Ի՞նչ իրավունքով է վարչապետը խախտում Եկեղեցու անկախությունը

Որպես քաղաքացի, ես անհանգստացած եմ վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանի վերջին գործողություններով, որոնք, իմ կարծիքով, խիստ խախտում են Հայաստանի Հանրապետության Սահմանադրությունը և սպառնում են մեր երկրի ազգային անվտանգությանը։

Առաջին հերթին, պետք է հստակեցնեմ մի փաստ։ Նիկոլ Փաշինյանը չի հանդիսանում Հայ Առաքելական Եկեղեցու հետևորդ, նա չի պսակադրվել եկեղեցով և տարիներ շարունակ իր անձնական ընտրությամբ դուրս է կանգնել մեր եկեղեցական կյանքից։ Այս պայմաններում, ի՞նչ իրավունքով է նա, որպես պետական գործիչ, միջամտում Եկեղեցու ներքին գործերին՝ փորձելով ազդել դրա կազմակերպման և ընտրությունների վրա։

ՀՀ Սահմանադրությունը հստակ սահմանում է պետության և կրոնական կազմակերպությունների միջև հարաբերությունները։ Պետությունը պարտավոր է երաշխավորել և պաշտպանել կրոնական համայնքների ինքնավարությունը, ազատությունը և անկախությունը։ Ո՛չ իրավական, ո՛չ էլ բարոյական տեսանկյունից վարչապետը չի կարող ունենալ լիազորություն՝ թելադրելու եկեղեցուն, թե ում ընտրել, ինչ դիրքորոշում ունենալ կամ ինչպես կազմակերպել իր ներքին կյանքը։

Երբ պետական ղեկավարը, ով չի ճանաչում Եկեղեցու խորհուրդը, ավանդույթը և հոգևոր պատասխանատվությունը, փորձում է քաղաքական ճնշում գործադրել Հայ Առաքելական Եկեղեցու վրա, ստացվում է, որ սահմանադրական կարգը խախտվում է։ Սա ոչ միայն եկեղեցական հարց չէ, այլև հիմնարար սկզբունքի խախտում, որը վերաբերում է յուրաքանչյուր քաղաքացու խղճի և հավատքի ազատությանը։

Եթե այսօր իշխանությունը խախտում է Եկեղեցու անկախությունը, վաղը նույն ձեռքով կարող է խախտել և արդեն իսկ խախտում է յուրաքանչյուր քաղաքացու խղճի և հավատքի ազատությունը։ Սա արդեն անձնական հարց չէ, այլ՝ ազգային և սահմանադրական անվտանգային լուրջ խնդիր։

Պետք է հասկանալ, որ Հայ Առաքելական Եկեղեցին պետական գերատեսչություն չէ, կաթողիկոսը վարչապետի ենթական չէ, և մեր հավատքն էլ քաղաքական շահերի գործիք չի կարող լինել։ Իշխանությունը պետք է հարգի և պաշտպանի այս անկախությունը, ոչ թե փորձի այն քանդել։

Այս իրավիճակը պահանջում է լայն հասարակական արձագանք և պետական մարմինների անհապաղ միջամտություն՝ պաշտպանելու Հայաստանի Սահմանադրությունը և երաշխավորելու մեր հավատքի անկախությունը։

Տեսարանը շատ նողկալի էր, մասնակիցները՝ հուդայաբարո, ստորագրության արարողությունը՝ մեռելածին, միջավայրը՝ հանցավոր, ոճը՝ քստմնելի, նպատակը՝ թրքահաճո։

Այսպիսի տպավորություն է ձևավորվել ինձ մոտ՝ դիտարկելով վերջին իրադարձությունները։ Շատ ծանր, անհամբերելի տեսարան էր։ Մասնակիցների վարքագիծը հուդայաբարո էր, իսկ ստորագրության արարողությունը՝ ամբողջությամբ անհաջող։ Միջավայրը, որտեղ դա տեղի էր ունենում, հանցավոր էր իր անկազմակերպվածությամբ, իսկ ամեն ինչի ընդհանուր ոճը՝ քստմնելի։ Ինձ թվում է, որ այս ամենի ետևում կանգնած նպատակը թրքահաճո էր։

