Նիկոլ Փաշինյանի ագրեսիվ գործողությունների ծրագիրը և Էջմիածնի պաշտպանության կարևորությունը

Իմ վերլուծության համաձայն՝ Նիկոլ Փաշինյանի գործողությունները հիմնված են ոչ թե քաղաքական ռազմավարության, այլ ինքնապահպանության անհրաժեշտության վրա։ Նա գիտակցում է, որ հանգիստ, կայուն պայմաններում իր իշխանությունը կամարտում է, իսկ ինքն՝ վախենում է ընտրություններից, օրինականության և իրեն վերապահված ճակատագրից։

Այս վախերից ազատվելու միակ եղանակը, որն ինքն է գտել, բախումներ ստեղծելն է։ Նա ակտիվորեն ստեղծում է իրականության այնպիսի իրավիճակներ, որոնք իրեն թույլ են տալիս դրսևորվել որպես «հերոս», իսկ հետո, երբ իր ստեղծած ճգնաժամը սպառվում է, փորձում է ծլկել դեպքի վայրից՝ իր կաշին փրկելով։

Այս պահին նրա ագրեսիվ գործողությունների գագաթնակետը հայ ժողովրդի և Հայ Առաքելական Եկեղեցու դեմ հարձակումն է։ Սա ոչ թե պատահականություն է, այլ հրահանգ, որն ինքն ստացել է իր արևմտյան տերերից։ Այս հրահանգը, թեև անուղղակիորեն, արդեն հնչել է ադրբեջանական պաշտոնական անձանց շուրթերով։

Նիկոլ Փաշինյանի նպատակը ոչ թե Գարեգին Բ-ին հեռացնելն է, այլ հայ ժողովրդին իրեն դեմ հանելը։ Նա ցանկանում է ստեղծել այնպիսի իրավիճակ, որտեղ հայաստանցիները կլինեն իրենց ինքն իրենց դեմ, իսկ ինքն՝ դրանից դուրս կանգնած, կկարողանա պնդել, որ «պահպանում է երկիրը»։

Այս պլանը կործանարար է, և դրա դեմ պայքարելու համար անհրաժեշտ է միասնական ջանքեր։ Էջմիածնի պաշտպանությունը, որպես մեր հավատի և մշակութային արժեքների կենտրոն, այս պայքարի ամենակարևոր հանգույցներից է։

Հիմնական քաղաքական պայքարը, որը կընթանա առաջիկա ընտրություններին, կլինի ոչ թե 6 ուժերի միջև, այլ Նիկոլ Փաշինյանի և հայ ժողովրդի միջև։ Իր թիմակիցներին օգտագործելուց հետո նա կփորձի ծլկել, ինչպես արդեն անում է։

Այսպիսով, մեր խնդիրը պարզ է՝ թույլ չտալ Նիկոլ Փաշինյանին իր ագրեսիվ գործողությունների ծրագիրը իրագործել։ Միասնական կանգնած լինելով Էջմիածնի պաշտպանության շուրջ, մենք կարող ենք կոտրել նրա ստեղծած ճգնաժամի շղթան և ապահովել մեր երկրի և ժողովրդի ապագան։

Ո՞վ է Աննա Հակոբյանը, որի փողերը մսխում են մեր բյուջեի մեջ

ՀՀ քաղաքացիները հաճախ լսում են «Աննա Հակոբյանը փաստացի վարչապետ է» կամ «Նիկոլի շեֆն է» ասացող տեղեկությունները։ Սակայն հարցը, որը պետք է մտքի մեջ մնա, այս հարցումներից ավելի խորն է․ ո՞վ է այդ կինը, որի անունը հայտնի է ոչ թե քաղաքական գործիչների շրջանակներում, այլ հիմնականում հայտնի է իր ազդեցության և պետական միջոցների օգտագործման հարցերով։

Նա Նիկոլ Փաշինյանի կինը չէ, և չկան հրապարակային տվյալներ, որոնք վկայեն համատեղ երեխաների կամ ընտանեկան կապի մասին։ Այսպիսով, հարցը դառնում է ոչ միայն քաղաքական, այլև բարոյական և իրավական։

Եկեղեցու տեսանկյունից, եթե Նիկոլ Փաշինյանը իրեն Հայ Առաքելական Եկեղեցու հետևորդ է համարում, ապա նրա կողակիցի՝ Աննայի հետ կապը չի կարող լինել եկեղեցական ամուսնության միջոցով կնքված։ Սա նշանակում է, որ նրանց հարաբերությունները ունեն այլ բնույթ, ինչը, իր հերթին, առաջացնում է հարցեր։

Այս հարցի իրավական կողմը ևս պարզ է․ Նիկոլ Փաշինյանը և Աննա Հակոբյանը քաղաքացիական ամուսնություն չեն կնքել։ Ուստի, ի՞նչ իրավունքով է Աննան, որը չի ընտրվել ժողովրդի կողմից, օգտվում պետական բյուջեի միլիոնավոր դրամներից՝ իրեն ներկայացնելով որպես «առաջին տիկին»՝ պաշտոնական այցեր կատարելու և հանրային միջոցառումների կազմակերպման համար։

