Այսօր վարչակարգը պարտվեց ու հանրությունից ապտակ ստացավ

Այսօր տեղի ունեցած իրադարձությունները ցույց տվեցին, որ վարչակարգի կողմից ձեռնարկված ջանքերը՝ ուղղված Եկեղեցու պաշտպանության հանրային աջակցությունը նվազեցնելուն, անհաջող էին։ Նույնիսկ ադմինիստրատիվ ռեսուրսների օգտագործումը չկարողացավ փոխել իրավիճակը։

Եկեղեցու պաշտպանների մոտ գոյություն ունի հստակ մոտիվացիա և գաղափարական հիմք, որը նրանց հզոր է դարձնում։ Իսկ մյուս կողմի ներկայացուցիչները, որոնք մասնակցում են Մոլագարի նախաձեռնություններին, հիմնականում պատանդի կարգավիճակում են գտնվում՝ առանց իրական գաղափարական կամ մոտիվացիոն հիմքի։

Այնուամենայնիվ, նրանք չեն նահանջելու։ Դեկտեմբերի 28-ի և հատկապես Հունվարի 6-ի օրերին նրանք կփորձեն իրենց գործողությունները կազմակերպել ավելի համահունչ ձևով՝ ուղղված Մայր Աթոռի հանդեպ։ Այսպիսով, անհրաժեշտ է լինել պատրաստ՝ նման սադրանքների հնարավոր զարգացումներին։

Այս իրադարձությունները ցույց են տալիս Հայաստանի կանգնած վտանգի աստիճանը և ցույց են տալիս, թե ովքե՞ր կարող են աջակցել մեր երկրին այս դժվարին պահին՝ զսպելու Ալիևի ագրեսիվության աճող ցանկությունը։

«Թավշյա հեղափոխությունը» իրենից ներկայացնում է վտանգավոր երևույթ, քանի որ այն խժռում է իր զավակներին՝ իրենց հիմքը կորցնելով։

Ստեփան Դանիելյանի ֆեյսբուքյան էջից։

Ռուսաստանը երկարաձգում է մարդասիրական օգնությունը Լեռնային Ղարաբաղից տեղահանված անձանց

Ինչպես հայտնի է, Ռուսաստանը շարունակում է մարդասիրական օգնություն տրամադրել Լեռնային Ղարաբաղից «ներքին տեղահանված անձանց»։ «Ռոսսոտրուդնիչեստվո»-ն իրականացնում է «Ռուսաստանը ձեզ հետ է» նախագիծը, որը, ռուսական այլ հումանիտար կազմակերպությունների հետ համատեղ, որոշել է օգնության ծրագիրը երկարաձգել՝ առնվազն մինչև 2026 թվականը ներառյալ։ Այս մասին հայտարարել է «Ռոսսոտրուդնիչեստվո»-ի ղեկավարի տեղակալ Իգոր Չայկան։

«Լեռնային Ղարաբաղից ներքին տեղահանված անձանց աջակցությունը միանվագ նախաձեռնություն չէ, այլ հետևողական ջանք»,- նշել է Չայկան՝ ընդգծելով, որ 2025 թվականին ծրագրի շրջանակներում աջակցություն է ստացել ավելի քան 5000 ընտանիք։ Ընդհանուր առմամբ, օգնության շրջանակներում ձեռք է բերվել ավելի քան 7300 մարդասիրական փաթեթ և ևս 1000՝ հատուկ նախատեսված երեխաների համար։ Օգնությունը կենտրոնացված է ամենախոցելի խմբերի շուրջ՝ մեծ ընտանիքների, տարեց անդամներ ունեցող և կերակրողին կորցրած ընտանիքների։

