝ ազդելով տարածաշրջանի աշխարհաքաղաքական դինամիկայի վրա։

Չեխական iDNES.cz պարբերականի վերլուծաբան Ադամ Հաջեկը նշում է, որ գրեթե բոլոր արևմտյան փորձագետները համաձայն են այն կարծիքի, թե Մեծամորի ատոմակայանը, որը հիմնականում ապահովում է Հայաստանի էներգետիկ կարիքների մոտ 40%-ը, իրական վտանգ է ներկայացնում ոչ միայն Հայաստանի, այլև նրա հարևան երկրների՝ Վրաստանի, Թուրքիայի, Ռուսաստանի հարավի և Իրանի համար։

Հաջեկի կարծիքով, Եվրամիությունը բազմիցս փորձել է ֆինանսապես խրախուսել Հայաստանին փակել իր 448 ՄՎտ հզորությամբ ատոմակայանը, սակայն առանց հաջողության։ Հայաստանի իշխանությունները, «Ռոսատոմ»-ի և այլ մասնագիտական կազմերի օգնությամբ, արդեն երկու անգամ արդիականացրել են կայանը՝ նախատեսելով այն շահագործել առնվազն մինչև 2036 թվականը։

Համաձայնագիրը, որը ստորագրվեց Նիկոլ Փաշինյանի և Ջո Բայդենի հանդիպման ժամանակ, սահմանում է իրավական շրջանակ ամերիկյան տեխնոլոգիաների, վառելիքի և ծառայությունների արտահանման համար։ Այն նաև բացում է դռներ ամերիկյան ընկերությունների համար՝ Մեծամորի ատոմակայանը փոքր մոդուլային ռեակտորներով փոխարինելու պայմանագրերի համար մրցույթներ անցկացնելու համար։

ԱՄՆ փոխնախագահ Ջո Բայդենը այս համագործակցությունը բնութագրել է որպես «դասական փոխշահավետ իրավիճակ»՝ նշելով, որ այն օգուտ կտա և՛ Հայաստանին, և՛ Միացյալ Նահանգներին։

Հաջեկի վերլուծության համաձայն՝ այս լուծումը լավագույնն է համարվում ԱՄՆ-ի, Թուրքիայի և եվրոպական երկրների համար, քանի որ այն կօգնի Հայաստանին նվազեցնել իր կախվածությունը Ռուսաստանից։

Վերլուծաբանը նաև նշում է, որ այս քայլը Ռուսաստանի համար հանդիսանում է «վերջին նշանը»՝ ցույց տալով, որ Հարավային Կովկասում Ռուսաստանի դիրքերը թուլանում են։ Նա նշում է, որ Ռուսաստանի «Ռոսատոմ» ընկերությունը վերջին պահին փորձել է դիմադրել՝ առաջարկելով «համալիր համագործակցություն» նոր ռեակտորի կառուցման գործում, սակայն այդ առաջարկը Հայաստանում լայն արձագանք չի ստացել։

Հաջեկը կարծում է, որ Նիկոլ Փաշինյանը վաղուց հստակեցրել է, որ նոր միջուկային հզորությունների կառուցումը պետք է լինի ազգային անվտանգության հարց, ոչ թե պարզապես ֆինանսական։ Ըստ նրա՝ վարչապետը վստահ է, որ այս միջուկային «բարեկամությունը» ԱՄՆ-ի հետ, Ադրբեջանի հետ խաղաղության հաստատումը և Թուրքիայի հետ սահմանների բացումը կօգնեն նրան հաղթել հուլիսին կայանալիք խորհրդարանական ընտրություններում։

