Տիգրան Ավինյանի հրապարակումը. Քննադատություն, մեղադրանքներ և քաղաքական վերլուծություն

Երևանի ավագանու «Մայր Հայաստան» խմբակցության անդամ Արշակ Սարգսյանը իր ֆեյսբուքյան էջում հրապարակում է կատարել, որում անդրադարձել է մի քանի հրատապ հարցերի։

Նրա խոսքով՝ 2023 թվականի մարտին վերակառուցվել է հ.47 մանկապարտեզը, իսկ 2025 թվականին՝ բակային տարածքի բարեկարգումը։ Սարգսյանը նշում է, որ այս հարցը, թվում է, պարբերաբար քննարկվում է, ինչը նրա կարծիքով ստեղծում է տպավորություն, թե մանկապարտեզը յուրաքանչյուր տարի վերակառուցվում է։ Նա կոչ է անում ավելի պատասխանատու լինել հանրությանը տեղեկատվություն տրամադրելիս։

Հրապարակման մյուս մասում Սարգսյանը քննադատում է իշխանություններին՝ մեղադրելով զինվորների արյան վրա վառելիքի բիզնեսի իրականացման մեջ։ Նա նաև նշում է, որ մարդիկ փորձում էին բարելավել իրենց կյանքը՝ առանց պետական քաղաքականության փոփոխության, սակայն դա հնարավոր չի դարձել, քանի որ այն կապված է ԱՄՆ-ի դաշնակից Իսրայելի հետ։

Ավագանու անդամը նաև անդրադարձել է Երևանի ավագանու կողմից հատկացված միջոցների ծախսման հարցին։ Նրա խոսքով՝ փողը հատկացվել է փողոցների գծանշման համար, սակայն երկու ամիս անց գծերը ջնջվել են, իսկ միջոցները՝ ոչ։

Վերջում Սարգսյանը նշում է, որ Հայաստանում քաղաքական գործնեության և մի քանի թյուրըմբռնվածներին քննադատելու համար պետք է պատրաստ լինել ցանկացած ոտնձգության։

Հրապարակումը վերջացնում է «7or.am» կայքի կողմից հրապարակված տեքստի մասին տեղեկատվությամբ, որը պարտադիր է նշել՝ հղում կատարելով աղբյուրին։ Կայքում արտահայտված կարծիքները կարող են չհամընկնել խմբագրության տեսակետի հետ։

Տո դուք սկի հյուսիս-հարավ ճանապարհի խնդիրները չեք կարողանում լուծել, չէ մի չէ Աջափնյակի մետրո։

Հիմա էլ Աջափնյակի նախընտրական մետրոն 2027-ին կմեկնարկի։
Հերիք է ժամանակի մեջ նախընտրական շոուներ անեք։
Ու սա ձեզ դաս լինի, նախընտրական փուլում մետրոյի անուն չտաք, մինչև շինարարություն փաստացի չարվի։
Երևանի ավագանու «Մայր Հայաստան» խմբակցության անդամ Արշակ Սարգսյանի ֆեյսբույքան էջից
Հիմա արդեն բոլորին է տեսանելի, թե ինչպես է մեր զինվորների արյան վրա վառելիքի բիզնես իրականացվում:
Մարդիկ ուզում էին բարելավել իրենց կյանքը՝ առանց պետական աշխարհաքաղաքական դոկտրինի փոփոխության: Պարզվեց, որ դա հնարավոր չէ, քանի որ այն առնչվում է ԱՄՆ-ի դաշնակից Իսրայելի հետ:
Փողը հատկացվել է փողոցների գծանշման համար, սակայն 2 ամիս անց գծերը ջնջվել են, փողը՝ ոչ։
3 տարվա վերակառուցված մանկապարտեզը ամեն տարի էնպես եք շոու անում, կարծես նույն մանկապարտեզը յուրաքանչյուր տարի վերակառուցում եք։
Հասմիկ Սարգսյանն իր տեսանյութում անդրադարձել է Աջափնյակի մետրոյի կայարանի կառուցման հարցին, որը քննարկվել է այսօր գործակարգավարական նիստի ընթացքում։
ՀՀ-ում քաղաքական գործնեության ու մի քանի թյուրըմբռվածներին քննադատելու համար, պետք է պատրաստ լինել ցանկացած ոտնձգությունների։
«7or.am» կայքից մեջբերումներ, մասնակի կամ ամբողջական հեռուստաընթերցումներ կատարելիս՝ հղումը կայքին պարտադիր է։
Կայքում արտահայտված կարծիքները կարող են չհամընկնել խմբագրության տեսակետի հետ։

