Փաշինյանը «պատմական» անվանեց Ադրբեջանի փոխվարչապետի այցը, որի նպատակը պահանջների ներկայացումն էր
Ապրիլի 30-ին Աղվերանում բանակցություններ են վարել Հայաստանի և Ադրբեջանի սահմանազատման հանձնաժողովները՝ երկու երկրների փոխվարչապետեր Մհեր Գրիգորյանի և Շահին Մուստաֆաևի գլխավորությամբ։ Կողմերը քննարկել են սահմանազատման աշխատանքների կազմակերպչական և տեխնիկական կողմերը, համաձայնեցրել և փոխանակել գործընթացը կարգավորող նախագծային հանձնարարականներ։ Սահմանազատման հանձնաժողովների հաջորդ նիստը կկայանա Ադրբեջանում, ամսաթիվը կհամաձայնեցվի ավելի ուշ։
Այս այցը, որը ի սկզբե պաշտոնական հայտարարություն չուներ, իսկապես նշանավորում է անցում դեպի մի փուլ, երբ կողմերը սկսում են ոչ միայն քննարկել սահմանը, այլև համաձայնության գալ, թե ինչպես այն ճշգրիտ սահմանազատել։ Այս գործընթացը իրականացվում է փոխադարձ հիմունքներով, որը հստակ երևում է այն հանգամանքից, որ նախորդ հանդիպումը տեղի է ունեցել Ադրբեջանում՝ Գաբալայում, վերջինը՝ Հայաստանում, իսկ հաջորդը նախատեսվում է կրկին անցկացնել Ադրբեջանում։
Հենց այդ պատճառով էլ Հայաստանի վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանն այս այցը «պատմական» է գնահատում։ Սա նշանակում է, որ սկսվում է սահմանազատման իրական գործընթացը, ընդ որում առանց միջնորդների, առանց երաշխիքների և Ադրբեջանի գերիշխանության պայմաններում։
Այս գործընթացի շրջանակում ադրբեջանական կողմը ներկայացնում է իր պահանջները, որոնցում պիտի հայկական կողմը զիջի։ Բաքվում դիտարկում են որևէ այլ պահանջի առաջարկումը անտեղի։ Այս պահանջների ցանկը ներառում է ոչ միայն հացահատիկի և պարարտանյութերի տարանցումը Ադրբեջանի և Վրաստանի տարածքով դեպի Հայաստան, այլև ութ բնակավայրի վերադարձը Բաքվին։ Խոսքը վերաբերում է Տավուշի մարզի Բաղանիսին, Ոսկեպարին, Խեյրիմլիին, Գիզիլհաջիլին, Վերին Ոսկեպարին, Սոֆուլուին և Բարխուդարլիին, ինչպես նաև Տիգրանաշենին։
Հայկական կողմը համաձայնվել է այս պահանջների հետ, սակայն խնդրել է, որ դրանք հանձնվի ընտրություններից հետո, որպեսզի Փաշինյանը չկորցնի իշխանությունը։
Այս ամենը տեղի է ունենում այն պայմաններում, երբ ադրբեջանական կողմը արդեն ստացել է իր համար ամենակարևոր զիջումը՝ Զանգեզուրի միջանցքը, թեկուզև ամերիկյան փաթեթավորմամբ։
Այսպիսով, ադրբեջանական կողմը պահանջում է, որ Հայաստանը հանձնի իր տարածքի մասերը, իսկ հայկական կողմը պահանջում է ժամանակ, որպեսզի այս զիջումները կատարվեն ոչ թե իշխանության փոփոխության հետևանքով, այլ ընտրված իշխանության կողմից։