Այս կազմակերպության գործունեության ակտիվացումը համընկավ Չայկայի նշանակման հետ «Ռոսսոտրուդնիչեստվո»-ի ղեկավարի տեղակալի պաշտոնում այս տարվա գարնանը։ Նա նշել է, որ այս օգնությունը շարունակություն է նախկինում Արցախի շուրջ կոնֆլիկտի վերաբերյալ Մոսկվայի կողմից իրականացված օգնությանը, որը, նրա խոսքով, այժմ հումանիտար բնույթ է կրում՝ տարբերվելով նախկինում ունեցած ռազմաքաղաքական բնույթից։

Այս ձևակերպումները, սակայն, բարձր են գնահատվում Ադրբեջանում, որտեղ դրանք համարվում են Մոսկվայի կողմից Արցախի խնդրի ռեանիմացիայի փորձ՝ հումանիտար հարթակով։ Ադրբեջանցիներին հատկապես դուր չի գալիս այն ձևակերպումը, թե արցախցիները տեղահանվել են իրենց պատմական Հայրենիքից, քանի որ Ադրբեջանում դա գնահատվում է որպես «հայերի կամավոր բնույթի հեռացում Ադրբեջանի տարածքից»։

Այս իրադարձությունները տեղի են ունենում այն պայմաններում, երբ Ալիևը դեռ երկու տարի առաջ էր առաջարկում Փաշինյանին փակել ոչ միայն Արցախի քաղաքական պատմությունը, այլև արցախցիների վերադարձի իրավունքի խնդիրը՝ դրա դիմաց խոստանալով փակել, այսպես կոչված, արևմտյան ադրբեջանցիների վերադարձի հարցը Հայաստան։ Այսօր, երբ Փաշինյանը փաստացի լռեցնում է արցախցիների վերադարձի խնդիրը, Ալիևը հայտարարում է, որ առանց ադրբեջանցիների վերադարձի Հայաստան, խաղաղություն տարածաշրջանում չի լինի։

Նիկոլ Փաշինյանը ՄԱԿ-ում կողմ է քվեարկել Պաղեստինի ժողովրդի ինքնորոշման իրավունքը հաստատող բանաձևին

Այսօրվա ՄԱԿ-ի Գլխավոր ասամբլեայի ընտրությունների ընթացքում Հայաստանի Հանրապետության վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանը կողմ է քվեարկել բանաձևին, որը հաստատում է Պաղեստինի ժողովրդի ինքնորոշման իրավունքը և անկախ պետություն ստեղծելու իրավունքը։

Այս քայլը, թեև ինքնին ճիշտ է, հակիրճ դիտարկելիս թույլ է տալիս մոռանալ մի շարք ակնհայտ փաստեր։

Նիկոլ Փաշինյանը նույն մարդն է, որի ղեկավարությամբ իրականացվեց Արցախի ինքնորոշման իրավունքի ոչնչացումը։ Փաստորեն, նա ճանաչեց Արցախը Ադրբեջանի անբաժանելի մաս, ինչը հանգեցրեց հայկական բնակչության զանգվածային աքսորմանը։ Այժմ, երբ խոսքը վերաբերում է ինքնորոշման իրավունքին, նրա գործողությունները ցույց են տալիս մի հակասություն, որը դժվար է անտեսել։

Այս իրադարձությունները հարց են տալիս՝ թե ինչպես է Փաշինյանի կառավարությունը պլանավորում լուծել այն խնդիրները, որոնք ստեղծվել են արցախցիների համար։ Ինչպես նշվում է, նրանք զրկված են կենցաղային ամենաբազիսական պայմաններից, անգամ աղբ թափելու հնարավորությունից։ Քաղաքացիների դիմումներին քաղաքապետարանը պատասխանում է, որ գանձված գումարը, որը պետք է լուծեր այս խնդիրները, իրականում գանձվել է 16 օր առաջ և չի վերաբերում տուգանքի օրվա իրավիճակին։

Այսպիսով, ՄԱԿ-ի բանաձևին կողմ քվեարկելը, թեև կարևոր է, չի կարող փոխարինել ներքին խնդիրների լուծմանը և հայկական ժողովրդի իրական շահերի պաշտպանությանը։