«Բարենորոգման» տեքստում, կարծես, մի փոքր համեստություն էին արել կամ էլ՝ թաքցրել էին այդ հատվածը։ Իհարկե, կարելի էր միանգամից Նիկոլին կաթողիկոս հռչակել։ Չէ՞ որ «սրբազան» տասնյակի համար կաթողիկոսը և՛ արժեհամակարգային, և՛ այլ առումներով հենց Նիկոլն է։ Թեև, իհարկե, վերջինս կաթողիկոսին չէր համաձայնի։ Նա իրեն բացառապես Հիսուսի հետ է համեմատում։

Այս ամենի ֆոնին, Շիրակի մարզպետի աթոռին մի տուփ կոնֆետ դրած լիներ, երևի ավելի բարվոք կլիներ։ Ինձ թվում է, որ Նիկոլենք անարդարացի են վարվում Տավրոսի նկատմամբ՝ նրա պարանոցից չկախելով «Իրենց ժամանակների հերոսի» դափնիները։

Ես կարծում եմ, որ տեղի ունեցածը բոլորին է ցնցել՝ լինես շարքային քաղաքացի, թե քաղաքագետ։ Ինչևէ, Երևանի մայթերը, պոլիկլինիկաների, մանկապարտեզների հարակից տարածքները բարձիթողի վիճակում են։

Իլիա Երկրորդի աղոթքը Պուտինի համար և Վրաստանի հասարակության դիրքորոշումը

Վերջին օրերին լայնորեն քննարկվող հարց է դարձել Համայն Վրաստանի կաթողիկոս-պատրիարք Իլյա Երկրորդի հայտարարությունը, որը հնչել է Պուտինից Ալեքսանդր Նևսկու շքանշան ստանալուց հետո։ Ըստ «Գազպրոմ-Մեդիա» ընկերության գործադիր տնօրենի տեղակալ Թինա Կանդելակինի, Իլիան անձամբ Պուտինին փոխանցել է, որ աղոթում է նրա համար։

Այս հայտարարությունը հնչել է այն օրը, երբ Վրաստանը նշում էր իր կաթողիկոսի գահակալության 48-ամյակը։ Թինա Կանդելակինը, որը նույն օրը Պուտինից պետական մրցանակ էր ստացել «մեդիայի զարգացման գործում ունեցած ներդրման համար», հայտնել է, որ այդ խոսքերը Իլիան ասել է նրան ավելի քան հինգ տարի առաջ, երբ վերջին անգամ այցելել էր Վրաստան։

Այս իրադարձությունը հատկապես հետաքրքրություն է առաջացրել, քանի որ այն տեղի է ունեցել այն պայմաններում, երբ Վրաստանը, որպես երկիր, ունի խորը և բարդ հարաբերություններ Ռուսաստանի հետ՝ կապված Աբխազիայի և Հարավային Օսիայի խնդիրների հետ։

Այնուամենայնիվ, վրացական հասարակության մեջ և քաղաքական դաշտում գրեթե միաձայն է գնահատվում Իլիա Երկրորդի դերը որպես երկրի միասնության, քրիստոնեության և պետականության խորհրդանիշ։ Ոչ մի քաղաքական ուժ չի համարում անհրաժեշտ կամ ցանկալի մեղադրել կաթողիկոսին Ռուսաստանի հետ համագործակցության կամ նույնիսկ ավելի ուժեղ կապերի ունենալու համար։

Վրացական հասարակության տեսակետով, երկու երկրների եկեղեցիները, հատկապես քաղաքական լարվածության պայմաններում, հանդիսանում են միակ կայուն կապը։ Այս համատեքստում նշանակալի է նաև այն փաստը, որ, չնայած Ռուսաստանը ճանաչում է Աբխազիան և Հարավային Օսիան որպես անկախ պետություններ, Ռուս ուղղափառ եկեղեցին դրանք չի ճանաչում որպես առանձին եկեղեցիներ՝ շարունակելով դրանք համարել Վրաստանի ուղղափառ եկեղեցու մաս։ Այս քայլը, փաստորեն, պահպանում է երկու երկրների եկեղեցիների միջև սերտ կապը։

