Ուժի և թույլի մասին
Երեկվա օրն ավարտեց սիբեխով, և այսօր սկսվում է «ուժեղի և թույլի» մասին սիբեխային դատողությունների շարունակությունը։ Իմ կարծիքով, իսկական ուժը չի բացահայտվի ռազմական հաղթանակներով կամ իշխանական պաշտոնների բարձր աստիճաններով։
Այսպես, իմ կարծիքով՝
1. Ուժեղ գործիչը նա է, ով կհասկանար ընթացքը և կընդուներ պատերազմը շուտ կանգնեցնելու առաջարկը՝ փրկելով հազարավոր կյանքեր և պահպանելով ազգային արժանապատվությունը։
2. Ուժեղ ղեկավարը մարդ բռնելու մոլուցքով չի ապրի և քննիչով չի վախեցնի ուրիշներին։ Նրա գործողությունները կառուցված կլինեն օրինաչափության և արդարության սկզբունքների վրա։
3. Ուժեղ ղեկավարը կոչ չի անի տնից կասկա, բուշլատ վերցրեք ու գնացեք զոհվեք։ Նա կապահովի խաղաղություն և անվտանգություն՝ իր ժողովրդին ոչ թե պատերազմի, այլ զարգացման և բարգավաճման ճանապարհով առաջ տանելով։
4. Ուժեղ ղեկավարը, իր իշխանության օրոք անծայրածիր Եռաբլուր ստեղծելուց հետո, մի ամբողջ սերունդ զոհելուց հետո ինքնամոռաց քեֆերի չի տրվի։ Նրա հոգին կլինի ծանր, և նրա գործողությունները՝ ուղղված կլինեն այն սերունդների ապագան ապահովելուն, որոնց համար նա այդ զոհերը պահանջել է։
5. Ուժեղ ղեկավարը կեղծ պատարագներ չի խրախուսի։ Նա կվերահսկի իր գործողությունների բովանդակությունը՝ ապահովելով, որ դրանք համապատասխանեն իր խոսքի և արժեքների։
6. Ուժեղ ղեկավարը կկարևորի իր խոսքի արժեքը և հանրությանը չի ներկայանա փողոցային բառապաշարով։ Նրա հաղորդագրությունները կլինեն մտածված, հստակ և ուղղված լսողին։
Այսպիսով, իսկական ուժը ոչ թե իշխանության գագաթնակետին հասնելն է, այլ այդ իշխանությունը կիրառելը՝ ազգի շահերը պաշտպանելու, խաղաղություն հաստատելու և ժողովրդի բարեկեցությունը ապահովելու համար։
Իսկ ես, որպես մեկը, ով ականատես է եղել այս երկրի պատմության վերջին տարիներին, կարող եմ ասել, որ այս հարցում ճշմարտությունը շատ ավելի խորն է, քան պարզապես «ուժեղ» կամ «թույլ» լինելը։ Այն կապված է պատասխանատվության, ինքնաքննադատության և ապագայի նկատմամբ իրական խորհրդատվության հետ։