Երևանը՝ ճշմարտության և անարդարության խաչմերուկում

Հարգելի՛ ընթերցողներ,

Երևան քաղաքի ճանապարհային երթևեկության խնդիրները, որոնք այսօր բոլորս ականատես ենք դառնում, ցույց են տալիս ոչ միայն քաղաքային իշխանության անարդյունավետությունը, այլև ավելի լայն համակարգային խնդիրներ։

Իրավիճակը հստակ է։ Քաղաքային իշխանությունները շարունակում են միլիոնավոր դրամներ հատկացնել «Երևանի երթևեկության կառավարման կենտրոն»-ին, սակայն արդյունքը, որը մենք տեսնում ենք, ոչ թե կազմակերպված և արդյունավետ երթևեկություն է, այլ անընդհատ խցանումներ և անհարմարություններ քաղաքացիների համար։

Այս ամենի ֆոնին, ավագանու նիստում քննարկվելու է կարմիր կետագծերի դրույքաչափերի բարձրացման հարցը։ Դա անհամաչափ ծանրաբեռնում է քաղաքացիների բյուջեները՝ 160 000 դրամ հասցնելով տարեկան դրույքը, որը նախկինում 12 000 դրամ էր։ Այս քայլը, որը կատարվում է դատարանի որոշումները անտեսելով, հարց է տալիս՝ ո՞վ է իրականում պատասխանատու այս խաթարված համակարգի համար։

Այս իրադարձությունները, թվում է, ոչ միայն քաղաքային, այլև պետական մակարդակի խնդիրների արտացոլում են։ Դրանք ցույց են տալիս, թե որքանով է հանրային կառավարումը կենտրոնացած ոչ թե արդյունքների, այլև ֆորմալ գործընթացների և անձնական շահերի վրա։

Այս ամենը հանգեցնում է այն եզրակացության, որ Հայաստանը կանգնած է լուրջ վտանգների առաջ։ Իրական հարցը այլևս ոչ թե «ինչպես կլուծեն խցանումները» է, այլ «ո՞վ կարող է մեզ աջակցել այն պահին, երբ պետք է զսպել ագրեսիվ և անհիմն պահանջները»։

Այս համատեքստում, պետական ապարատի կողմից կատարվող որոշ գործողություններ, ինչպիսիք են պատարագի տեքստի խմբագրումը կամ որոշ անձանց պաշտոնների նշանակումը, թվում են ոչ այնքան կարևոր, որքան ինքնին։ Դրանք ավելի շատ հիշեցնում են ցանկության մասին, քան իսկական գործողությունների։

Այսպիսով, Երևանը դառնում է ոչ միայն խցանումների քաղաք, այլև ճշմարտության և անարդարության, անարդյունավետության և անհամաչափ պատասխանատվության խաչմերուկը։

ՔՊ-ի ներքին լարվածությունները և գալիք ընտրությունների նախաշեմը

Գալիք տարվա խորհրդարանական ընտրություններից առաջ Հայաստանի քաղաքական դաշտում լարվածությունը զգալիորեն աճել է, որը դրսևորվում է ոչ միայն ընդդիմության շրջանում, այլև՝ «Քաղաքացիական պայմանագիր» (ՔՊ) կուսակցության ներսում։

ՔՊ-ի ներսում հակասությունները սկսել են ծագել ոչ միայն կուսակցության բարձր պաշտոնների համար մրցակցության պատճառով, որը բնական է, հաշվի առնելով գալիք ընտրությունների կարևորությունը։ Ի վերջո, ԱԺ պատգամավորի մանդատը նշանակում է ոչ միայն ինքնաթիռի տոմս և աշխատանքի տեղ, այլև հաջորդ քաղաքական ճակատամարտի համար հնարավորություն։