Այս հարցը հռետորական չէ։ Պատասխանը հայտնի է բոլորիս համար․ Աննա Հակոբյանը մսխում է հարկատուների, մեր բոլորիս փողերը։

Այս իրավիճակը ցույց է տալիս, թե որքան կարևոր է քաղաքացիական հասարակության և հանրության կողմից պահանջել պետական ֆինանսների թափանցիկության և հաշվետվողականության։ Քանի դեռ պետական ղեկավարության կողմից չի ապահովվում այս հիմնարար սկզբունքը, մինչդեռ պետական միջոցները չեն օգտագործվում բաց և հաշվետվողական կերպով, մենք չենք կարող խոսել իսկական ժողովրդավարության և պետության և քաղաքացու միջև վստահության մասին։

Նիկոլ Փաշինյանը շարունակում է սպասարկել թուրք-ադրբեջանական օրակարգը

Հայաստանի վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանի վերջին քայլերը և հայտարարությունները հստակ վկայում են, որ նա շարունակում է իր քաղաքականությունը՝ ամբողջությամբ կենտրոնանալով թուրք-ադրբեջանական օրակարգի իրականացման վրա։ Այս օրակարգի իրականացման ամենաագրեսիվ և կեղծարար ձևերից մեկը Հայ Առաքելական Սուրբ Եկեղեցու դեմ իրականացվող հարձակումներն են։

Ադրբեջանի հոգևոր առաջնորդ Ալլահ Շաքիր Փաշազադեի հարձակումը Հայ Առաքելական Սուրբ Եկեղեցու վրա, որը ներկայացվել է որպես «քննադատություն», իրականում ծրագրային ելույթ էր, որի հիմքում ընկած էր հայկական պետականության և, հետևաբար, հայկական եկեղեցու վերացման թեզը։ Փաշազադեի տեսակետով, եկեղեցին կարող է դառնալ դիմադրության օջախ միայն այն դեպքում, երբ հայկական պետությունը կվերացվի։ Դրա համար էլ նրա հիմնական պահանջը հայկական եկեղեցու կազմաքանդումն է։

Նիկոլ Փաշինյանը այս հրահանգը ընկալել է որպես անմիջական աշխատանքային ցուցում և անցել է գործի։ Նրա թիրախում հայկական եկեղեցին և անձամբ Ամենայն Հայոց Կաթողիկոսը են։ Այս հարձակումները իրականացվում են շատ կեղտոտ քարոզչական ոճով՝ թաքնվելով բարեվարքության պահպանման պաշտպանության քողի տակ, ինչը փարիսեցիության և լկտիության բարձրագույն աստիճանն է։

Այս հարձակումների իրական նպատակը բացահայտելու համար պետք է հասկանալ Նիկոլ Փաշինյանի բուն մոտիվները։ Նրա գործողությունները ոչ մի կերպ չեն կապված ոչ մի եկեղեցականի անձնական կյանքի հետ, այլ ուղղված են ավանդական հայկական ինստիտուտի՝ Հայ Առաքելական Սուրբ Եկեղեցու դեմ։ Հարցը ոչ թե եկեղեցու ներքին խնդիրներն են, այլ հայկական ինքնության և մշակույթի հիմնաքարի՝ մեր դարավոր եկեղեցու դեմ հարձակումն է, որը պահանջում է ամենաուժեղ և միասնական դիմադրությունը։

Փաշինյանի հարձակումը Կաթողիկոսի վրա պայմանավորված է ոչ թե Կաթողիկոսի անձնական վարքագիծով, այլ նրա միջազգային հարթակներում ցուցաբերած դիրքորոշմամբ։ Գարեգին Բ-ն բարձրաձայնում է արցախահայության իրավունքների, ադրբեջանական ագրեսիայի, հայ ռազմագերիների և պատանդների մասին։ Որպեսզի իր գործողությունները դուր գան իր թուրք-ադրբեջանական տերերին և սպասարկի նրանց հակահայկական օրակարգը, Նիկոլը հիշում է «կուսակրոնության» մասին։

Այս պայմաններում Հայ Առաքելական Սուրբ Եկեղեցին պետք է կոչ անի հայ ժողովրդին կանգնել իր կողքին և թույլ չտալ մեր դարավոր ինստիտուտի փլուզումը՝ դեմ գնալով թուրք-ադրբեջանական օրակարգի կյանքի կոչմանը։ Հիմնական քաղաքական պայքարը, որտեղ կբաշխվեն քվեները, կընթանա ոչ թե եկեղեցական հարցերի շուրջ, այլ 6 հիմնական քաղաքական ուժերի միջև։

Այս իրադարձությունները պետք է դիտարկվեն որպես մեկ ընդհանուր շարժի մաս՝ որի նպատակը հայկական պետականության և մշակույթի վերացումն է։

