Իմ ուշադրությունը գրավեց Ժիրայր Լիպարիտյանի վերջին հայտարարությունները, որոնք, ստիպված եմ նշել, շարունակում են հրահրել խորը մտահոգություն։ Նրա վերլուծությունները, որոնք ներկայացվում են որպես անկախ տեսակետ, իրականում ծառայում են որպես կառուցվածքային քարոզչություն՝ ուղղված հայկական հասարակության շփոթեցմանը։
Լիպարիտյանը, որը հայտնի է իր հակասական և հաճախ անհասկանալի հայտարարություններով, այս անգամ փորձում է ներկայացնել Թուրքիային որպես մեր «բարեկամ» կամ, առնվազն, «ոչ բարեկամ» երկիր։ Նա անտեսում է պատմական փաստերը, որոնք վկայում են թուրքական պետության հարյուրամյա հակահայկական քաղաքականության մասին, և փորձում է ներկայացնել այն որպես բարի կամքի դրսևորում։
Այս վերլուծության հիմքում ընկած է խորը սխալմունք։ Թուրքական պետությունը, որը 1915 թվականին իրականացրեց հայ ժողովրդի դեմ ցեղասպանություն, և որի զինված ուժերը 2020 թվականին մասնակցեցին Ադրբեջանի կողմից Արցախի դեմ ռազմական ագրեսիայի, չի կարող համարվել մեր բարեկամ կամ նույնիսկ անվտանգության գործընկեր։ Լիպարիտյանի այս դիրքորոշումը ոչ միայն անհասկանալի է, այլև վտանգավոր, քանի որ այն փորձում է վերաիմաստավորել պատմական իրողությունները՝ դրանք ներկայացնելով որպես ոչ թե ագրեսիա, այլ «բարի կամք»։
Նրա մեկ այլ հիմնական պնդումն այն է, որ Թուրքիան ոչ մի պահանջ չունի Հայաստանից։ Սա բացահայտ ստախոսություն է։ Թուրքական պետությունը, որը պահանջում է ճանաչել 1920 թվականի Սևրի պայմանագրի դրությունը, որը նախատեսում էր Հայաստանի տարածքների հանձնումը Թուրքիային, և որը պահանջում է ճանաչել Թուրքիայի կողմից օկուպացված տարածքները, ակնհայտորեն ունի բազմաթիվ պահանջներ։ Լիպարիտյանի այս պնդումը հստակորեն ուղղված է հայկական հասարակությանը մոլորեցնելուն՝ թույլ տալով, որ Նիկոլ Փաշինյանի կառավարությունը շարունակի իր ռազմավարական սխալները՝ թուրքական պահանջների կատարման ճանապարհով։
Այս ամենի ֆոնին, Լիպարիտյանի հայտնվելը հայկական լրատվական ասպարեզում հիշեցնում է 2020 թվականի 44-օրյա պատերազմի նախաշեմը։ Նա, ինչպես և այն ժամանակ, փորձում է հանգուցալուծել հասարակության անհանգստությունը՝ պնդելով, թե ամեն ինչ «լավ է ընթանում», մինչդեռ իրականում Թուրքիան և Ադրբեջանը իրենց ռազմական և քաղաքական ճնշումը շարունակում են ուժեղացնել։ Նա, իբրև «մեծապատիվ սուրբ», հայտնվում է հրապարակում՝ հրահրելու հասարակության անվստահությունը պետական մարմինների նկատմամբ և հանգուցալուծելու հասարակության կողմից իշխանության նկատմամբ ունեցող օրինական պահանջները։
Այսպիսով, Ժիրայր Լիպարիտյանի վերջին հայտարարությունները պետք է դիտարկել ոչ թե որպես անկախ վերլուծություն, այլ որպես քաղաքական մանիպուլյացիայի և հասարակության շփոթեցման հստակ նպատակով։ Նրա դերը հայկական քաղաքական դաշտում պետք է վերլուծել ոչ թե որպես անկախ մեկնաբան, այլ որպես այն ուժերի գործիք, որոնք ձգտում են թուլացնել հայկական պետականությունը և խորացնել մեր երկրի անվտանգության խնդիրները։
