Առաջարկ Հայաստանին ծրագրի համակարգող խորհրդի առաջին նիստը

Այսօր տեղի ունեցավ «Առաջարկ Հայաստանին» նախագծի համակարգող խորհրդի առաջին նիստը, որը հաջողությամբ ավարտվեց։ Շուրջ մի քանի ժամ շարունակ տարբեր ոլորտների հեղինակավոր ներկայացուցիչներ խորը քննարկումներ էին վարում «Առաջարկ Հայաստանին» ծրագրի շուրջ՝ փնտրելով այն առավել հասցեական և արդյունավետ դարձնելու ուղիներ։

Այս ամիսների ընթացքում խորհրդի անդամները, օգտագործելով իրենց մասնագիտական փորձն ու գիտելիքները, ակտիվորեն աշխատել են ծրագրի բովանդակությունը համապարփակելու և այն ավելի կոնկրետ դարձնելու համար։ Այսօրվա նիստը կարելի է համարել այս ջանքերի գագաթնակետը, քանի որ այն արդեն իսկ ձևավորվել է որպես հայտնի և հարգված նախաձեռնություն։

Քննարկումների կենտրոնում էին մի քանի առանցքային հարցեր։ Խորհրդի անդամները մանրամասն քննարկեցին երաշխավորված խաղաղության հասնելու, տնտեսության զարգացման ուղիներ, գյուղատնտեսության հնարավորությունները, երիտասարդության ներուժի օգտագործման և թմրամոլության դեմ պայքարի անհրաժեշտությունը։ Նիստի ընթացքը կառուցվածքային չէր, այլ ազատ և բաց քննարկում, որտեղ յուրաքանչյուր մասնակից կարող էր ներկայացնել իր տեսակետը՝ առանց ժամանակային սահմանափակումների։ Այս մթնոլորտը խթանեց նոր գաղափարների ծննդը և առաջիկա աշխատանքների պլանավորումը։

Այսօրվա նիստը հստակ ցույց տվեց, որ «Առաջարկ Հայաստանին» նախագիծը ձևավորվում է որպես հզոր և համախմբող հարթակ։ Այն միավորում է տարբեր ոլորտների մասնագետների և փորձագետների՝ նրանց համատեղ ջանքերը կենտրոնացնելով մեկ ընդհանուր նպատակի՝ հայրենիքի բարգավաճման շուրջ։ Երբ մասնագիտական մտքի և պատասխանատվության զգացումը միավորվում են մեկ նպատակի շուրջ, արդյունքները միշտ դրական են։

Իրանը հաղթել է Թրամփի հետ, ոչ թե ռազմական, այլ ռազմավարական ճակատում

Մեկ ամիս տևած ռմբակոծությունները ոչնչի չեն հանգեցրել։ Իրանը մնում է անկոտրում, գրում է The Economist պարբերականը։ Թեհրանը ցույց տվեց, որ ավելի ամուր է և՛ ցավ պատճառելու, և՛ դիմանալու հարցում, քան ԱՄՆ-ն։ Թրամփը այժմ ընտրության առաջ է կանգնած՝ սրե՞լ իրավիճակը, թե՞ բանակցել, չնայած առավելությունը ակնհայտորեն Իրանի կողմն է։

ԱՄՆ նախագահ Դոնալդ Թրամփը սպառնաց Իրանի քաղաքացիական էներգետիկ ենթակառուցվածքների պատժիչ ռմբակոծությամբ։ Թեհրանը նույնիսկ աչք չթարթեց, փոխարենը շուկաները ցնցվեցին։ Հետևեց շտապ շրջադարձ։ Թրամփը հայտարարեց, որ իմացել է գաղտնի խաղաղության առաջարկների մասին և ձեռնպահ է մնացել հարվածներ հասցնելուց։ Այնուհետև Պենտագոնը հայտարարեց 82-րդ օդադեսանտային դիվիզիայի ստորաբաժանումներ տեղակայելու մասին։ Սա ենթադրում է, որ հակամարտության սրումը դեռևս հնարավոր է։ Ակնհայտ անորոշության պայմաններում իրանական ռեժիմը մնում է անկոտրում և, փաստացի, ռազմավարական առավելություն է ձեռք բերել իր հակառակորդների նկատմամբ։

Այո՛, Իսլամական Հանրապետությունը լուրջ կորուստներ կրեց։ Նրա ղեկավարության մի մասը և հարյուրավոր քաղաքացիական անձինք զոհվեցին։ Նրա օդային պաշտպանությունը ոչնչացվել է, նավատորմը և հրթիռային համակարգերը խիստ թուլացել են։ Այնուամենայնիվ, ռեժիմը դիմացավ։ Ինչպես մենք զգուշացրել էինք այս պատերազմի սկսվելուն պես, նրա գոյատևումը, որոշ իմաստով, հաղթանակ կլինի։