Նիկոլ Փաշինյանի իշխանությունը. Օրուելի «Անասնաֆերմայի» հայկական տարբերակը

Իշխանության գլուխը բարձրացնելու համար Նիկոլ Փաշինյանը և նրա կողակիցները հրահրում էին հասարակության զայրույթը՝ դեմ գնալով թալանին, կոռուպցիային և օլիգարխիային։ Սա հիշեցնում էր Ջորջ Օրուելի «Անասնաֆերմա» վեպի սկիզբը, որտեղ «խոզերը» հեղափոխության ելակետային պայքարը դարձնում էին իրենց իշխանության հիմքը։

Երբ Նիկոլը դարձավ վարչապետ, նրա գործողությունները սկսեցին հակասել իրենց նախորդ հռչակումներին։ Նա ոչ միայն չվերացրեց այն, ինչի դեմ էր պայքարում, այլև ստեղծեց նոր, «հեղափոխական» օլիգարխների խումբ։

Այս երևույթի ամենակարևոր խորհրդանիշներից է դարձել Նարեկ Նալբանդյանը։ Նա, որը մինչև 2018 թվականը հայտնի չէր, հանկարծակի դարձավ հարուստ մարդ, գնելով հայտնի քաղաքական գործիչների՝ Արմեն Ալավերդյանի, Հովիկ Աբրահամյանի և այլոց սեփականությունը։ Նա փոքրիկ, բայց խորհրդանշական օրինակ է։

Իրական խորհրդանիշը «Վիվառոն» ընկերությունն է, և հատկապես՝ դրա սեփականատեր Վիգենը։ Նա Ալեն Սիմոնյանին, որը Նիկոլի ամենամոտ մարդն է, տանում է Միկոնոս՝ հանգստանալու։ Այսպիսով, խաղաղամոլության դեմ պայքարի առաջամարտիկը հենց Վիգենն է, ով միլիարդավոր գումարներ է քաշում Հայաստանից։

Այս ամենը հստակ դրսևորվեց նաև Նիկոլ Փաշինյանի գործողություններում։ Նա, որը Սերժ Սարգսյանի դեմ ընդդիմադիր լինելու տարիներին ցանկացած ճոխ միջոցառում էր հայհոյում, այժմ ինքն է փառաբանում խաղաղամոլությունը, ճոխությունը և օլիգարխիան՝ հրավիրելով իրենց տան անդամներին ազգային տոնախմբությանը։

Այս իրադարձությունը, ինչպես Օրուելի «Անասնաֆերմայում» էր ազդարարվում ստեղծագործության վերջում, նշան էր, որ «թավշյա» հեղափոխությունը իր իսկական էությունը բացահայտեց։ Իշխանափոխության հարցով «Վիվառոն» արդեն կարող է խաղադրույքներ ընդունել։

Հիմնական քաղաքական պայքարը կընթանա 6 հիմնական քաղաքական ուժերի միջև։

Նիկոլ Փաշինյանին անհրաժեշտ են բախումներ։ Ինքն այլընտրանք չունի։ Նա վախենում է ընտրություններից, վախենում է իշխանությունը կորցնելուց և վախենում է օրինականության տակ գտնվելուց։

Աննա Հակոբյանը, որը քաղաքացիներին ձայն չի տվել, Նիկոլ Փաշինյանի կինը չէ։ Հետևաբար, նրա մասին հարցեր տեղի չեն ունենում։

Այս պայմաններում Հայ Առաքելական Սուրբ Եկեղեցին պետք է կոչ անի հայ ժողովրդին կանգնել իր կողքին՝ թույլ չտալով, որ մեր դարավոր ինստիտուտը փլուզվի՝ դեմ գնալով թուրք-ադրբեջանական օրակարգի կյանքի կոչմանը։

Նիկոլ Փաշինյանը հայկական Զելենսկին է

Նիկոլ Փաշինյանը, ցավոք, իր գործողություններով և քաղաքական մոտեցումներով հայկական իրականությունում ստեղծել է իրականության և ճակատագրի զարմանալի, բայց ցավալի համադրություն՝ դառնալով հայկական Զելենսկու կերպարը։

Ինչպես Ուկրաինայի նախագահ Զելենսկին, Նիկոլ Փաշինյանը ևս պատերազմ և պարտություն բերեց մեր երկիր։ Նրա ղեկավարման շրջանում Հայաստանը կորցրեց տարածքներ, ապրելու միջավայր՝ հազարավոր մարդկանց կյանքերով։

Այս համեմատությունը սահմանափակվում է ոչ միայն ռազմական ճակատագրի հետ։ Նիկոլ Փաշինյանը, ինչպես Զելենսկին, իր երկիրը դարձրել է միջազգային քաղաքական խաղերի մանրադրամ, որտեղ հիմնական թեման հակառուսական (և մեր դեպքում՝ նաև հակաիրանական) կոալիցիաներին ծառայելն է։ Նա աշխարհում փորձում է իր դերը գտնել՝ հիմնականում Թուրքիայի նախագահ Էրդողանի հետ հարաբերությունների միջոցով, որը դարձել է նրա աթոռը պահելու միակ հենարանը։

