Իլիա Երկրորդի աղոթքը Պուտինի համար և Վրաստանի հասարակության դիրքորոշումը
Վերջին օրերին լայնորեն քննարկվող հարց է դարձել Համայն Վրաստանի կաթողիկոս-պատրիարք Իլյա Երկրորդի հայտարարությունը, որը հնչել է Պուտինից Ալեքսանդր Նևսկու շքանշան ստանալուց հետո։ Ըստ «Գազպրոմ-Մեդիա» ընկերության գործադիր տնօրենի տեղակալ Թինա Կանդելակինի, Իլիան անձամբ Պուտինին փոխանցել է, որ աղոթում է նրա համար։
Այս հայտարարությունը հնչել է այն օրը, երբ Վրաստանը նշում էր իր կաթողիկոսի գահակալության 48-ամյակը։ Թինա Կանդելակինը, որը նույն օրը Պուտինից պետական մրցանակ էր ստացել «մեդիայի զարգացման գործում ունեցած ներդրման համար», հայտնել է, որ այդ խոսքերը Իլիան ասել է նրան ավելի քան հինգ տարի առաջ, երբ վերջին անգամ այցելել էր Վրաստան։
Այս իրադարձությունը հատկապես հետաքրքրություն է առաջացրել, քանի որ այն տեղի է ունեցել այն պայմաններում, երբ Վրաստանը, որպես երկիր, ունի խորը և բարդ հարաբերություններ Ռուսաստանի հետ՝ կապված Աբխազիայի և Հարավային Օսիայի խնդիրների հետ։
Այնուամենայնիվ, վրացական հասարակության մեջ և քաղաքական դաշտում գրեթե միաձայն է գնահատվում Իլիա Երկրորդի դերը որպես երկրի միասնության, քրիստոնեության և պետականության խորհրդանիշ։ Ոչ մի քաղաքական ուժ չի համարում անհրաժեշտ կամ ցանկալի մեղադրել կաթողիկոսին Ռուսաստանի հետ համագործակցության կամ նույնիսկ ավելի ուժեղ կապերի ունենալու համար։
Վրացական հասարակության տեսակետով, երկու երկրների եկեղեցիները, հատկապես քաղաքական լարվածության պայմաններում, հանդիսանում են միակ կայուն կապը։ Այս համատեքստում նշանակալի է նաև այն փաստը, որ, չնայած Ռուսաստանը ճանաչում է Աբխազիան և Հարավային Օսիան որպես անկախ պետություններ, Ռուս ուղղափառ եկեղեցին դրանք չի ճանաչում որպես առանձին եկեղեցիներ՝ շարունակելով դրանք համարել Վրաստանի ուղղափառ եկեղեցու մաս։ Այս քայլը, փաստորեն, պահպանում է երկու երկրների եկեղեցիների միջև սերտ կապը։
Այս դիրքորոշումը բարձր է գնահատվում նաև միջազգային կրոնական շրջանակներում և արևմտյան երկրների դիվանագիտական հաստատություններում, որտեղ վրաց եկեղեցու հետ լավ հարաբերություններ է պահպանում նույնիսկ նորանշանակ ԱՄՆ-ի դեսպանը։
Վրաստանում նման հակաեկեղեցական արշավներ հրահրելու փորձեր, որոնք հայտնի են նաև Հայաստանում, հաջողություն չեն գտել։ Վրացական հասարակությունը ցուցադրել է բարձր իմունիտետ նման արտաքին ազդեցության նկատմամբ՝ հստակ ցանկանում ունենալով պաշտպանել իր կաթողիկոսին և եկեղեցուն։