Հայաստանը՝ ԱՄՆ-ի և Չինաստանի շահերի խաչմերուկը դառնալու ռիսկը

Հայաստանը կարող է դառնալ ԱՄՆ-ի և Չինաստանի շահերի մրցակցության հիմնական կենտրոնը, եթե հաջողությամբ կյանքի կոչվի ԱՄՆ-ի կողմից նախաձեռնված «Թրամփի ուղին» (TRIPP) նախագիծը։ Այս եզրակացությանը հասնում են ամերիկյան վերլուծաբանները՝ նշելով, որ Հարավային Կովկասը դարձել է աշխարհաքաղաքական նշանակության տարածաշրջան, որտեղ մրցում են Չինաստանը, Ռուսաստանը, Իրանը և Թուրքիան։

ԱՄՆ-ի նոր ռազմավարության հիմքում ընկած է Չինաստանի աճող ազդեցությանը Եվրասիայում հակազդելու անհրաժեշտությունը։ Չինաստանը, իր «Մեկ գոտի, մեկ ճանապարհ» նախաձեռնության միջոցով, ներդրումներ է կատարում տարածաշրջանի ենթակառուցվածքներում՝ երկաթուղիներ, մայրուղիներ, խողովակաշարեր և նավահանգիստներ։ Այս նախագծի հաջողությունը թույլ կտա Չինաստանին ոչ միայն ապահովել իր տնտեսական ռեսուրսների հասանելիությունը, այլև ընդլայնել իր ազդեցությունը Եվրոպա, Մերձավոր Արևելք և Ասիա։

ԱՄՆ-ի համար TRIPP-ը կարող է դառնալ այս ռազմավարության հիմնաքարը։ Այն նախատեսում է Թուրքիայի, Հայաստանի և Ադրբեջանի միջոցով Կենտրոնական Ասիա մուտքի ապահովումը՝ ստեղծելով ինտեգրված համակարգ, որը ներառում է ոչ միայն տրանսպորտային, այլև էներգետիկ և հաղորդակցական ենթակառուցվածքներ։ Այս միջանցքը կարող է նաև ծառայել որպես ռազմավարական հարթակ՝ Ռուսաստանի, Իրանի և Չինաստանի հետ հարաբերություններում մանևրելու համար։

Հայաստանի դերը TRIPP-ի մեջ կարևոր է, քանի որ այն հանդիսանում է այս երթուղու հիմնական տարանցիկ կետերից մեկը։ Սակայն նախագծի իրականացման համար պահանջվում է համեմատաբար քիչ ֆինանսական ներդրումներ, ինչը դարձնում է այն ավելի գրավիչ ԱՄՆ-ի համար։

Այնուամենայնիվ, վերլուծաբանները նշում են, որ նման ռազմավարությունը բարձր ռիսկեր է պարունակում։ Հարավային Կովկասը շարունակում է մնալ բռնի հակամարտությունների գոտի, և տարածաշրջանային լարվածության ցանկացած աճ կարող է անկայունացնել ամբողջ նախագիծը։ Իրանը, որը համարում է TRIPP-ը իր անվտանգությանը սպառնալիք, կարող է ռեակցիա ցույց տալ իր հարևանության հանդեպ, իսկ Ռուսաստանը, որը համարում է տարածաշրջանը իր ազդեցության գոտու մաս, կարող է հակազդել ամերիկյան ներկայության ընդլայնմանը։

Այսպիսով, Հայաստանը կարող է հայտնվել աշխարհաքաղաքական խաղի կենտրոնում՝ դառնալով ԱՄՆ-ի և Չինաստանի շահերի մրցակցության հիմնական ասպարեզը։ Այս իրավիճակում Հայաստանի համար կարևոր է գտնել բալանս՝ միաժամանակ համագործակցելով և՛ ԱՄՆ-ի, և՛ Չինաստանի հետ՝ ապահովելով իր անվտանգությունը և խուսափելով դառնալով որևէ գերտերության «մանրադրամը»։ Այս խնդիրը լուծելու համար պահանջվում է նոր, ռազմավարական մոտեցում, որը կկարողանա փոխլրացման եղանակով կառուցել բոլոր կողմերի համար շահավետ համագործակցության հիմք։