Այս դիրքորոշումը բարձր է գնահատվում նաև միջազգային կրոնական շրջանակներում և արևմտյան երկրների դիվանագիտական հաստատություններում, որտեղ վրաց եկեղեցու հետ լավ հարաբերություններ է պահպանում նույնիսկ նորանշանակ ԱՄՆ-ի դեսպանը։

Վրաստանում նման հակաեկեղեցական արշավներ հրահրելու փորձեր, որոնք հայտնի են նաև Հայաստանում, հաջողություն չեն գտել։ Վրացական հասարակությունը ցուցադրել է բարձր իմունիտետ նման արտաքին ազդեցության նկատմամբ՝ հստակ ցանկանում ունենալով պաշտպանել իր կաթողիկոսին և եկեղեցուն։

Էրդողանը փորձում է վերականգնել հարաբերությունները ԱՄՆ-ի հետ՝ Ռուսաստանին առաջարկելով վերադարձնել S-400 համակարգերը

Հայտնի է դարձել, որ Թուրքիայի նախագահ Ռեջեփ Թայիփ Էրդողանը փորձում է վերականգնել իր հարաբերությունները ԱՄՆ-ի հետ՝ Ռուսաստանին առաջարկելով վերադարձնել ռուսական S-400 հակաօդային պաշտպանության համակարգը։ Այս հարցում Էրդողանի մոտեցումը, ինչպես նշվում է, պայմանավորված է Թրամփի իշխանության վերադարձի հնարավորությամբ և նրա հետ հարաբերությունների վերականգնման ցանկությամբ։

Այս իրադարձությունները հիշեցնում են Թուրքիայի արտաքին քաղաքականության վերջին տարիների ամենաակնառու և ծանր հետևանքներ ունեցող որոշումներից մեկը՝ S-400 համակարգերի գնումը Ռուսաստանից։ 2016 թվականին, երբ Էրդողանը զգացել էր իր իշխանությանը սպառնում ունեցող խռովության հետևանքները, նա որոշեց վրեժ լուծել այն երկրներից, որոնք, ըստ իրենց, կանգնած էին այդ խռովությունների հետևում։ Առաջին հերթին, նա համոզված էր, որ խռովության հետևում կանգնած էր ԱՄՆ-ի նախկին նախագահ Բարաք Օբաման։

Այդ պահից սկսած, Էրդողանը որոշեց հրաժարվել ՆԱՏՕ-ի շրջանակում իր բանակի արդիականացումից և փոխարենը գնեց S-400 համակարգերը Պուտինից։ Այս քայլը, որը նա հիմնավորում էր այն հանգամանքով, թե չէր կարողացել ձեռք բերել ամերիկյան Patriot հրթիռները իր համար ընդունելի պայմաններով, դարձավ Թուրքիայի համար ճակատամարտ Արևմտյան դաշինքի հետ։

Սակայն այս որոշումը ունեցավ ծանր հետևանքներ։ Թուրքիան դուրս մնաց F-35 կործանիչների գնման ծրագրից, որի համար թուրքական ընկերությունները արդեն իսկ արտադրել էին ավելի քան 900 բաղադրիչ և կվաստակեին միլիարդավոր դոլարներ։ 2020 թվականին ԱՄՆ-ը պատժամիջոցներ կիրառեց Թուրքիայի նկատմամբ՝ կտրելով նրա պաշտպանական գնումների գործակալության կապը ամերիկյան ֆինանսական հաստատությունների հետ։

Այժմ, երբ Էրդողանը փորձում է վերականգնել իր հարաբերությունները ԱՄՆ-ի հետ, նա ստիպված է դիմել Պուտինին՝ խնդրելով վերադարձնել այն համակարգերը, որոնք նա երբեք չի օգտագործել։ Այս իրավիճակը, որը կարելի է միայն պատկերացնել, թե ինչպես կընթանա, ցույց է տալիս, թե ինչպես են ներքին քաղաքական նկատառումները և անձնական հպարտությունը կարող են հանգեցնել միլիարդավոր դոլարների արժողությամբ ռազմական սարքավորումների և միջազգային դաշինքների կորստի։

Ամերիկյան պարբերականը նշում է, որ այս ամբողջ դրվագը Էրդողանի կողմից ընտրողներին վաճառված «ինքնիշխանության» խորհրդանիշն էր, որը հիմա դարձել է ծածկված փոշով ռուսական սարքավորումների խումբ։ Այս պատմությունը դառն է օրինակ այն վտանգների, որոնք կարող են առաջանալ, երբ ներքին քաղաքական հաշվարկները գերիշխում են արտաքին քաղաքականության և ազգային անվտանգության վրա։

