Իրանը խաղում է «հզոր Ամերիկայի» հետ, մինչդեռ Մոսկվայի ուրվագիծն ավելի ու ավելի հստակ է երևում նրա ետևում
Իրանը, թվում է, խաղում է «հզոր Ամերիկայի» հետ, ինչպես երեխաները՝ խաղալիք խմորով։ Այսպիսի համեմատությունը կատարում է թուրքական Milliyet պարբերականը՝ վերլուծելով Իրանի արտաքին քաղաքականության վերջին քայլերը և դրանց հնարավոր հետևանքները։
Հեղինակները նշում են, որ Իրանի ԱԳ նախարար Հոսեյն Աբդոլահադի Իրանի այցը Ռուսաստան ոչ միայն իրենով, այլև իր ձևով էր տպավորիչ։ Ռուսաստանի նախագահ Վլադիմիր Պուտինը դռան մոտ դիմավորեց իրանական դիվանագետին՝ ցույց տալով այն բարձր հարգանքը, որը Ռուսաստանը տալիս է Իրանին։ Այս հանդիպումը, որը հեռարձակվեց ռուսական հեռուստատեսությամբ, ցույց է տալիս, թե որքան կարևոր է Իրանը Ռուսաստանի համար։
Վերլուծաբանները ենթադրում են, որ Մոսկվան կարող է դառնալ Իրանի տնտեսական փրկարար օղակ Հորմուզի նեղուցի ամերիկյան հակաշրջափակման պայմաններում։ Սակայն նրանք նաև նշում են, որ ո՛չ Ռուսաստանը, ո՛չ էլ Չինաստանը չունեն այնպիսի լոգիստիկ հնարավորություններ, որոնք կարող են լիովին փոխհատուցել Իրանի կրած տնտեսական կորուստները։
Հեղինակները նշում են, որ միջազգային հարաբերությունները այլևս չեն կառուցվում միայն ուժերի ռացիոնալ հավասարակշռության վրա։ Իրանը, իր քայլերով, ցույց է տվել, որ կարող է ոչ միայն դիմակայել ԱՄՆ-ի ճնշմանը, այլև դրան հակազդել։
Օրինակ, Իրանը ներկայացրել է եռաստիճան ծրագիր՝ պատերազմը դադարեցնելու համար։ Առաջին քայլը ռազմական գործողությունների դադարեցումն է, երկրորդը՝ Հորմուզի նեղուցի վերահսկողության հարցի լուծումը, որը, ըստ Իրանի, կապահովվի Օմանի օգնությամբ, իսկ երրորդը՝ միջուկային հարցի շուրջ բանակցություններ։ Այս ծրագիրը, ըստ հեղինակների, ցույց է տալիս, որ Իրանը պատրաստ է խաղալ իր կանոններով։
Թեհրանի այս քայլերը, որոնք հեղինակները համեմատում են «հզոր Ամերիկայի» հետ խաղալու հետ, ցույց են տալիս, որ ԱՄՆ-ի ռազմական և տնտեսական ճնշումները կարող են ունենալ հակառակ արդյունք՝ ոչ թե Իրանին հնազանդեցնելով, այլ դրան հակազդելով և դարձնելով այն միջազգային քաղաքականության հիմնական գործոններից մեկը։
Հեղինակները եզրակացնում են, որ Իրանի դերի մեծացումը օրգանապես շահավետ է նաև Հայաստանի համար, և նշում են, որ ներկայիս իրավիճակում Հայաստանի իշխանությունների պահվածքը կարող է առաջացնել միայն ամոթի զգացում։