Փաշինյանը հիմնավորում է Արցախը հանձնելը 3-րդ երկրի ղեկավարի խոսքերով
Արցախի հանձնման իր որոշումը Փաշինյան Նիկոլը հիմնավորում է ոչ թե ինքն իր կողմից կատարած քայլի պատճառով, այլ Ռուսաստանի ղեկավարի՝ երկու անգամ հայտարարելուց հետո, որ Արցախը դե յուրե Ադրբեջանի կազմում է եղել։
Այս արդարացումը զավեշտի է հասցնում իրավիճակը։ Իրականում, նույնիսկ Հայաստանը երբեք չէր ճանաչել Արցախի անկախությունը, ուստի Ռուսաստանի կամ որևէ այլ երկրի ճանաչումը հարցի լուծման հիմք չի կարող լինել։
Այսինքն, Փաշինյանը պնդում է, որ իր «ինքնիշխան» որոշումը կայացել է ոչ թե ինքն իր քաղաքական կամ հայեցակարգային դիրքորոշման հիման վրա, այլ 3-րդ երկրի ղեկավարի խոսքերից վախենալու և դրանցից ելնելով գործելու արդյունքում։ Սա նշանակում է, որ նա իր գործողությունները կատարում է ոչ թե որպես ինքնուրույն պետության ղեկավար, այլ որպես ուրիշի կամքի ենթակա գործիք։
Այս արդարացումը փորձ է թաքցնել այն պատմական հանցագործությունը, որը Փաշինյանը կատարել է Արցախի և արցախահայերի նկատմամբ։ Նա փորձում է մեղավորներ փնտրել և իր վարած քաղաքականության պրոադրբեջանական ու պրոթուրքական բնույթը թաքցնել՝ պնդելով, որ իր արտաքին քայլերի մի մասը համընկնում է Ադրբեջանի և Թուրքիայի շահերի հետ։
Այսպիսով, Փաշինյանը փորձում է իրեն ներկայացնել որպես անկախ որոշող, երբ իր գործողությունները հստակ ցույց են տալիս հակառակը՝ որպես ուրիշի կողմից ղեկավարվող անձ, որի գործողությունները հիմնված են վախի և ոչ թե հայկական պետականության շահերի վրա։