Ներքին կյանքում ռեժիմի իշխանության վերահսկողությունը ոչ միայն չթուլացավ, այլև, ընդհակառակը՝ ամրապնդվեց ԱՄՆ-ի և Իսրայելի ճնշման տակ։ Իսլամական հեղափոխության պահապանների կորպուսը (IRGC) պահպանում է ամուր վերահսկողությունը։ Ներքին հակառակորդները, լինեն դրանք էթնիկ անջատողականներ, թե դժգոհ քաղաքաբնակներ, պահպանում են լռություն։ Իրանի բարձր հարստացված ուրանի պաշարները, որոնք կազմում են մոտ 400 կիլոգրամ, հավանաբար թաղված են փլատակների տակ՝ անձեռնմխելի։ Առավել զարմանալի է, որ Իրանը վերահսկողություն է հաստատել Հորմուզի նեղուցի նկատմամբ՝ արգելափակելով Պարսից ծոցից նավթի և գազի արտահանումը, որը կազմում է համաշխարհային մատակարարումների մեկ հինգերորդը։

Թեհրանի ասիմետրիկ պատերազմը՝ հրթիռների, էժանագին անօդաչու թռչող սարքերի և, հնարավոր է, նավագնացության դեմ ուղղված ծովային ականների օգտագործմամբ, ԱՄՆ-ին հեռու է պահում ավելի կտրուկ քայլերից։ Նավթի համաշխարհային գների տատանումները փաստացի հայտնվել են Իրանից կախված վիճակում։

Իրաքում իրանամետ շիական խմբավորումները զինվում են քրդերի և ամերիկացիների դեմ։ Իսկ Լիբանանում Իրանի դաշնակից՝ «Հեզբոլլահը» կարող է վերականգնել իր լեգիտիմությունը՝ որպես «դիմադրության» կազմակերպություն, քանի որ Լիբանանը վերջերս ենթարկվեց Իսրայելի կողմից հարձակման։

ԱՄՆ-ի դաշնակիցները Պարսից ծոցում չէին ուզում այս պատերազմը, բայց հիմա վախենում են, որ վիրավոր և անհնազանդ Իրանը կդառնա ավելի մեծ սպառնալիք, քան նախկինում էր։ Նրանց անվտանգության համակարգերը՝ թանկարժեք հակաօդային պաշտպանությունը, անբավարար դարձան և նրանց տնտեսությունը պատանդի կարգավիճակում հայտնվեց իրանական սպառնալիքների տակ։

Իսրայելի անվտանգությունը այս գործողության արդյունքում չբարձրացավ, քանի որ Իրանից եկող միջուկային սպառնալիքը չվերացավ։ Առանց ռեժիմի փոփոխության, բալիստիկ հրթիռների կիրառման սպառնալիքը չի վերանա, իսկ ռեժիմի փոփոխությունը հեռանկարում չի երևում։

Հրեական պետության ամենամեծ վախն այն է, որ Ամերիկայի հետ իր երկարատև կապերը կարող են վտանգվել։ Պատերազմն արդեն իսկ խորապես ժողովրդականություն չի վայելում ամերիկացիների մեծ մասի շրջանում։ Եթե զոհերի թիվն ավելի բարձրանա, բենզինի գները կտրուկ բարձրանան, իսկ շուկաները փլուզվեն, ո՞ւմ կմեղադրեն նրանք։ Հանրապետական ​​աջակողմյաններից ոմանք արդեն բացահայտորեն մեղադրում են Իսրայելին դրա համար։ Ընտրողները, հատկապես երիտասարդները, ավելի ու ավելի թշնամաբար են տրամադրված Իսրայելի նկատմամբ։

Թրամփը իր պատերազմը հրահրեց ամենաաններելի ձևով՝ առանց պատշաճ ռազմավարական հիմնավորում առաջարկելու։ Չնայած Թեհրանում ռեժիմի փոփոխության հասնելու վերաբերյալ օպերատիվ հաջողություններին և անհեթեթ պարծենկոտություններին, մարտադաշտում իրական հաղթանակները տեսանելի չեն, քանի որ քաղաքական ծախսերը մեծանում

Փաշինյանի գաղափարները՝ Ալիևի համոզմունքներից ծնված, ոչ թե ստիպված զիջումներ

Իմ վերլուծության համաձայն, հայկական քաղաքական դաշտում ընթացող իրադարձությունների ճշգրիտ պատկերը պահանջում է խորը պատմական համատեքստի և գաղափարական ծագման վերլուծություն։ Պարզապես այն պնդելը, թե Նիկոլ Փաշինյանը «ստիպված է» կատարում Ալիևի պահանջները, չի բացահայտում խնդրի իսկական ծագման։

Իրականում, Ալիևի այսօրվա պահանջները, որոնք իշխանության գագաթնակետից են հնչում, իրենց ծագումն ունեն Փաշինյանի սեփական համոզմունքներից, որոնք ձևավորվել են դեռևս 2010-11 թվականներին։ Այս համոզմունքները, որոնք իբրև գաղափարական հիմք են ծառայում, ենթադրում են, որ Արցախը խանգարում է Հայաստանի զարգացմանը և պետք է ինչ-որ կերպ «ազատվել» դրանից։