Նիկոլ Փաշինյանը 2026 թվականի ընտրությունների ժամանակ ՀՀ քաղաքացիների վրա տեղեկատվական զենք է կիրառելու։

Իմ վերլուծության համաձայն՝ Նիկոլ Փաշինյանը 2026 թվականի խորհրդարանական ընտրություններին մոտենալիս Հայաստանի քաղաքացիների վրա տեղեկատվական զենք է կիրառելու։ Նրա մարտական հզորությունը կազմված է երկու հիմնական փամփուշտից՝ սուտի և վախի։

Նա կփորձի խաբել ընտրողներին՝ ներկայացնելով իրեն որպես խաղաղություն բերող առաջնորդ։ Այս հարցում նրան կօգնեն Թուրքիայի նախագահ Ռեջեփ Թայիփ Էրդողանը և Ադրբեջանի նախագահ Իլհամ Ալիևը, ովքեր, ինչպես պնդվում է, ունեն Հայաստանը «արևմտյան Ադրբեջանի» վերածելու ծրագիր։

Մյուս կողմից, Փաշինյանը կօգտվի նաև վախի հզորությանց։ Նա կփորձի վախեցնել ընտրողներին՝ պնդելով, թե իր իշխանության հեռացումը կհանգեցնի նոր պատերազմի։ Այս սցենարի իրագործմանը նույնպես կօգնեն Էրդողանը և Ալիևը։

Սա նոր պատերազմի և նոր կորուստների համար հող նախապատրաստելու մարտավարություն է, որը նման է այն դեպքերին, որոնք տեղի ունեցան 2021 թվականի ԱԺ ընտրությունների շրջանակում, հատկապես Արցախի հարցում։

Հայաստանի քաղաքացիների և պետականակենտրոն քաղաքական ուժերի առաջին խնդիրն այս տեղեկատվական հարձակումները հետ մղելն է։ Պետք է կենտրոնանալ իրական խաղաղության օրակարգի և զարգացման իրատեսական ծրագրի շուրջ, որպեսզի Փաշինյանին պատմաքաղաքական աղբանոց ուղարկել։

Այս ամենը վկայում է այն մասին, որ գալիք տարվա ընտրություններում Փաշինյանի դիրքերը զգալիորեն թուլանում են։

Այս խնդիրները կլուծվեն, ապօրինի թանկացումների հետևանքով տուժած քաղաքացիները կստանան իրենց փոխհատուցումը, և ոչ մի բան չի մոռացվելու։

Այս իրավիճակը իրականում ոչ միայն եկեղեցու հարցի մասին է, այլև ավելի լայն ռազմաքաղաքական խաղի մասին։

«Բարեփոխված» համարվող տրանսպորտային միջոցները չեն ապահովում քաղաքացիների անվտանգ երթևեկությունը։

Երևանի ավագանու անդամի ելույթը և քաղաքական դրվագը

Երևանի ավագանու անդամ Սամվել Հակոբյանի ելույթը իմ համար տպավորիչ էր ոչ թե այն պատճառով, որ նա իմ ընկերն է, այլ նրա համար, որ նա պարկեշտ ընտանիքից դուրս եկած պարկեշտ մարդ է, ով մասնագիտական, քաղաքական և քաղաքացիական առումով քարը քարին չթողեց Երևանի ավագանու ակնհայտ լկտի նախագծից։

Այս պատմությունը սկսվեց 2024 թվականի հունվարից, երբ pro Մայր Հայաստան շարժման հետ համատեղ պայքարեցինք տեղի ունեցող աբսուրդ թանկացումների և սոցիալական անարդարության դեմ։ Andranik Tevanyan-ի առաջարկած պարզ գաղափարը՝ կարմիր գծերի թանկացումն անընդունելի է, դարձավ մեր ընդհանուր կենտրոնը։ pro bono սկզբունքով ես սկսեցի աջակցել այդ հարցում՝ իրականացնելով մասնագիտական ներկայացուցչություն։