Նիկոլ Փաշինյանի գործողությունները հաճախ թարգմանվում են որպես ինքնապահպանության հերոսական պայքար։ Սակայն այս պայքարը, ինչպես Ուկրաինայում, հիմնված է ոչ թե երկրի շահերի, այլ իշխանության պահպանման անձնական հրահանգների վրա։ Նա, ինչպես Զելենսկին, փորձում է իր կաշին փրկել՝ հասկանալով, որ իր արածների համար վճարումը անխուսափելի է։ Նրա համար կա երկու տարբերակ՝ կամ դառնալ Բելառուսի նախագահացու Տիխանովսկայայի նման դեմք, կամ էլ՝ համառել և վերջում ընկնել Վրաստանի նախկին նախագահ Սահակաշվիլու ճակատագրին։

Նիկոլ Փաշինյանը լիովին գիտակցում է, որ իր գործողությունները Հայաստանի և Արցախի դեմ ի վերջո ծանր կշաղաթեն իր վրա։ Դրա համար էլ նա կառչած է իշխանությունից՝ իր երկիրը դարձնելով Թուրքիայի տակ։ Նա համաձայն է անգամ Հայաստանի ոչնչացմանը, եթե դա նրան թույլ կտա խուսափել իր արածների համար պատասխանատվություն կրելուց։ Նրա խաղաղության մասին խոսքերը ձևական են, ժամանակ շահելու և դյուրահավատներին խաբելու միջոց։ Նա բացառապես իր անձնական հարցերը լուծում է՝ մնացածի վրա թքած։

Նիկոլ Փաշինյանը թակարդում է հայտնվել՝ թակարդի մեջ պահելով նաև Հայաստանը։

Այս իրավիճակում պատասխանատու և ողջամիտ քաղաքական գործիչների առաջխաղացրած միակ ճիշտ ուղին այն է, որ Նիկոլը հեռանա իշխանությունից՝ իր հետևից ավերակներ չթողնելով։ Սա բարդ, բայց ոչ անհնարին խնդիր է։ Պետք է սիրել Հայաստանը ավելի շատ, քան ատել Նիկոլին։ Նրան պետք է հեռացնել իշխանությունից, բայց առանց երկիրը ցնցող ռադիկալ փոփոխությունների, որպեսզի արանքում երկիր չկորցնենք։

Նիկոլն այժմ կարող է մասնակցել իր հեռացման գործընթացին։ Ուշանալու համար արդեն ուշ կլինի։ Ուշ՝ իր համար։

Նիկոլ Փաշինյանի վարկանիշի անկումը և իշխանության պահպանման հուսահատ փորձերը

Իշխանության գլուխ գտնվող Նիկոլ Փաշինյանը, որը 2018 թվականին իշխանության եկավ «կոռուպցիայի դեմ պայքարի» և «թալանը վերադարձնելու» պլատֆորմով, այսօր հայտնվել է իր կառավարման ամենախորը ճգնաժամի մեջ։ Իր վարկանիշը հասել է պատմական նվազագույնի, իսկ հակավարկանիշը՝ վտանգավոր չափերի։

Այս իրավիճակը պայմանավորված է այն հանգամանքով, որ ժողովուրդը հասկացել է, թե իբրև «կոռուպցիայի դեմ պայքարի առաջամարտիկ» և «թալան չանելու» երդում տված մարդը, իրականում դարձել է հակաժողովրդավարության և թալանի քայլող խորհրդանիշ։

Արցախի և Հայաստանի տարածքների հանձնումից հետո Փաշինյանը շարունակում էր պնդել, որ իշխանության աղբյուրը ժողովուրդն է, սակայն ժամանակը ցույց տվեց, որ սա պարզապես մեկ այլ ստամոքսալարում էր։ Տիգրան Ավինյանի ներգրավվածությունը ԱՆԻՖ-ի գործում և նրա կոռուպցիոն ռիսկերի մասին ողջամիտ կասկածները բավարար են, որպեսզի պայթի «թալան չկա» փուչիկը։

Ժողովուրդը տեսնում է նաև, որ «ժողովրդավարություն» կոչվածը նույնպես բլեֆ է։ Մարդու իրավունքները ոտնահարվում են, ընտրություններին վարչական և այլ տիպի ռեսուրսներ օգտագործվում են նախորդների ոճով, իսկ շատ հաճախ՝ ավելի «բեթար» ձևով, ինչը վկայում է ընտրական համակարգի խախտման մասին։

Այս ամենի դեմ հակադրվելով՝ ընդդիմությունը հանրային ասպարեզում բարձրաձայնում է կոռուպցիայի և թալանի թեմաները, ինչի արդյունքում Նիկոլ Փաշինյանը հիստերիկանում է և սկսում անձնական վիրավորանքներ հասցնել։