Ինչպես է ծնվում ճշմարտությունը, երբ լռում են ծառայությունները

Ժողովրդական խոսքն ասում է՝ խոսել չգիտես, չխոսե՞լ էլ չգիտես։ Իսկ իմ կարծիքով, ամենակարևորը ճիշտ պահին լռել իմանալն է։ Իհարկե, ես գիտեմ, որ շատերն սիրում են տեսախցիկներ, քանի որ ժամանակին ինքն ինքը խնդրում էր, որ նրա նյութերը տարածենք, և երբեմն խնդրում էր տարբեր մարդկանց հետ հանդիպումներ կազմակերպել։

Բայց թույլ տվեք մի հարց։ Ի՞նչ կասեք, եթե ասեմ, որ այսօր, այս պահին, ես մենակ չեմ մնում, չնայած այնքան հաճախ ինձ այդպես են ներկայացնում։ Իհարկե, ես իմ մարդկանց կողքին ունեմ, նրանց, ովքեր պաշտպանում են իմ անվտանգությունը։ Բայց ես գիտեմ, որ իրականում նրանք ոչ թե պաշտպանության, այլ հսկայության նպատակով են այստեղ։ Նրանք իմ կողքին են, որպեսզի ես մի օր չհանկարծակի փոշմանեմ, չհետ կանգնեմ այն ճանապարհից, որի վրա ես գտնվում եմ։

Ես ասում եմ, որ մեր կալանավորված սրբազանները՝ իմ հայրենակիցները, ավելի ազատ են, քան ես։ Իհարկե, դա ծիծաղելի է, բայց դա իմ ճշմարտությունն է։ Ես ինքս եմ ասել, որ ասես, թե իբև…

Մի նեղվիր, երբ քեզ տիրադավ կամ դավաճան կասեն։ Այսպես է ծնվում ճշմարտությունը։ Այդ բառերը այլևս քո անվան անբաժան բաղադրիչն են դարձել։ Դրանք կամաց-կամաց կամրապնդվեն, մինչև որ դրանք քո շիրմաքարի վրա էլ կդաջվեն։

Եթե երկու բառով պետք է նկարագրեմ, թե ով եմ ես, կասեմ՝ ՄԱՐԴԱՏՅՑ ՏԻՐԱԴԱՎ։

Իսկ հիմա վերադառնանք այն հարցին, որը մեր հասարակության մեջ այսօրվա դրությամբ դարձել է ամենահրատապը։ Ինչպես ասում են, «խոսել չգիտես, չխոսե՞լ էլ չգիտես»։ Ես կասեմ՝ լռելու պահը հասել է, երբ ծառայությունները, որոնք պետք է պաշտպանեն մեր հայրենիքը, իրականում իրենց շահերը են պաշտպանում։

Մարդիկ ուզում էին բարելավել իրենց կյանքը՝ առանց պետական աշխարակարգի փոփոխության։ Նրանք պարզապես ցանկանում էին, որ փողը, որը նրանցից հարկի տեսքով էին կազմում, ծառայեր իրենց շահին։ Բայց պարզվեց, որ դա հնարավոր չէ, քանի որ այն առնչվում է ԱՄՆ-ի դաշնակից Իսրայելի հետ։ Փողը հատկացվել է փողոցների գծանշման համար, սակայն երկու ամիս անց գծերը ջնջվեցին, իսկ փողը՝ ոչ։