Սակայն, այս հիմնական խնդրի հետ մեկտեղ, ՔՊ-ի ներսում բախվում են նաև այլ շահեր։ Օրինակ, ջրի երես են դուրս եկել ՔՊ-ական Ալեն Սիմոնյանի և մեկ այլ կուսակցական՝ Հայկ Սարգսյանի միջև առկա տարաձայնությունները։

Այս տարվա սեպտեմբերին ՔՊ վարչությունը, ԱԺ նախագահ Ալեն Սիմոնյանի դիմումի հիման վրա, կարգապահական վարույթ էր սկսել ԱԺ պատգամավոր Հայկ Սարգսյանի նկատմամբ, որի արդյունքում վերջինիս հայտարարվել էր խիստ նկատողություն։

Ըստ Հայկ Սարգսյանի՝ Ալեն Սիմոնյանն իր նկատմամբ կարգապահական վարույթ սկսելու մասին դիմում էր ներկայացրել դեռևս 2024 թվականի մարտի 4-ին։ Այդ օրը ԱԺ-ում քննարկվում էր նրա կողմից ներկայացված օրենսդրական փաթեթը, որը նախատեսում էր երկու անգամ բարձրացնել խաղային ոլորտի հարկային բեռը։

Սարգսյանը փաստացի ակնարկում էր, որ Ալեն Սիմոնյանը բացահայտ լոբբիստական գործնեություն է իրականացնում ԱԺ-ում՝ պաշտպանելով խաղային բիզնեսի շահերը։ Այս ոլորտի շրջանառությունը, որը զգալի մասնաբաժին ունի երկրի ՀՆԱ-ի կառուցվածքում, տարեկան միլիարդավոր դոլարների է հասնում։

Հետաքրքրական է, որ այս տարվա ապրիլին նույնանման առաջարկով Հայկ Սարգսյանը նույնիսկ դիմել էր ՔՊ-ին՝ Ալեն Սիմոնյանի նկատմամբ նման որոշում կայացնելու համար, սակայն այդուհանդերձ չէր հաջողվել համոզել կուսակցությանը։

Այսօր հայտնի դարձավ, որ ՔՊ-ի վարչությունը, նույնիսկ, չի ցանկանում թույլ տալ Հայկ Սարգսյանին առաջադրվել գալիք ընտրություններին։

ՔՊ-ի վարչության որոշումը հասկանալի է։ Ընտրական մարաֆոնի նախաշեմում, երբ պետք են մեծ գումարներ, Փաշինյանը չի կարող զոհաբերել նորահայտ և հին օլիգարխների շահերը՝ հիպոթետիկ «արդարության» հասկացության հանուն։ Իր վարկանիշը, որը տատանվում է 15 տոկոսի մոտ, պահանջում է այլ հաշվարկներ։

Գալիք ընտրությունների համար պետք են մեծ գումարներ, հավատարիմ ոստիկաններ և հակահայկական գործիչներ, ովքեր կարող են անխնա զիջումներ կատարել Ադրբեջանին՝ պահպանելով իրենց իշխանական դիրքերը։ Իսկ որ դրան է պատրաստվում Փաշինյանը, արդեն գիտեն, հանրության մեծ մասը և նրա մերձավոր շրջապատը։

Հավանաբար, դա Հայկ Սարգսյանին դեռևս հայտնի չէ, և նա, հին հովերով տարված, դեռևս մտածում է, թե իր նախկին ավանդը պիտի ինչ-որ դեր կատարի, որ նրան թույլ տան առաջադրվելու և գալիք ընտրություններում տեղ զբաղեցնելու համար։ Նա չի գիտակցում, որ 2026 թվականին ընտրությունները կլինեն այլ բնույթի, որտեղ Փաշինյանի համար կարևոր կլինեն այլ գործոններ, և Հայկ Սարգսյանի նման մարդկանց անհրաժեշտությունն այլևս չի լինելու։