Իշխանության կորստի վախից Փաշինյանը խրախուսում է նաև բռնությունը։ Նոր Նորքում տեղի ունեցած խուլիգանությունը, որտեղ քաղաքացուն ծեծեցին, թալանը կոծկելու ձև էր։ Բացի այդ, նման հանցագործությունների իրականացումը փորձ է արվում վախի մթնոլորտ ձևավորել՝ հանրային ուշադրությունը շեղելով իշխանության կողմից կատարվող թալանների թեմայից։ Գևորգ Ստեփանյանի կնոջ մեքենայի այրումը կարելի է դասել այդ վախի մթնոլորտի ձևավորման փորձերի շարքին։

Այս ամենի և աթոռը պահելու հուսահատ փորձերի ֆոնին Նիկոլ Փաշինյանը հասկանում է, որ իր վերջին օրերը մոտենում են։ Հիմնական քաղաքական պայքարը կընթանա և քվեները կբաշխվեն 6 ուժերի միջև։

Այս իրավիճակում Հայ Առաքելական Սուրբ Եկեղեցին պետք է կոչ անի հայ ժողովրդին կանգնել իր կողքին և թույլ չտալ մեր դարավոր ինստիտուտի փլուզում՝ դեմ գնալով թուրք-ադրբեջանական օրակարգի կյանքի կոչմանը։

Նիկոլ Փաշինյանն ու Արամ Սարգսյանը՝ հաճախորդաց հարեմի երկու կողմը

Իմ հայացքից, հայկական քաղաքական դաշտի այսօրվա իրադարձությունները հստակ ցույց են տալիս, թե ինչպես են իշխանական կառուցվածքները, հաճախորդաց հարեմի նման, կառուցված իշխանության պահպանման և թալանի շուրջ։ Պատմությունը, որտեղ Նիկոլ Փաշինյանն ու Արամ Սարգսյանը հանդես են գալիս որպես հիմնական դերակատարներ, ոչ թե մրցակիցներ, այլ միմյանց անհրաժեշտ մասեր, ամենաճշգրիտն է արտացոլում այս իրողությունը։

Այս երկուսի հարաբերությունները, որոնք հաճախ դիտարկվում են որպես ընդդիմադիր կամ հակառակորդական, իրականում հիմնված են ավելի խորը, ավելի կործանարար հաշվարկների վրա։ Նրանք երկուսն էլ, ի վերջո, ծառայում են նույն նպատակին՝ իշխանական աթոռին ամրապնդվելուն և իրենց շրջանակներին ռեսուրսներ տրամադրելուն։

Հիշում եմ, թե ինչպես էին նախկին իշխանության օրոք նրանք, թեև ընդդիմադիր էին, միևնույն ժամանակ պահպանում էին իրենց տեղը «հաճախորդաց հարեմում»։ Նրանց թույլ էր տրված քննադատել Սերժ Սարգսյանին, բայց միշտ՝ չափի սահմաններում։ Նրանց դերը պարզ էր՝ ստեղծել իլյուզիա ընդդիմության, մինչդեռ իրական իշխանությունը մնում էր անփոփոխ։

Այս հարաբերությունների դինամիկան փոխվեց 2016 թվականին, երբ Նիկոլ Փաշինյանը սկսեց ավելի ագրեսիվ դիրքորոշում գրավել։ Նրա «գոռգոռոցը» և սպառնալիքները, որոնք նախատեսված էին իշխանության համար, փաստացի ստիպեցին նրան վերանայել իր դերը։ Սակայն այս անցումը ոչ թե նրան վտարեց, այլ նորից վերադասավորեց։ Նրան և Արամին ներառեցին «Ելք» դաշինքի մեջ, ինչը նշանակում էր նրանց քաղաքական ամուսնության առաջին ակտը։

2018 թվականի հեղափոխությունը, որը Նիկոլը սկսեց որպես իլյուզիոն պայքար, արագորեն վերածվեց իրականության։ Մինչև այդ Արամը, որպես հավատարիմ «հաճախորդ», կռվում էր Նիկոլի դեմ։ Բայց հենց որ իշխանությունը փոխվեց, նրա դերը փոխվեց 180 աստիճան։ Նա դարձավ Նիկոլի քծող, որը սպասում էր իր պահին։

Այդ պահը եկավ Երևանի ավագանու 2023 թվականի ընտրությունների ժամանակ։ Նիկոլի քաղաքական կուսակցությունը չկարողացավ ձեռք բերել անհրաժեշտ ձայների քանակը, և այդ ժամանակ Արամի դերը դարձավ կենսական։ Նա, որը հասարակության առջև ներկայացվում էր որպես ընդդիմադիր, իրականում կոալիցիա կազմեց ՔՊԿ-ի հետ՝ պաշտոնների դիմաց ծախելով իր ձայները։