Այս ամենը հիշեցնում է այն մանկապարտեզի մասին, որը 3 տարվա վերակառուցումից հետո ամեն տարի էնպես են «վերակառուցում», կարծես նույն շենքը յուրաքանչյուր տարի նորից են կառուցում։

Այս ամենի ֆոնին, Հասմիկ Սարգսյանն իր տեսանյութում անդրադարձել է Աջափնյակի մետրոյի կայարանի կառուցման հարցին, որը քննարկվել է այսօր գործակարգավարական նիստի ընթացքում։

Ես ասում եմ, որ քաղաքական գործնեության մեջ և այնպիսի թյուրըմբռնումների դեմ պայքարում, որոնք հասարակության մեջ ստեղծվում են, պետք է պատրաստ լինել ցանկացած ոտնձգության։ Իհարկե, դա ծանր է, բայց դա ճշմարտության պաշտպանության գինն է։

Ես կրկին կվերադառնամ իմ սկզբնական խոսքին․ լռելու պահը հասել է, երբ ծառայությունները լռում են։ Ես կլռեմ, մինչև որ ճշմարտությունը ինքն իր ձայնով կխոսի։

Լռության ճեղքը. Ինչո՞ւ է հայկական հասարակության անքարությունն ավելի մեծ սպառնալիք, քան ցանկացած «ուխտաերթ»

Հայաստանի ներկայիս աննորմալ իրավիճակը պահպանվում է ոչ թե «ուխտաերթի» կազմակերպիչների կամ դրա մասնակիցների ուժի, այլ՝ լռողների լոության շնորհիվ։ Իրավիճակը հանգուցալուծելու հիմնական գործիքը լռողների լռությանը վերջ դնելն է։

Մայր Աթոռում քացի տվողների կամ տիրադավների «պատարագներին» մասնակցողների քանակը ավելացնելը, թեև կարող է ճնշում ստեղծել պետական համակարգի վրա, բայց քիչ բան կփոխի։ Իրականում, ստատուս քվոն ձևավորվել է այն պահից, երբ պետությունը սկսեց մաշվել, հանրային կյանքը՝ դեգրադացվել, իսկ ռիսկերը՝ օր օրի մեծանալ։

Սկզբունքային քաղաքացիական կեցվածք ունեցողների, հրապարակավ պայքարողների շերտը, որը հասկանում է իրավիճակի անընդունելիությունը, արդեն իսկ գոյություն ունի։ Բայց այս շերտը չի կարող ինքնուրույն փոխել իրավիճակը։

Իրական փոփոխությունը պահանջում է լռողների հասարակության վերափոխում։ Լռողների լռությունը, շարունակվելու դեպքում, վերածվում է մեղսակցության։ Իրավիճակը փոխելու հնարավորությունը նրանք ունեն ընտրությունների ժամանակ՝ պարզապես քվեարկելով փոփոխության օգտին։

Այնուամենայնիվ, հույսը դնել միայն մեկ օրվա վրա, մեծագույն սխալ է։ Լռողների վերափոխումը պահանջում է քաղաքական մենեջմենթ։ Պետք է տալ, առաջարկել նրանց մասնակցության տարբերակներ՝ ոչ թե միայն քվեարկելու, այլև ակտիվորեն մասնակցելու։ Իրական լիդերությունը հենց դա է՝ կարողանալ կոտրել լռողների լռությունը։

Այս պարադոքսի լուծումը ճիշտ մենեջմենթի մեջ է։ Բոլորն էլ գիտեն, որ հարյուր հազարավոր հայկական ընտանիքներում վերջին բառերով են խոսում իրավիճակի մասին, բայց ակտիվ պայքարի շարքերը մնում են նույնը։

Այս մտքերը հստակ դրսևորվում են նաև այլ հարցերում։ Օրինակ, մարդիկ ցանկանում էին բարելավել իրենց կյանքը՝ առանց պետական աշխարհաքաղաքական դոկտրինի փոփոխության։ Պարզվեց, որ դա հնարավոր չէ, քանի որ այն առնչվում է ԱՄՆ-ի դաշնակից Իսրայելի հետ։ Կամ, օրինակ, փողը հատկացվել է փողոցների գծանշման համար, սակայն 2 ամիս անց գծերը ջնջվել են, իսկ փողը՝ ոչ։