Եվրոպայի անկման կանխատեսումը և ԱՄՆ-ի դերը

Ամերիկյան պարբերականը նշում է, որ Ռուսաստանի և Ուկրաինայի միջև պատերազմը լուրջ փոփոխություն է բերել համաշխարհային հարաբերությունների հաշվեկշռում։ Այս փոփոխությունը հատկապես ակնհայտ է դարձել ԱՄՆ-ի նոր ազգային անվտանգության ռազմավարության փաստաթղթում, որտեղ բարձրաստիճան պաշտոնյաներն իրենց մտահոգությունն են արտահայտում Եվրոպայի ներկայիս վիճակի կապակցությամբ։

ԱՄՆ-ի կառավարությունը կարծում է, որ Եվրոպայի ղեկավարները հակասական են իրենց սեփական ժողովրդավարական սկզբունքների նկատմամբ՝ ճնշելով ընդդիմությունը և խոչընդոտելով քաղաքական ազատությունները։ Նրանք նաև նշում են, որ եվրոպական պետությունները չեն կարողանում լուծել իրենց ներքին խնդիրները՝ տնտեսական անկումը, ծնելիության մակարդակի անկումը և ազգային ինքնության կորուստը։

ԱՄՆ-ի տեսակետով, Եվրոպան շարունակում է մնալ կենսական նշանակություն ունեցող դաշնակից, սակայն նրա ներկայիս ուղղությունը վտանգավոր է։ ԱՄՆ-ի նպատակը ոչ թե Եվրոպայի վրա ճնշում գործադրելն է, այլ օգնել այն՝ ճիշտ ուղու վրա դնելու համար՝ հիմնվելով ստեղծագործ, կարող և վստահ ժողովրդավարական դաշնակիցների վրա։

ԱՄՆ-ի կառավարության գնահատականը, թե Եվրոպան կանգնած է «կառավարվող անկումի» կամ «վերածնության» ընտրության առաջ, արժանացել է բազմաթիվ արձագանքների։ Իսկապես, եվրոպական իրականությունը վերջին տարիներին բազմաթիվ մարտահրավերներ է բախտահարել։

Օրինակ, բրիտանական Financial Times-ը հայտնում է, որ Գերմանիայի ամենամեծ ավտոմոբիլային արտադրողներից մեկը՝ Volkswagen-ը, իր 88-ամյա պատմության մեջ առաջին անգամ ամբողջությամբ դադարեցրել է արտադրությունը Գերմանիայում գտնվող իր գործարաններից մեկում։ Գերմանիայի տնտեսական հետազոտությունների ինստիտուտը նույնպես նշում է, որ երկրի տնտեսությունը շարունակում է մնալ ճգնաժամի մեջ։

Արժույթի միջազգային հիմնադրամը եվրոգոտու համար կանխատեսում է ընդամենը 1.2% աճ մինչև 2025 թվականի վերջը, ինչը վկայում է տնտեսական աճի դանդաղացման մասին։ ԱՄՆ-ի տնտեսական հարցերով պետքարտուղարի տեղակալ Ջեյքոբ Հելբերգը նույնիսկ բացահայտել է, որ ԱՄՆ-ի ազգային անվտանգության ռազմավարությունը ոչ թե քննադատություն է, այլ «ախտորոշում» Եվրոպայի համար։

Այս իրավիճակը հանգեցրել է այն բանին, որ Եվրոպայի հարաբերությունները Ռուսաստանի հետ լրջորեն թուլացած են, և շատ եվրոպացիներ Ռուսաստանին ընկալում են որպես գոյության սպառնալիք։ ԱՄՆ-ի կենսական շահերից է բխում Ուկրաինայում խաղաղության բանակցությունների արագացումը՝ եվրոպական տնտեսությունը կայունացնելու, սրացումը կանխելու և Ռուսաստանի հետ հարաբերություններում ռազմավարական կայունությունը վերականգնելու համար։