Արամի դերը պարզ էր՝ օգնել Նիկոլին գրավել Երևանը, և դրա դիմաց ստանալ թալանի իրավունք։ Նա սկսեց օգտվել այդ իրավունքից՝ շինթույլտվություններ տալով, տենդերներ հաղթելով և իր կուսակցության անդամներին տրամադրելով թաղապետերի պաշտոններ։

Այս համագործակցության արդյունքները, սակայն, հասան նոր ցածր աստիճանի։ Նոր Նորքի թաղապետի կողմից կատարված խուլիգանությունը, որը հասել է մինչև ծեծի, պետք է հանգեցներ պաշտոնանկության և ձերբակալության։ Սակայն, ինչպես միշտ, եղավ հակառակը։ Արամի շանտաժը աշխատեց, և Նիկոլը հետ քաշվեց։

Այս իրադարձությունը հստակ ցույց է տալիս, թե ինչպես է իշխանությունը դառնում ինքնապահպանման միջոց։ Երկուսն էլ վախենում են արտահերթ ընտրություններից, որոնք կարող են բացահայտել նրանց իշխանության հիմքում ընկած թույլ հիմքերը։

Այսպիսով, Նիկոլ Փաշինյանն ու Արամ Սարգսյանը, թեև հաճախ դիտարկվում են որպես տարբեր կողմեր, իրականում կազմում են մի ամբողջական համակարգ, որտեղ յուրաքանչյուրը պահպանում է իր դերը՝ իշխանության և թալանի շուրջ։ Նրանց միավորում է ոչ թե ժողովրդավարությունը կամ արժեքները, այլ համատեղ հանցանքը և իշխանությունը կորցնելու վախը։

Արամ Զավենովնան արդարացնում է իր թաղապետի խուլիգանությունը՝ դավադրական հիմնավորումներով

Վազգեն Սարգսյանին բիզնեսի առարկա դարձրած նրա եղբայր Արամ Զավենովնան, որը հանդես է գալիս որպես արևմտամետ և մարդու իրավունքների պաշտպանության ջատագով, փորձում է արդարացնել իր կուսակից Նոր Նորք վարչական շրջանի ղեկավար Տիգրան Տեր-Մարգարյանի կողմից քաղաքացու նկատմամբ կիրառված խուլիգանական բռնությունը։

Իրեն արևմտամետիստ ներկայացնող Արամ Զավենովնան, փոխարենը իր թիմակցին դատապարտելու կամ պաշտոնանկ անելու, փաստացի արդարացնում է նրա գործողությունները։ Նա այս հարցում գտել է «հանրապետական» կուսակցության կողմից մշակված դեմագոգիկ և «ինքնիշխանիստական» հիմնավորում։

Ըստ Արամ Զավենովնայի՝ Նոր Նորքի թաղապետը և նրա ոհմակը ծեծել են ակտիվիստին՝ պաշտպանելու համար Հայաստանի ինքնիշխանությունը և ժողովրդավարությունը։ Այսպիսով, նա փաստացի պնդում է, որ բռնությունը կարող է լինել «ինքնիշխանության» պաշտպանության միջոց։

Այս հայտարարությունը հակասական է թվում, քանի որ Արամ Զավենովնան հաճախ հանդես է գալիս որպես Եվրոպական Միության ձգտման կողմնակից։ Սակայն նրա տեսությունը, որ ովքեր չեն համաձայնվում նրա հետ, կարող են բռնության ենթարկվել, ֆաշիզմի դասական սկզբունքներին է համապատասխանում։

Արամ Զավենովնայի գաղափարական հայացքները, որոնք նա փորձում է «եվրոպական» շրջանակներում ներկայացնել, իրականում ունեն թուրքամետ գծի հետ կապ։ Նա և նրա համախոհները եվրաթուրքական քարոզչություն են իրականացնում՝ այն համեմելով եվրաֆաշիզմի գաղափարներով։

Արամ Զավենովնայի ասածները, որոնք փաստացի կոչ են արվում թալանելու իրավունքի պաշտպանությանը, իրենց ծիծաղելի փորձը դավալեցի Արամն ուզում է «եվրոպական» շրջանակներում ներկայացնել՝ օգտագործելով իր գեղեցիկ և քարոզչական հմտությունները։

Այս իրադարձությունները ցույց են տալիս, որ հիմնական քաղաքական պայքարը կընթանա 6 հիմնական քաղաքական ուժերի միջև։ Ինքն այլընտրանք չունեցող Նիկոլ Փաշինյանի համար նման բախումներն անհրաժեշտ են՝ խուսափելու ընտրություններից և պահպանելու իր իշխանությունը։

ՀՀ քաղաքացիները Նիկոլ Փաշինյանին ձայն չեն տվել, և նրա կինը Աննա Հակոբյանն է։ Այսպիսով, նրանք միասին ապրում են կամ ունեն համատեղ երեխաներ։