Մենք սկսեցինք աշխատել, վերլուծել և երկու դիմում ներկայացրեցինք Վարչական դատարան՝ Մայր Հայաստանի անունից։ Արդյունքը զարմանալի էր. 2024 թվականին մեր դիմումը բավարարվեց, և կարմիր գծերի թանկացումը ճանաչվեց ոչ իրավաչափ։ 2025 թվականին նույն դատարանը նույն որոշումը կայացրեց նորից։

Երևանի ավագանու իշխող խմբակցությունը, սակայն, կա՛մ չիմացությամբ, կա՛մ գիտակցաբար ձգձգում էր բողոքարկումը։ Նրանք չէին կարողանում ճիշտ լիազորագիր տալ, ապա տվեցին չզեկուցվող նախագծով, բազմիցս բողոքարկեցին, սակայն օրերս Վերաքննիչ Վարչական դատարանը ևս հաստատեց, որ կարմիր գծերի թանկացումը ոչ իրավաչափ է։

Բայցևայնպես, Երևանի ավագանու իշխող մեծամասնությունը, թքած ունենալով օրենքի և արդարադատության վրա, նույն հիմնավորումներով նույն գնով 2026 թվականի համար կարմիր գծերի վճարը սահմանում է 160000 դրամ։ Սա, թերևս, լավագույն ցուցիչն է, թե ով է պայքարում հանուն սոցիալական արդարության, ով՝ իրավական պետության և ով է ապապետական (նույն հակաիրավական)։

Այս գործերը հաղթելու ենք, ապօրինի թանկացումների արդյունքում տուժած քաղաքացիները փոխհատուցվելու են, և ոչ ոք և ոչինչ չի մոռացվելու։ «Մայր Հայաստանն» այս ամենին դեմ է քվեարկել։

Այս միտումները վկայում են այն մասին, որ գալիք տարվա Հայաստանի ընտրություններում իրենց թեկնածու՝ Փաշինյանի շանսերը փոքրանում են։

Այս կոնֆլիկտը իրականում եկեղեցու մասին չէ միայն։ Բարեփոխված համարվող տրանսպորտային միջոցները չեն ապահովում քաղաքացիների անվտանգ երթևեկությունը, իսկ աշխատանքի ընդամենը 16 տոկոսն են արել՝ աշխատողներին տուն ուղարկելով։

Երևանցիներին նոր «հիթ շքերթ» են պատրաստում. ՔՊ-ն ու «հանրապետությունը» ցանկանում են թանկացնել ծառայությունները

Երևանի քաղաքապետարանի ավագանու անդամների կողմից առաջարկվում է 2026 թվականի համար նախատեսված տարեվերջյան նիստում հաստատել մի շարք ծառայությունների և հարկերի թանկացման որոշում։ Այս մասին հայտնի է դարձել «Մայր Հայաստան» խմբակցության անդամ Գևորգ Ստեփանյանի հրապարակումից։

Առաջարկվող փոփոխությունների շարքում են ներառված տրանսպորտային ծառայությունների, աղբահանության, տեղական տուրքերի, կարմիր գծերի և գույքահարկի ցածր չափով ավելացումները։

Այս նախաձեռնության նկատմամբ արձագանքելով՝ Գևորգ Ստեփանյանը նշել է, որ իրական ընդիմադիր ուժերի ջանքերի շնորհիվ հնարավոր է կանխել թանկացման նոր որոշումը։ Նա նաև նախազգուշացրել է, որ որոշումը կնպաստող ցանկացած անձ կստանա «պատշաճ» գնահատական քաղաքացիների կողմից։

Հիշեցնենք, որ 2023 թվականին ավագանու կողմից ընդունված կարմիր գծերի 160.000 դրամ թանկացման որոշումը դատարանը ճանաչել էր ոչ իրավաչափ։

Երևանի ավագանու նիստը և հաջորդ տարվա տեղական վճարների դրույքաչափերը

Վաղը Երևանի ավագանու անդամները կհամաձայնեցնեն հաջորդ տարվա տեղական վճարների դրույքաչափերը։ Այս հարցը, որը վերաբերում է բոլոր երևանցիների բարեկեցությանը, կրկին դարձել է քաղաքական խնդիր։