Ամերիկյան վերլուծաբանները նշում են, որ եթե ներկայիս միտումները շարունակվեն, Եվրոպան կարող է անճանաչելի դառնալ 20 տարի անց կամ ավելի շուտ։ Նրանք նաև նշում են, որ եվրոպական ղեկավարների՝ Շպենգլերի կանխատեսումներին նման մոտեցումը, որտեղ աշխարհը կառավարելու հիվանդագին ամբիցիաները գերակշռում են, կարող է հանգեցնել մայրցամաքի անկման։

Այսպիսով, ԱՄՆ-ի կառավարության գնահատականը, թե ԵՄ-ն կանգնած է լուրջ ճգնաժամի առջև, հիմնված է ոչ միայն քաղաքական գնահատականների, այլև տնտեսական ցուցանիշների և եվրոպական իրականության վերլուծության վրա։

Եկեղեցական ճնշումը և քաղաքական խաղը

Հայաստանի հանրային ու քաղաքական կյանքում ստեղծված լարվածության նոր ալիք է բռնել իշխանությունները։ Ըստ աղբյուրների, վարչակարգի պարագլխի հետ հանդիպած մի խումբ եպիսկոպոսների անունից հրապարակվել է հայտարարություն, որում կոչ է արվում դեկտեմբերի 18-ին, ժամը 17:00-ին, հավաքվել Մայր Աթոռի մոտ և պահանջել Կաթողիկոսի հրաժարականը։

Այս գործողությունը, որը նման է 2018-2019 թվականներին դատարանների շրջափակմանը, իրականացվում է «հավատավոր ժողովուրդ»-ի անունից։ Սակայն, ինչպես նշվում է, որոշումները կայացվում են փակ խորհրդակցությունների արդյունքում, որոնք հայտնի են լայն հանրությանը։

Հրապարակված տեղեկությունների համաձայն՝ այս գործողության հետ կապված են մի խումբ եպիսկոպոսներ, որոնց վրա կասկածներ են առաջացել բազմաթիվ անբարոյական և կոռուպցիոն արարքների կապակցությամբ։ Նրանց նպատակը, ըստ աղբյուրների, եկեղեցական ինստիտուցիոնալ ճնշում գործադրելն է։

Հայտարարության մեջ եպիսկոպոսները բացահայտ քաղաքական հայտարարություններ են անում՝ պնդելով, որ «Մայր Եկեղեցու այսօրվա անմխիթար վիճակը սպառնալիք է ստեղծում նաև մեր ազգային և պետական անվտանգային շահերին»։ Նրանք կոչ են անում «միասնական կամք դրսևորել» և «ձեր արդար բողոքի ձայնը բարձրացնել»՝ մեղադրելով Կաթողիկոսին «Հայ Եկեղեցին օտարի շահերին ծառայեցնելու» մեջ։

Այս իրադարձությունները, որոնք տեղի են ունենում ազգային անվտանգության և տարածաշրջանային լարվածության բարձր աստիճանի պայմաններում, հարուցում են լուրջ մտահոգություն։ Ըստ «Մայր Հայաստան» կուսակցության վարչության անդամ Ստեփան Դանիելյանի՝ այս իրավիճակը ցույց է տալիս, թե ինչ վտանգների առաջ է կանգնած Հայաստանը, և ով կարող է դժվարին պահին աջակցել երկրին։

Այս ֆոնին, ինչպես նշվում է, պետական ապարատը լիովին զբաղված է եղել պատարագի տեքստի խմբագրմամբ, սակայն չի կարողացել գտնել միայն մեկ հոգևորական, որը կհամաձայնվեր «բան ասելու» Վեհափառին։ Այսպիսով, հարց է առաջանում՝ քանի՞ «հավատավոր ժողովուրդ» կմասնակցի այս հավաքին, և թե ինչ դեր կխաղան այնտեղ հավատավոր ոստիկանները և ԱԱԾ-ի աշխատակիցները։