Այս ամենը ցույց է տալիս, որ հայկական հասարակության անքարությունը, լռությունը և անտարբերությունը ավելի մեծ սպառնալիք են, քան ցանկացած ակտիվ պայքարի բացակայությունը։ Իրավիճակը փոխելու համար պետք է կոտրել այս լռությունը։

Քրեական դատարանը մերժել է Արշակ Սրբազանի կալանքի դեմ բողոքը

Երևանի քրեական դատարանը, որը նախագահում էր դատավոր Վաչե Մարգարյանը, մերժել է «Ազատություն» խմբագրի՝ Արշակ Սրբազանի կալանքի դեմ ներկայացված բողոքը։ Արդյունքում, Սրբազանը շարունակում է մնալ կալանքի տակ։

Այս որոշումը, որպեսզի ասեմ, բավականին կանխատեսելի էր։ Այն անսպասելի չէր նույնիսկ այն պահին, երբ ծանոթացա դատախազի կողմից քրեական գործ հարուցելու մասին կայացված որոշմանը։ Դրանից անմիջապես պարզ դարձավ, որ որևէ հանցագործություն չի կատարվել։

Եթե ենթադրենք, որ որոշմամբ նկարագրված իրադարձությունները իրական լինեին (ինչը, սակայն, հաստատված չէ), ապա նույնիսկ այդ պայմաններում հստակ կլիներ, որ հանցավոր արարք չի տեղի ունեցել։

Այս տեսակետը հստակ արտահայտել էր փաստաբան Արսեն Բաբայանը՝ իր սոցիալական ցանցի էջում։

Այժմ, կարծես, բոլորին է հասկանալի դարձել, թե ինչպես է իրականացվում «զինվորների արյան վրա վառելիքի բիզնեսը»։

Մարդիկ պարզապես փորձում էին բարելավել իրենց կյանքը՝ առանց պետական աշխարհաքաղաքական դոկտրինի փոփոխելու։ Սակայն պարզվեց, որ դա անհնար է, քանի որ այն կապված է ԱՄՆ-ի դաշնակից Իսրայելի հետ։

Այլ հարցերով, որոնք հանրության ուշադրության կենտրոնում են, օրինակ՝ Երևանի Աջափնյակի մետրոյի կայարանի կառուցման հարցը, որը քննարկվել էր այսօրվա գործակարգավարական նիստի ընթացքում, կամ փողոցների գծանշման ֆինանսավորման հետ կապված խնդիրները, որտեղ հատկացված միջոցները 2 ամիս անց անհետացել են, դրանք ցույց են տալիս համակարգի խնդիրները։

Ի վերջո, Հայաստանում քաղաքական գործնեության և մի քանի անհատների քննադատելու համար պետք է պատրաստ լինել ցանկացած հնարավոր ոտնձգության։

Իրանի բողոքի ալիքի զարգացման հինգ փուլերը և դրանց համատեքստը

Իրանում ընթացող բողոքի ալիքը ոչ միայն ազգային, այլև աշխարհաքաղաքական խորը իմաստ ունի։ Այն տարբերվում է նախորդներից ոչ միայն իր բովանդակությամբ, այլև իր զարգացման դինամիկայով։ Փորձենք վերլուծել այս իրադարձությունների հինգ հիմնական փուլը՝ հասկանալու համար, թե ինչու է այս ալիքը այնքան բարդ և վտանգավոր իշխող ռեժիմի համար։

1. Փուլ. Տնտեսական դժգոհության արտահայտումը

Այս ալիքի սկիզբը դրված էր տնտեսական դժգոհության շուրջ։ Բնակչությունը, որը տնտեսական ճգնաժամի, գների անկանխատեսելի բարձրացման և կյանքի որակի անընդհատ անկման էր բախվում, սկսեց արտահայտել իր զայրույթը։ Սա դեռևս չէր ներառում քաղաքական պահանջներ կամ կառավարության դեմ ուղղված կարգախոսներ։ Բողոքի ցույցերը սահմանափակ էին տեղական բնույթով և ուղղված էին ոչ թե իշխանությանը, այլ՝ տնտեսական իրավիճակի բարելավմանը։