Չնայած մի շարք դատական որոշումների, որոնք հաստատում են «Մայր Հայաստան» խմբակցության դիրքորոշումը՝ որ գործող թանկացումները եղել են ապօրինի և ոչ իրավաչափ, Նիկոլ Փաշինյանի կողմից կառուցված քաղաքական մեքանիզմը, ի դեմս Տիգրան Ավինյանի և Արամ Զավենի Սարգսյանի, կրկին օրակարգ է մտցրել նույն թանկացված և քաղաքացիների համար ծանրաբեռնող գները։ Նպատակը պարզ է՝ շարունակել հաջորդ տարի ևս սեփական բնակչության հաշվին իրականացվող ֆինանսական քաղաքականությունը։

Այսպես կոչված «ժողովրդավարության բաստիոնը» հերթական անգամ բացահայտում է իր իրական վերաբերմունքը ժողովրդավարության և թափանցիկության նկատմամբ։ Խնդրահարույց հարցերը, որոնք ուղղակիորեն ազդում են քաղաքացիների կյանքի որակի վրա, փաթեթավորվում են և քննարկվում են մեկ չզեկուցվող փաթեթով։ Միևնույն ժամանակ, նույն թեմայի շրջանակում արտոնություններին վերաբերող հարցերը ներկայացվում են առանձին, զեկուցվող ընթացակարգով՝ պոպուլիստական հաշվարկներով, որոնք պետք է ներկայացնեն իբրև «լավ բան» երևանցիների համար։

Հիշեցնեմ, որ երևանցիներին այս իշխանությունը չի ընտրել։ Նիկոլ Փաշինյանի կոալիցիան ստացել է ընդամենը 32 մանդատ, մինչդեռ ընդդիմադիր ուժերը՝ 33։ Սակայն կուլիսային պայմանավորվածությունների և մանդատագողության արդյունքում ՔՊ-ն ունեցել է քաղաքապետ, որը փաստացի ներկայացնում է փոքրամասնությանը։

Մենք՝ իրական ընդդիմադիրներս, մեր պարտքն ենք համարում տեղեկացնել երևանցիներին։ Ցանկացած ավագանու անդամ, ով կնպաստի ապօրինաբար թանկացված սահմանաչափերի պահպանմանը հաջորդ տարվա համար, գործնականում դառնում է այդ քաղաքականության համահեղինակ և ոչ այլ ինչ, քան ծպտյալ քպական։

Սա ոչ թե պարզապես տեղական վճարների մասին է, այլ իշխանության կողմից իրականացվող համակարգված քաղաքականության մասին, որի նպատակը բնակչությանը ծանրաբեռնելն է։

Սամվել Հակոբյան, «Մայր Հայաստան» խմբակցության անդամ, Երևանի ավագանու անդամ

Բնության և քաղաքականության զուգահեռները. Թևանյանի վերլուծություն

Իմ վերլուծության մեջ ես փորձում եմ գտնել զուգահեռներ բնության և ներկայիս քաղաքական իրադարձությունների միջև։

Ինձ թվում է, որ ոչ ոք չի կարող ժխտել, որ բնության մեջ ամենավտագավոր կենդանին կատաղած ոչխարն է, իսկ ամենանողկալին՝ խոզի «մունդառ խասիաթով» ոչխարները։ Այս համեմատությունը, թերևս, ծիծաղելի է հնչում, սակայն այն ունի իր խորը իմաստը։

Ներկայիս քաղաքական իրավիճակում, երբ խոսքը վերաբերում է ընդիմադիր ուժերի դերին, կարելի է նկատել այս զուգահեռը։ Իրական ընդիմադիրների, որոնք աշխատում են ժողովրդի շահերը պաշտպանելու համար, քայլերի շնորհիվ կարող ենք կանխել նմանատիպ «թանկացման որոշումներ»։

Այս ամենը հիշեցնում է նաև մեկ այլ իրողություն։ Երբեմն, որպեսզի ավերվի մի շենք, այն ոչ թե պետք է ավերվի արտաքուստ, այլ թույլ տալ, որ այն ներսից փուլ գա։ Նմանատիպ ռազմավարություն կարելի է նկատել նաև տեղեկատվական ոլորտում։