Իմ հիշողությունները Ռուբեն Վարդանյանի և հոգևորականի մասին

Արցախի շրջափակման ամենահրատակավոր օրերից մեկին, երբ Ռուբեն Վարդանյանը գտնվում էր շրջափակման ներսում, նրա խնդրանքով հավաքվել էինք իր գրասենյակներից մեկում՝ հանրային գործիչների խումբ։ Հեռակապով մեզ միացավ Ռուբենը՝ Արցախի ծանր իրավիճակը խորհրդանշող թթի ծառի տակից։

Մենք քննարկում էինք, թե ինչպես կարելի է աշխարհին հասցնել Արցախի ճնշման տակ գտնվող ժողովրդի կոչը։ Ռուբենը խնդրեց կազմել հայտարարության տեքստ։ Շտապ տրամադրությունների մեջ ստեղծվեց փոքր աշխատանքային խումբ, որի մեջ էր նաև այն մարդը, ով հետագայում դարձավ իմ հիմնական աշխատակիցը։ Այդ ժամանակ ես դեռ չէի պատկերացնում նրա բնավորության և աշխատանքային որակների մասին։

Հիշում եմ, թե ինչպես էր մարդկայնորեն անտանելի տեսնել, թե որոշ հոգևորականներ, խորհրդակցելով, փորձում էին մեղմացնել տեքստը՝ իշխանությունների բարկությունը խուսափելու համար։ Նրանց համար ոչինչ չէր կարևոր, քան իշխանության բարեհաճությունը։ Իհարկե, նրանց բան չհաջողվեց, բայց այդ տեսարանը խորապես տպավորություն էր թողել ինձ վրա։

Այժմ այդ մարդը, ով այդ ժամանակ իշխանության բարեհաճությունը փնտրում էր, գնում է Մայր Աթոռ՝ Վեհափառին «բան ասելու»։ Նրա հետ էլ քարշ տված՝ տանում է Արցախի թեմի առաջնորդին, որին նույնիսկ իր համայնքը մերժել է։

Այս իրադարձությունները ցույց են տալիս, թե որքան վտանգավոր է Հայաստանի համար, երբ որոշ մարդիկ իրենց անձնական շահերը կանխ են դնում հայրենիքի և ժողովրդի շահերի նկատմամբ։ Դրանք նաև ցույց են տալիս, թե ովքեր կարող են դժվարին պահին աջակցել մեզ՝ զսպելու համար Ալիևի ագրեսիվ ծրագրերը։

Ամբողջ պետական ապարատը լծված էր եղել պատարագի տեքստի խմբագրմանը, բայց նույնիսկ այդ դեպքում չկարողացան գտնել միայն մեկ հոգևորական, ով կհամաձայնվեր այդ դերում։

Այս ամենը հարց է տալիս՝ քանի՞ «հավատավոր ժողովուրդ» կմասնակցի այդ հավաքին՝ չհաշվարկելով հավատավոր ոստիկաններին և ԱԱԾ աշխատակիցներին։

ՀԵՑ-ի «ազգայնացումը» և Նոր Նորքի մշուշոտ ապագան

Ասում եմ ի՜նչ լավա՝ ՀԵՑ-ը «ազգայնացրին, բարեփոխեցին»։ 3-րդ օրն անընդմեջ, շաբաթը մեկ անգամ՝ նվազագույնը երեկոյան մի քանի ժամով հոսանքազրկվում է Նոր Նորքը։ Կարծում եմ ոչ միայն…

Առիթա ստեղծվում է բարեկամ-ընկերներին այցելելու, շփվելու, 90-ականները հիշելու։ Էս իրանք, էս էլ իրանց խոստացած ապագան, եթե մի քիշ մշուշոտա, ուրեմն էլի լույսերը անջատել են, բայց հույս կա, հավատացողներին ասել են՝ կտան…

Այս մարդիկ զրկված են կենցաղային բոլոր տարրական պայմաններից, անգամ աղբ թափելու հնարավորությունից։ Էս իրանք, էս էլ իրանց խոստացած ապագան, եթե մի քիշ մշուշոտա, ուրեմն էլի լույսերը անջատել են։