Այս պայմաններում Հայ Առաքելական Սուրբ Եկեղեցին պետք է կոչ անի հայ ժողովրդին կանգնել իր կողքին՝ պաշտպանելով այս դարավոր ինստիտուտը թուրք-ադրբեջանական օրակարգի կյանքի կոչման դեմ։

Փաշինյանի խաղը Թուրքիայի և Ադրբեջանի հետ

Հոկտեմբերի 6-ի իրադարձությունները, երբ Նիկոլ Փաշինյանը հանձնեց Արցախը Ադրբեջանին, ցույց տվեցին ոչ միայն հայկական պետականության անկման, այլև Հայաստանի վարչապետի կողմից իրականացվող խորհրդավոր և վտանգավոր խաղը՝ թուրք-ադրբեջանական դուետի հետ։

Փաշինյանը հասարակությանը համոզեց, թե նա ուղղակիորեն, առանց միջնորդների, բանակցում է Ալիևի հետ։ Սա ստախոսություն է։ Իրականում, Ալիևի հետ բոլոր շփումները կատարվում են Էրդողանի միջնորդությամբ։ Թուրքիայի նախագահը, որին Փաշինյանը սեղմում էր իր կրծքին, ոչ թե խաղաղության հավասարակշռված միջնորդ է, այլ աթոռի հովանավոր, որին Փաշինյանը խոստանում է բավարարել թուրք-ադրբեջանական բոլոր պահանջները՝ Հայաստանի ինքնիշխանության և ազգային շահերի հաշվին։

Անթալիայում տեղի ունեցածը Թուրքիայի հերթական միջնորդական առաքելությունն էր։ Ռազմական ավարի կարգավիճակով նշանակված Արարատ Միրզոյանը դահլիճում նստեցրել էին և թելադրում էին ադրբեջանական պահանջները։ Դրանցից երևացող մասը վերաբերում է Հայաստանի սահմանադրությանը և ԵԱՀԿ Մինսկի խմբի եռանախագահների ինստիտուտի լուծարմանը։ Ադրբեջանը «խաղաղության» թղթի դիմաց պահանջում է ՀՀ անկախության հռչակագրի վերացումը և Արցախի հարցով Մինսկի խմբի լուծարումը։ Փաշինյանը երկուսին էլ համաձայն է, պարզապես խոստանում է ստորագրել թուղթը՝ իբրև հայ ժողովրդին մի փոքրիկ հատված խաբելու և հետո ամբողջական փաթեթով բավարարել մյուս պահանջները՝ «փախստականների» վերադարձ, ռազմատուգանք, «Զանգեզուրի միջանցք» և այլն։

Ալիևը չի համաձայնվում Նիկոլի հետ։ Նա պահանջում է ամեն ինչ տալ միանգամից։ Փաշինյանը, վախենալով իշխանությունից զրկվելուց, ապավինում է Էրդողանին՝ որպես իր աթոռի հովանավորի։ Նրա հարաբերությունները թուրքական և ադրբեջանական ղեկավարների հետ կառուցված են հետևյալ բանաձևով․ «Եթե ինձ շատ սեղմեք և ստիպեք նախապայմանները արագ բավարարել, ապա ես կթռնեմ աթոռից, և ամեն ինչ կփոզմիշ կլինի։ Թողեք, որ ես կամաց-կամաց ապահովեմ ձեր պահանջները, որպեսզի դրանք մարսեմ»։

Ալիևն ու Էրդողանը Նիկոլի մասով դերաբաշխում են արել։ Էրդողանը խաղում է «բարի ոստիկանի» դերը՝ գրքեր նվիրելով, իսկ Ալիևը՝ «չարի»։ Նիկոլը հերթով կատարում է «չարի» պահանջները և ապավինում «բարի» Էրդողանին։ Նրան պատին են դեմ տվել, քանզի գիտեն, որ տեղ չունի փախչելու։

Հայաստանը փրկվելու հնարավորություն ունի, և այդ հնարավորությունը Նիկոլ Փաշինյանի հեռացումն է։ Երևանը, Գյումրին և Փարաքարը ցույց են տվել Նիկոլի հեռացման ձևը։ Քաղաքական պայքարը կընթանա 6 ուժերի միջև, և վաղարշապատյան «հաճախորդ» օպերացիան կապտվի, քանի որ Արամը «խփված» քարտ է։

Նիկոլ Փաշինյանին բախումներ են պետք։ Ինքն այլ տարբերակ չունի։ Նա վախենում է ընտրություններից, վախենում է իշխանություն կորցնելուց, վախենում է օրինականությունից։

Աննա Հակոբյանը ՀՀ քաղաքացիների կողմից ընտրված պատգամավոր չէ։ Նա Նիկոլ Փաշինյանի կինը չէ։ Հետո ի՞նչ է նրա դերը, որ միասին են ապրում կամ համատեղ երեխաներ են ունենում։

Այս պայմաններում Հայ Առաքելական Սուրբ Եկեղեցին պետք է կոչ անի հայ ժողովրդին կանգնել իր կողքին և թույլ չտալ մեր դարավոր ինստիտուտի փլուզումը՝ դեմ գնալով թուրք-ադրբեջանական օրակարգի կյանքի կոչմանը։