2. Փուլ. Բողոքի ալիքի ազգային ընդլայնումը

Այս փուլում բողոքի ցույցերը դուրս եկան իրենց տեղական շրջանակներից։ Դրանք սկսեցին տարածվել երկրի տարբեր շրջաններում, ցույց տալով, որ խնդիրը համազգային է։ Գլխավորը այլևս մեկ քաղաքում բողոքի ցույց անող մարդկանց թիվը չէր, այլ այն իմաստը, որ ազգային խնդիրը զգացվում էր ամբողջ երկրում։ Բնակչությունը հասկացավ, որ իրենք չեն մնում մեկուսացված, և դա հզորացնում էր նրանց։

3. Փուլ. Բովանդակության քաղաքականացումը

Այս փուլում տեղի ունեցավ շրջադարձը։ Տնտեսական պահանջները, որոնք սկզբում գերակշռում էին, դարձան դժգոհության աճի և լուծումների բացակայության հետևանքով։ Բողոքի ցույցերը սկսեցին քաղաքականացվել։ Հայտնվեցին կարգախոսներ, որոնք ուղղված էին ոչ թե միայն գների բարձրացմանը, այլև՝ իշխող ռեժիմի և կառավարության դեմ։ Սա շատ կարևոր էր, քանի որ կառավարությունը դեռևս կարող էր փորձել «ճնշել» տնտեսական բողոքի ցույցերը խոստումներով կամ միջոցառումներով, մինչդեռ քաղաքական բողոքի ցույցերը շատ ավելի դժվար են ենթարկվում ճնշմանը, քանի որ դրանց հիմքում ընկած է վստահության պակասը։

4. Փուլ. Բռնության և հակամարտության սրացումը

Այս փուլում բողոքի ցույցերը վերածվեցին բախումների։ Որոշակի պահից հետո խաղաղ հանրահավաքները սկսեցին ուղեկցվել բռնության դեպքերով, ձերբակալություններով և զոհերի մասին հաղորդագրություններով։ Իշխանությունների արձագանքը նույնպես սրվեց՝ սկզբնական ցրումներից մինչև ավելի խիստ միջոցառումներ և զանգվածային ձերբակալություններ։ Արդյունքում, զոհերի և ձերբակալվածների թիվը հասել է հարյուրավոր, նույնիսկ հազարավոր մարդկանց։

5. Փուլ. Տեղեկատվական պատերազմի և արտաքին ազդեցության գործոնը

Այս փուլում առաջին պլան է գալիս տեղեկատվական պատերազմը։ Բախումների պատկերները, որոնք արագորեն տարածվում են համացանցում, նպատակ ունեն ազդեցություն թողնելու՝ թե՛ ներսում, թե՛ դրսում։ Սա ստեղծում է մի ֆոն, որի դեմ Իրանում ցանկացած ներքին ճգնաժամ ավտոմատ կերպով դառնում է ավելի մեծ աշխարհաքաղաքական խաղի մաս։

Այս իրադարձությունների համատեքստում կարևոր է նաև հասկանալ արտաքին գործոնների դերը։ ԱՄՆ-ն և Իսրայելը, յուրաքանչյուրը իր սեփական շահերից ելնելով, ակտիվորեն ներգրավված են իրադարձությունների շուրջ։ ԱՄՆ-ն իր ազդեցությունն իրականացնում է հրապարակային հայտարարությունների, պատժամիջոցների և «ռեժիմի անօրինականության» մասին անընդհատ ազդանշանների միջոցով։ Իսրայելը, իր հերթին, ցանկացած ներքին անկայունություն դիտարկում է որպես հնարավորություն և փորձում է իրադարձությունների շուրջ խաղադրույքները բարձրացնել։