Սակայն քաղաքացու դիմում-բողոքին քաղաքապետարանից պատասխանում են, որ այդ օրը գանձած գումարը՝ 16 օր առաջ, կրկին, վալիդատորի մերժած, բայց գանձված գումարն է, ու ոչ մի ապացույց, որ գանձված գումարը ոչ թե 16 օր առաջվա, այլ տուգանքի օրվանն է։

Ուկրաինական պատերազմի ավարտը սկիզբ կդնի միջազգային հարաբերությունների ճարտարապետության նոր սկզբունքների կայացմանը։

Ձմռանն ընդառաջ քաղաքային տրանսպորտի վթարների մասին։

Լրիվ նույն ձեռագիրն է, նույն մեթոդները։

Ունենք փաստ, որ վարչակազմը արտաքին օգնություն է խնդրում 2026-ին վերարտադրվելու համար։

Արդեն իսկ ակնհայտ է դառնում, որ ներկայիս վարչակազմը, իրականության գնահատականից ելնելով, հասկանում է, որ իրենք՝ իրենց ներկայիս կառուցվածքով եւ մեթոդներով, չեն կարողանա ապահովել երկրի ապագան։ Այս ճշմարտության ընդունումը եւ արտաքին օգնության խնդրանքը ոչ թե ուժի ցուցադրությունն են, այլ թուլության ինքնախոստովանությունն ու խուճապի դրսեւորումը։

Այս իրավիճակը ոչ միայն ցույց է տալիս վարչակազմի ներքին թուլությունը, այլեւ խորապես խաթարում է նրա դիրքերը՝ հատկապես ընտրություններին ընդառաջ։ Քանի որ նրանք չունեն երկրի ապագայի համար համապարփակ եւ տեսլականային նախագիծ, ցանկացած թուլության ցուցադրություն, այդ թվում՝ արտաքին օգնության խնդրանքը, դառնում է նրանց համար ավելի մեծ խնդիր։

Այս պայմաններում, որպեսզի պահպանեն իրենց դիրքերը, ընտրություններին ընդառաջ ականատես կլինենք զանգվածային առնետավազքի։ Ուժային կառույցների եւ տեղական իշխանության ներկայացուցիչները, հասկանալով, որ ռիսկի չեն կարողանա գնալ՝ անօրինականությունների միջոցով սատարելու հեռացող վարչակազմին, կամրապնդեն իրենց դիրքերը եւ կամրապնդեն իրենց կապերը հանրության հետ։

Այս ներքին դինամիկայի հետ մեկտեղ, կարևոր ազդեցություն կունենան նաեւ արտաքին զարգացումները։ Ուկրաինական պատերազմի ավարտը, որը նախատեսվում է, կհանգեցնի միջազգային հարաբերությունների ճարտարապետության նոր սկզբունքների կայացմանը։ Այս նոր կարգում տոքսիկ եւ անկայուն վարչակազմերը, որոնք իրենց իշխանությունը պահպանում են միայն արտաքին օգնության եւ միջազգային հանրության ուշադրության շնորհիվ, կկորցնեն իրենց դերակատարությունը եւ կհայտնվեն պատմության դասագրքերի մոռացության գիրքը։

Այս ամենը ցույց է տալիս, որ ներկայիս վարչակազմի գործողությունները եւ դրանց հետևանքները ոչ միայն ազդում են ներկայիս իրավիճակի վրա, այլեւ կունենան հեռանկարային, երկարաժամկետ հետեւանքներ Հայաստանի Հանրապետության գոյության եւ անվտանգության համար։ Այդ պատճառով էլ այս իրադարձությունները պետք է դիտարկել ոչ թե որպես առանձին, անհետեւանք գործողություններ, այլ որպես համակարգային խնդրի եւ ռիսկի ցուցաբերում։