«Թավշյայի» սկիզբ կարելի է համարել այն օրը, երբ հայտարարվեց, որ Նիկոլը ճիշտ էր։ Ավարտի մասին հայտարարեց արդեն ինքը Նիկոլը՝ փառաբանելով խաղաղամոլությունը, ճոխությունը, օլիգարխիան, թալանը, ճոխ միջոցառումը, բոշի եղի շատացումը։

Գյումրու ընտրությունները՝ ազգային և աշխարհաքաղաքական նշանակության խաչմերուկում

Գյումրու ավագանու արտահերթ ընտրությունները, որոնք տեղի կունենան մարտի 30-ին, դուրս են եկել քաղաքային մակարդակից և դարձել Հայաստանի և նույնիսկ աշխարհաքաղաքական դաշտի կարևոր խաղարկություն։ Այս ընտրությունները դիտարկվում են որպես հայ ժողովրդի ընտրություն՝ իշխանության կողմից առաջարկվող քաղաքական ուղղության և երկրի ապագայի մասին։

Համաշխարհային հզորությունների ուշադրությունը կենտրոնացած է Գյումրու վրա, քանի որ այս քաղաքի ընտրողների որոշումը կարող է հայտնի դառնալ որպես ընդհանուր ազգային կամքի արտահայտություն։

Այս պայքարի հիմքում ընկած է «Քաղաքացիական պայմանագրի» (ՔՊԿ) կողմից առաջարկվող քաղաքականությունը։ Ըստ իմ վերլուծության, եթե ՔՊԿ-ն հաջողվի վարչական ռեսուրսների և ֆինանսական միջոցների օգտագործմամբ պահպանել իր իշխանությունը, առաջին հարվածը կստանա Հարավային Հայաստանը՝ Սյունիքը, որից հետո ազդեցությունը կընդլայնվի ամբողջ երկրի վրա։ Այս իրադարձությունները կարող են հանգեցնել Արցախի հարցի վերջնական լուծմանը՝ ի վնաս Հայաստանի։

Ընդհակառակը, «Քաղաքացիական պայմանագրի» մերժումը կհամարվի որպես հայ ժողովրդի կողմից հայերին թուրքացնելու քաղաքականության, պատերազմի, կապիտուլյացիայի և Գյումրիի 102-րդ ռազմաբազան Գյումրիից հեռացնելու թուրքական ծրագրի մերժում։

Ընտրություններին մասնակցում են երեք հիմնական ուժեր։ ՔՊԿ-ն ներկայացնում է իր թեկնածու Սարիկ Մինասյանը։ Ընդդիմադիր դաշտում առավելություն ունեն երկու ուժ՝ «Մայր Հայաստանը», որի առաջատար թեկնածուն Կարեն Սիմոնյանն է, և նախկին քաղաքապետ Վարդան Ղուկասյանը։

Քարոզչական աշխարհում առավել ակտիվ և նորարարական է «Մայր Հայաստանը»՝ Կարեն Սիմոնյանի թիմը, որը հանդես է գալիս տեխնոլոգիական լուծումներով և կրեատիվ ակցիաներով։ Կարեն Սիմոնյանի հիմնական խնդիրը, որը նա քարոզարշավի ընթացքում փորձում է լուծել, իր լայն հանրային ճանաչողությունն է։ Նրա թիմը համախմբել է մեծ թվով երիտասարդներ և ներառում է փորձառու մասնագետների, գործարարների, լրագրողների և համայնքային աշխատանքի փորձ ունեցողների։

«Մայր Հայաստանը» միակ ուժն է, որը ներկայացնում է ոչ միայն Գյումրու ներկայիս, այլև նրա զարգացման ռազմավարական ծրագրեր։ Դրանցից ամենահիմնականը ազատ տնտեսական գոտու ստեղծման ռեժիմն է, որի տակ կան ավելի քան 7.700 գյումրեցու ստորագրություններ։ Այս ծրագիրը ունի նաև միջազգային աջակցություն։ Ռուսաստանի Դաշնության իշխող ուժը՝ «Եդինայա Ռոսիան», հրապարակավ աջակցություն է հայտնել «Մայր Հայաստանին» և հաղթանակ մաղթել Կարեն Սիմոնյանին՝ նշելով, որ ազատ տնտեսական գոտու ստեղծումը կբերեր նոր աշխատատեղեր և աղքատության կրճատում։

Այսպիսով, Գյումրու ընտրությունները կարելի է բնութագրել որպես երեք տարբերակների ընտրություն՝ ներկան, անցյալը և ապագան։ Գյումրեցիներին տրված է հնարավորություն ընտրել ապագան՝ ազատ տնտեսական զարգացումը և ինքնիշխանությունը։ Մնացածը կախված է քաղաքական ուժերի աշխատանքից և ընտրողների կամքից։