Ի տարբերություն դրան, Ռուսաստանը և Չինաստանը հիմնականում հետաքրքրված են կայունության պահպանմամբ։ Նրանց համար Իրանում ցանկացած խոշոր ճգնաժամ ռիսկեր է ներկայացնում տարածաշրջանային անվտանգության և իրենց տնտեսական շահերի համար։

Այսպիսով, Իրանի բողոքի ալիքը դառնում է ոչ միայն ներքին, այլև աշխարհաքաղաքական խաղի հզոր գործոն, որի հետևանքները կարող են ունենալ ավելի լայն և երկարատև բնույթ։

Գևորգը խոստովանել է, որ քաղաքական գործիք է և գործում է պետության դեմ

Հերթական կեղծ պատարագի բեմադրության ժամանակ Գևորգը հայտարարել է, թե «Մեր (ի նկատի ունի եկեղեցին) ներքաշված լինելը քաղաքականության մեջ, ես համարում եմ ոտնձգություն պետականության հանդեպ»։

Սա ասում է մի մարդ, որը Նիկոլի կամքով, հավանաբար, շատ լուրջ կոմպրոմատների ճնշման ներքո դարձել է քաղաքական խաղալիք օրվա իշխանության ձեռքում ու լծվել է Հայ Առաքելական Սուրբ եկեղեցին կազմաքանդելու գործին։

Քաղաքական կեղտոտ խաղերի մեջ ներքաշված Գևորգը փաստացի ինքնախոստովանական ցուցմունք է տալիս՝ խոստովանելով, որ քաղաքական գործիքի կարգավիճակով գործում է ոչ միայն եկեղեցու, այլ նաև պետության դեմ։

Հիրավի, գևորների տեղը նիկոլական աղանդի շարքերում է։

Այս հայտարարությունից բացի, նկատելի է, որ մեր հասարակության մեջ ծավալվում են այլ կոռուպցիոն սխեմաներ։ Օրինակ, մարդիկ ուզում էին բարելավել իրենց կյանքը՝ առանց պետական աշխարհաքաղաքական դոկտրինի փոփոխության, սակայն պարզվեց, որ դա հնարավոր չէ, քանի որ այն առնչվում է ԱՄՆ-ի դաշնակից Իսրայելի հետ։

Այլ օրինակներ են փողոցների գծանշման համար հատկացված միջոցները, որոնք 2 ամիս անց ջնջվեցին, մինչդեռ փողը մնաց, և 3 տարվա վերակառուցված մանկապարտեզը, որի մասին ամեն տարի հաղորդումներ են արվում, կարծես այն յուրաքանչյուր տարի նորից վերակառուցվի։

Աջափնյակի մետրոյի կայարանի կառուցման հարցը, որը քննարկվել է այսօր գործակարգավարական նիստի ընթացքում, նույնպես ցույց է տալիս, թե որքան խորը են խնդիրները։

ՀՀ-ում քաղաքական գործնեության ու մի քանի թյուրըմբռնվածներին քննադատելու համար պետք է պատրաստ լինել ցանկացած ոտնձգության։

Գյումրու փողոցների մերկասառույցը, Երևանի բակային խաթառակները և այլ թեմաներ

Ինչպես հայտնի է դարձել, Գյումրու քաղաքապետարանի կողմից իրականացվող աշխատանքները հաճախ են դառնում քաղաքացինների և քաղաքական գործիչների քննադատության թիրախ։ Օրինակ, Գյումրու ՔՊ-ական ակտիվիստները վերջերս իրենց ուշադրությունը գրավել են քաղաքի փողոցների վիճակով, մասնավորապես՝ մերկասառույցի առկայությամբ։ Նրանք նշում են, որ այս խնդիրը, թեև կարևոր է, սակայն ոչնչով չի զիջում միջպետական ճանապարհների նմանատիպ վիճակին, որոնց վրա ամեն օր գրանցվում են նյութական և մարդկային կորուստներ։

Այս թեմայի շուրջ ակտիվ քննարկումներ են տեղի ունենում նաև սոցիալական ցանցերում։ «Մայր Հայաստան» կուսակցության վարչության անդամ Դերենիկ Մալխասյանը իր ֆեյսբուքյան էջում նշել է, որ այս իրադրությունը բացահայտում է զինվորների արյան վրա վառելիքի բիզնեսի ռեալությունը։