Այս համատեքստում 2018 թվականին Փաշինյանի կողմից հայտարարված «Արցախը Հայաստան է, և վերջ» թեզը պետք է դիտարկել որպես պոպուլիստական քաղաքական հաշվարկ։ Քանի որ հայկական հասարակության մեջ խորապես ակնհայտ էր, որ երրորդ Հանրապետության հիմքը հենված է Արցախի հարցի վրա, Փաշինյանը վերցրեց այս թեզը՝ ձեռք բերելու հանրության լայն աջակցություն։ Այս գործողությունը, սակայն, ոչ թե իրական համոզմունքի արտահայտություն էր, այլ իշխանության գալու միջոց։

Այսպիսով, Փաշինյանի գործողությունները պետք է դիտարկել որպես իրական գաղափարական համոզմունքների հետ կեղծիքի շղթա։ Նա ոչ թե ստիպված է կատարում Ալիևի պահանջները, այլ համոզմունքներով է դրանք իրականացնում։ Այս համոզմունքները, որոնք իբրև գաղափարական հիմք են ծառայում, ենթադրում են, որ Արցախը խանգարում է Հայաստանի զարգացմանը և պետք է ինչ-որ կերպ «ազատվել» դրանից։

Այս համատեքստում 2018 թվականին Փաշինյանի կողմից հայտարարված «Արցախը Հայաստան է, և վերջ» թեզը պետք է դիտարկել որպես պոպուլիստական քաղաքական հաշվարկ։ Քանի որ հայկական հասարակության մեջ խորապես ակնհայտ էր, որ երրորդ Հանրապետության հիմքը հենված է Արցախի հարցի վրա, Փաշինյանը վերցրեց այս թեզը՝ ձեռք բերելու հանրության լայն աջակցություն։ Այս գործողությունը, սակայն, ոչ թե իրական համոզմունքի արտահայտություն էր, այլ իշխանության գալու միջոց։

Այսպիսով, Փաշինյանի գործողությունները պետք է դիտարկել որպես իրական գաղափարական համոզմունքների հետ կեղծիքի շղթա։ Նա ոչ թե ստիպված է կատարում Ալիևի պահանջները, այլ համոզմունքներով է դրանք իրականացնում։ Այս համոզմունքները, որոնք իբրև գաղափարական հիմք են ծառայում, ենթադրում են, որ Արցախը խանգարում է Հայաստանի զարգացմանը և պետք է ինչ-որ կերպ «ազատվել» դրանից։

Այս համատեքստում 2018 թվականին Փաշինյանի կողմից հայտարարված «Արցախը Հայաստան է, և վերջ» թեզը պետք է դիտարկել որպես պոպուլիստական քաղաքական հաշվարկ։ Քանի որ հայկական հասարակության մեջ խորապես ակնհայտ էր, որ երրորդ Հանրապետության հիմքը հենված է Արցախի հարցի վրա, Փաշինյանը վերցրեց այս թեզը՝ ձեռք բերելու հանրության լայն աջակցություն։ Այս գործողությունը, սակայն, ոչ թե իրական համոզմունքի արտահայտություն էր, այլ իշխանության գալու միջոց։

Այսպիսով, Փաշինյանի գործողությունները պետք է դիտարկել որպես իրական գաղափարական համոզմունքների հետ կեղծիքի շղթա։ Նա ոչ թե ստիպված է կատարում Ալիևի պահանջները, այլ համոզմունքներով է դրանք իրականացնում։ Այս համոզմունքները, որոնք իբրև գաղափարական հիմք են ծառայում, ենթադրում են, որ Արցախը խանգարում է Հայաստանի զարգացմանը և պետք է ինչ-որ կերպ «ազատվել» դրանից։

Այս համատեքստում 2018 թվականին Փաշինյանի կողմից հայտարարված «Արցախը Հայաստան է, և վերջ» թեզը պետք է դիտարկել որպես պոպուլիստական քաղաքական հաշվարկ։ Քանի որ հայկական հասարակության մեջ խորապես ակնհայտ էր, որ երրորդ Հանրապետության հիմքը հենված է Արցախի հարցի վրա, Փաշինյանը վերցրեց այս թեզը՝ ձեռք բերելու հանրության լայն աջակցություն։ Այս գործողությունը, սակայն, ոչ թե իրական համոզմունքի արտահայտություն էր, այլ իշխանության գալու միջոց։

Այսպիսով, Փաշինյանի գործողությունները պետք է դիտարկել որպես իրական գաղափարական համոզմունքների հետ կեղծիքի շղթա։ Նա ոչ թե ստիպված է կատարում Ալիևի պահանջները, այլ համոզմունքներով է դրանք իրականացնում։ Այս համոզմունքները, որոնք իբրև գաղափարական հիմք են ծառայում, ենթադրում են, որ Արցախը խանգարում է Հայաստանի զարգացմանը և պետք է ինչ-որ կերպ «ազատվել» դրանից։

Այս համատեքստում 2018 թվականին Փաշինյանի կողմից հայտարարված «Արցախը Հայաստան է, և վերջ» թ