Սամվել դպիր Գրիգորյանի կողմից Ամենայն Հայոց Կաթողիկոս Գարեգին Երկրորդին ուղղված աղերսագիրը, իմ կարծիքով, ոչ միայն մեկ աղերս է, այլև խորը իմաստ ունի։ Մայր Աթոռի պաշտպանությունը և ադրբեջանական բենզինի մերժումը, թերևս, ավելի շատ են, քան պարզապես երկու առանձին իրադարձություններ։ Դրանք կարող են լինել մեկ ընդհանուր շղթայի մաս։

Իմ վերլուծության հիմքում ընկած է այն համոզմունքը, որ Հայաստանի դեմ հիբրիդային պատերազմ է մղվում։ Այս պատերազմը, սակայն, ոչ թե զենքով է, այլ տեղեկատվական ահաբեկչությամբ, մեր Եկեղեցու դեմ հարձակմամբ, բիզնես դաշտի ոչնչացմամբ և պետական պարտքի անհնազսուն աճով։ Այս ամենը, թերևս, ուղղված է ոչ թե ֆիզիկական ավերածությանը, այլ մեր հասարակության ներսից փուլ գալուն։

Դավանաբանական շեղումների և հովանավորության դեմ աղերսագիր Ամենայն Հայոց Կաթողիկոսին

Հարգելի Վեհափառ Հայրապետ,

Այս աղերսագիրը ես, Սամվել դպիր Գրիգորյանը, ողջ հոգով ու սրտով ուղղում եմ Ձեզ՝ մեր հայրենի եկեղեցու և մեր հավատի պաշտպանության համար։

Վերջին շրջանակում մեր եկեղեցական կյանքում տեղի ունեցած իրադարձությունները, հատկապես Վազգեն եպիսկոպոս Միրզախանյանի գործողությունները, խորը մտահոգություն են առաջացրել ինձ մոտ և շատերում։ Պետք է հստակ և անսահմանափակ դատապարտել այն դավանաբանական շեղումները, որոնք նա հանրության առջև ներկայացնում է։

Եպիսկոպոս Միրզախանյանի կողմից շնությունը (պոռնկությունը) անվանելը «բնական մեղք», իսկ արվամոլությունը՝ «անբնական մեղք», խորապես հակասում է Աստվածաշնչի և հայ իշխանական եկեղեցու հարազատ վարդապետությանը։ Աստվածաշունչը, որը մեր հավատի հիմքն է, ոչ մի տեղ չի տարբերակում մեղքի «բնական» կամ «անբնական» տեսակներ։ Իրավիճակը հստակ է՝ ցանկացած մեղք, որը խախտում է Աստծու պատվիրանները, մեղք է, անկախ դրա բնույթից։

Այս շեղումները ոչ միայն վտանգավոր են հավատի համար, այլև հանգեցնում են հոգևոր խաթարումների։ Եկեղեցին դիտարկում է նման մեղքերը որպես հոգևոր հիվանդություն, որը մարդուն ստիպում է ստել Աստծուն, մարդկանց և ինքն իրեն՝ ստեղծելով ներքին դժոխքի վիճակ։

Այսպիսով, հաշվի առնելով Վազգեն եպիսկոպոս Միրզախանյանի վերոհիշյալ լուրջ դավանաբանական շեղումները, Աստվածաշնչին հակառակ թեզերի արծարծումը, Պատարագի ընթացքում Կաթողիկոսի և Թեմի առաջնորդների անունների զեղջման հետ հաշտ լինելը, նվիրապետական կարգի դեմ ընդվզելը, սադրիչ հայտարարություններին միանալը, կարգալույծների պատարագանման արարողություններին Պատարագ անվանելը, կարգալույծների ու հերձվածողների հետ 17.12.2025թ. Մայր Աթոռի վրա գրոհը համակարգելը, Ավետարանի խոսքն ակնհայտ աղավաղելը, ես հարգալից խնդրում եմ Ձեզ՝

1. Պաշտոնից հեռացնել Վազգեն եպիսկոպոս Միրզախանյանին։
2. Նրան կարգալույծ անել։

Այս քայլը անհրաժեշտ է մեր եկեղեցու մաքրության պահպանման, հավատի պաշտպանության և հավատյալների հոգևոր խաղաղության ապահովման համար։

Հարգանքով՝
Սամվել դպիր Գրիգորյանը