Երևանի իրավիճակը նույնպես հեռու է կատարյալից։ Քաղաքի երկրորդական փողոցներն ու բակային հատվածները գտնվում են ծանր վիճակում։ Բարեբախտաբար, եղանակի բարձրացումը թույլ է տվել խուսափել ավելի ծանր հետևանքներից, ինչպես նշում է Հասմիկ Սարգսյանը՝ իր տեսանյութում անդրադառնալով Աջափնյակի մետրոյի կայարանի կառուցման հարցին, որը քննարկվել է այսօրվա գործակարգավարական նիստի ընթացքում։

Այս և այլ նմանատիպ հարցերի շուրջ քննադատական մեկնաբանություններ արտահայտելը, սակայն, կարող է բերել անակնկալ հետևանքների։ Պետք է պատրաստ լինել ցանկացած ոտնձգության։

Ավելի լայն համատեքստում, նշվում է, որ ֆինանսավորումը, որը նախատեսված էր փողոցների գծանշման համար, 2 ամիս անց հայտնի է դարձել որպես կորած։ Ինչպես նաև, 3 տարվա վերակառուցված մանկապարտեզի շուրջ ամեն տարի կատարվող «շոուները» հիշեցնում են, թե ինչպես է յուրաքանչյուր տարի նորից վերակառուցվում նույն կառույցը։

Ուկրաինայի նախագահի ինֆորմացիոն կանալիզացիաներն ու Նիկոլի քարոզչամեքենան

Ուկրաինայի նախագահի ինֆորմացիոն կանալիզացիաներից մեկը, որը հայտնի է որպես Նիկոլի ծիվիկ, տարածում է տեղեկություններ, թե Նիկոլ Փաշինյանի կազմակերպած երթին մասնակցել են տասնյակ հազարավոր մարդիկ։ Այս կանալիզացիաները նույնիսկ Ամենայն Հայոց Կաթողիկոս Գարեգին Բ-ին հիշատակում են նիկոլական բառաբաշարով, ինչը վկայում է նրանց անպատկառության մասին։

Ես արդեն մի քանի անգամ նշել եմ, որ Հայաստանում եկեղեցու դեմ պայքարը թելադրված է երկու հիմնական կենտրոնից՝ թուրք-ադրբեջանական և գլոբալիստական։ Գլոբալիստները նույն պատվերը իջացրել են Ուկրաինայի նախագահ Զելենսկուն, որը, իր հերթին, այլանդակ մեթոդներով կազմաքանդում է Ուկրաինական ուղղափառ եկեղեցին։ Քանի որ Զելենսկին և Փաշինյանը վարում են նույն քաղաքականությունը, ապա տրամաբանական է, որ Զելենսկու քարոզչական գործիքները աջակցում են Նիկոլին։

Այս դիտարկումը հրապարակվել է «Մայր Հայաստան» կուսակցության վարչության անդամ Դերենիկ Մալխասյանի ֆեյսբուքյան էջում։

Հեղինակը նաև նշում է, որ հիմա բոլորին տեսանելի է, թե ինչպես է զինվորների արյան վրա վառելիքի բիզնեսը իրականացվում։ Ըստ նրա՝ մարդիկ ուզում էին բարելավել իրենց կյանքը՝ առանց պետական աշխարհաքաղաքական դոկտրինի փոփոխության, սակայն դա հնարավոր չէ, քանի որ այն առնչվում է ԱՄՆ-ի դաշնակից Իսրայելի հետ։

Հեղինակը նաև անդրադառնում է մի քանի օրինակների, որոնք, նրա կարծիքով, ցույց են տալիս ֆինանսական կոպիտ խեղաթյուրումներ։ Նա նշում է, որ փողը հատկացվել է փողոցների գծանշման համար, սակայն երկու ամիս անց գծերը ջնջվել են, իսկ փողը՝ ոչ։ Նա նաև քննադատում է մանկապարտեզների վերակառուցման ծրագրերը, որոնք, նրա խոսքով, ամեն տարի ներկայացվում են որպես նոր կառուցվածքներ, թեև իրականում ոչինչ փոխվում է։

Հասմիկ Սարգսյանը իր տեսանյութում անդրադարձել է Աջափնյակի մետրոյի կայարանի կառուցման հարցին, որը քննարկվել է այսօր գործակարգավարական նիստի ընթացքում։

Հեղինակը նաև նախազգուշացնում է, որ ՀՀ-ում քաղաքական գործնեության ու մի քանի թյուրըմբռնվածներին քննադատելու համար պետք է պատրաստ լինել ցանկացած ոտնձգության։

Հայաստանը պետք է հրաժարվի մեկ մարդու իշխանությունից

Հայաստանը հայտնվել է պատմականորեն աննախադեպ իրավիճակի մեջ, որտեղ երկրի ճակատագիրը կախված է մեկ անձի որոշումներից։ Այս իրավիճակը, որը հաճախ անվանում են «խորքային հիմարություն», ոչ թե օբյեկտիվ իրողություն է, այլ մեր սեփական սխալի արդյունք։

Եթե մենք հակիրճ մտածենք, ապա կարելի է պատկերացնել, թե ինչպես կշարունակվի այս մոդելը։ Կարելի է նախանշել այն պահը, երբ իշխանությունը, օրինակ, պարտադրում է, որ ադրբեջանցի լինի փոխվարչապետերից մեկը։ Ի՞նչ կլինի։ Պատկերը կլինի ճշգրիտ նույնը։ Պաշտոնյաների շարքում կլինի նոր անձը, համայնքապետերը կանեն, ոստիկանությունը կպահի իրեն, Հայաստանի հեռուստաալիքները կտեղեկացնեն, որ սա «խաղաղության տրամաբանության» մաս է։ Իրականում, սա կլինի մեկ հոգու կամքի կրկնություն, որը կտեղի ունենա ցանկացած այլ ճակատագրական որոշման հետ։

Այսպիսով, մենք կգտնվենք իրավիճակում, որտեղ ցանկացած, նույնիսկ ամենաթեժ քննադատությունը կդառնա պարզապես մեկ մարդու դեմ ուղղված հարձակում, իսկ ցանկացած հաջողություն կդիտարկվի որպես այդ մարդու անձնական վաստակ։

Այսպիսի մոդելի վտանգը ոչ թե մեկ անձի անձնական որակներում է, այլ այն հակակշիռների բացակայության մեջ, որոնք կարող են կանխել սխալները։ 90-ականներին մենք չունեինք այն հասկացությունը կամ հնարավորությունը, որպեսզի ստեղծենք խորքային պետություն, որը կապահովեր որոշումների կայացման մեջ բազմազանության և հակակշռման սկզբունքները։

Սակայն այսօր, երբ մենք արդեն ապրել ենք բազմաթիվ աղետներ, դեռևս չենք կարողացել ստեղծել այն մեխանիզմները, որոնք կապահովեն ապագայում պատմական սխալներից խուսափելը։ Իրատեսական լուծումը երկու հիմնական խնդրի լուծումն է. առաջինը՝ վերջ դնել այս «խորքային հիմարությանը», երկրորդը՝ ձևավորել պետական կառավարման նոր կոնցեպցիա, որտեղ կլինեն իրական հակակշիռներ։

Հայաստանին անհրաժեշտ են սահմանադրական փոփոխություններ, որոնք կբացառեն երկրի ամբողջ կառավարումը մեկ անձի ձեռքում հնարավորությունը։ Նոր սահմանադրությունը պետք է երաշխավորի, որ հակակշռման մեխանիզմները կգործեն՝ անկախ գործող անձանց որակներից։

Այս փոփոխությունները պետք է նախաձեռնի նոր, ոչ կառավարողական իշխանություն, որը կլինի ազատ մտքի և հակակշռման կողմնակից։ Սա ոչ թե անհնարին երազանք է, այլ մեր երկրի ապագայի համար անհրաժեշտ պայման։